ดอกไวโอเล็ตกับเจ้าเต่าทอง

STR Reunion : 2/2011

2011-09-25T13:45:00.000+07:00

นัดรวมตัวเจอกับก๊วนเพื่อนสาวสมัยมัธยมมาถึงเร็วกว่าที่คิด นัดครั้งก่อน เจอกันเพราะอยากเจอ และทิ้งท้ายไว้ว่าไว้นัดไปต่างจังหวัดกันบ้างดีกว่า ... นัดครั้งนี้ยังอยู่ใน กทม. เหมือนเดิม แต่นัดเจอกันเร็วกว่าเดิม เพราะปกติเจอกันปีละหน แต่ปีนี้ มีหนที่ 2

นัดครั้งนี้จัดเป็นนัดเฉพาะกิจ เพราะ เพื่อนฝน บอกบุญ ชวนกันทำหนังสือสวดมนต์ฉบับย่อ ... หนังสือพิมพ์เสร็จเรียบร้อย เลยต้องมีนัดรับของไปกระจายบุญกันต่อ ... ก๊วนเพื่อนเลยได้โอกาสรวมตัวเจอกันเร็วกว่าที่คาด

ครั้งนี้นัดเจอกันที่ CTW จุดศูนย์กลางที่คาดว่าจะสะดวกกันทุกคน ... เราเสร็จจาก เดิน-วิ่งการกุศล ก็รีบเข้าบ้าน อาบน้ำแต่งตัว รีบออกเดินทางไปจุดนัดพบ

นัดหนนี้ สมาชิกเปลี่ยนหน้าไปบ้าง และแต่ละคนมีภารกิจก่อนหน้า กว่าจะทยอยมาถึงกันครบก็ต้องใช้เวลาพักใหญ่ ... เลยต้องหาร้านที่สามารถปักหลักนั่งคุยกันได้ยาวๆ นานๆ

เลือกร้าน สีฟ้า บอกพนักงานให้จัดที่นั่งให้ แล้วก็ปักหลัก กิน ดื่ม เม้าท์ กันทันที ... ชุดแรกมา 6 คน มาแบบหิวโหย สั่งอาหารกินกันหนุบหนับ

สักพักตามมาอีก 2 ก็สั่งอาหารเพิ่มมากินไปเม้าท์ไปกันต่อ ... อีก 2 คน ที่เหลือ ตามมาสมทบช่วงท้าย กินกันเกือบอิ่ม แต่ยังเม้าท์กันไม่หนำใจ ... เพื่อนร่วมรุ่นก็เม้าท์กันมัน ผู้ติดตาม 2 คน ก็เม้าท์กันเพลิน

เม้าท์ที่ร้านของคาวยังไม่จุใจ ย้ายไปเม้าท์กันต่อที่ร้านของหวาน ครั้งนี้เลือก Cold Stone ร้านใหม่ ชวนกันชิม ช่วยกันลอง ... สั่งมา 3 ถ้วย ช่วยกันตักคนละคำ สองคำ แบ่งกันแป๊บเดียว หมดเกลี้ยง

ไอติมเกลี้ยงแล้ว ก็ต้องสละที่นั่งให้ลูกค้ารายอื่นต่อ เลยชวนกันย้ายออกไปยืนเม้าท์ด้านนอกอีกสักพัก ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกอีกสักหน่อย แล้วก็แยกย้ายค่ะ ... แบ่งพวก จับคู่ ว่าใครจะไปทางเดียวกันได้บ้าง ก็แยกย้ายกันตามความสะดวก

จบนัดรวมตัวกันครั้งที่ 2 ของปีนี้อย่างเป็นทางการ ... ปีหน้านัดกันใหม่ เจอกันที่ไหนดีน้อ

TMB : ING PARKRUN 2011

2011-09-25T06:11:00.000+07:00

เกิดมาจนอายุ 30+ ไม่เค้ยยยย ไม่เคย ไปร่วมกิจกรรม เดิน-วิ่งการกุศล ที่ไหนเลย เคยแต่ช่วยทำบุญด้วยการสมัคร แต่ไม่สบโอกาสจะไปร่วมกิจกรรมจริงๆ สักที ... เพิ่งจะมีโอกาสครั้งนี้ครั้งแรกหล่ะค่ะ

ได้ยินโฆษณาจากทางวิทยุ หูผึ่งทันที เพราะบอกว่ามีคอนเสิร์ทของ Jetset'er กับ Nuvo ที่จะเล่นหลังจากเดิน-วิ่งจบแล้ว ... ไม่เคยไปเลย ก็นึกอยากไปคราวนี้หล่ะค่ะ แต่จะชวนใครดี ชวนคนดีก็คงจะโดนค่อนขอดไม่ใช่น้อย

แล้วโชคก็เข้าข้าง เพราะพี่จุ๊บส่งข้อความมาชวนว่าสนใจมั้ย ... รีบตอบกลับทันใด ว่าสนใจซิคะ แต่ติดนัดรวมรุ่นกับเพื่อนช่วงบ่ายของวันเดียวกันพอดี จะเอายังไงดี

เช็คคิวคนดีว่าว่างและตามใจ แล้วไปจัดสรรคิวเพื่อนให้แน่นอน จากนั้นก็ส่งข่าวฝากพี่จุ๊บซื้อบัตรทันที ... 250 บาท ได้ทำบุญ ได้เสื้อยืดใส่ร่วมกิจกรรม แล้วยังได้ดูคอนเสิร์ท คุ้มสุดๆ แล้ว

ตามกำหนดให้ลงทะเบียน ตี 5 และเริ่มวิ่งตอน 6 โมง ... เราสองคนก็ตาลีตาเหลือกออกจากบ้าน รีบตรงไปสวนจตุจักร รีบไป เพราะจะรีบหาที่จอดรถด้วย โชคดีได้ที่จอดริมทางด้านข้างพอดี ... รีบจอดรถ รีบไปลงทะเบียน รับหมายเลข กับรับเสื้อมาเปลี่ยน และเตรียมตัว

6 โมง ก็เริ่มปล่อยตัว เริ่มที่ 10.5 กม. ออกตัวก่อน ส่วน 4 กม. และ 2 กม. ปล่อยตัวตามหลัง ... วิ่งไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ ใน 3 สวน คือ สวนจตุจักร สวนรถไฟ และสวนสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ ... เรามาเดิน-วิ่งแบบขำๆ เพราะฉะนั้น 2 กม. เท่านั้นก็พอค่ะ

เดินๆ วิ่งๆ แป๊บเดียวก็ครบรอบระยะทางค่ะ ... แค่วิ่งผ่านเข้าเส้นชัยได้ ก็จะได้รับเหรียญเป็นที่ระลึก เหรียญแรกในชีวิต ไม่รู้ว่าจะเป็นเหรียญสุดท้ายรึเปล่า

ผ่านเข้ามาแล้วก็แวะซุ้มสปอนเซอร์ รับเครื่องดื่ม อาหาร ขนม มารองท้องระหว่างรอคอนเสิร์ท และรอสมาชิกที่เหลือที่วิ่งระยะ 4 กม. ... จากนั้นก็หาที่นั่งปักหลักรอหน้าเวทีคอนเสิร์ทเลยค่ะ

เปิดเวทีด้วย วง Jetset'er ... สารภาพกันตรงนี้เลยว่าไม่เคยรู้ว่าวงนี้หน้าตาเป็นยังไง เคยได้ยินชื่อผ่านหู แต่ไม่รู้ว่าร้องเพลงอะไรบ้าง เชื่อว่าถ้าได้ยินเพลงก็คงร้องอ๋อ

แล้วก็จริงดังคาดค่ะ ตอนสมาชิกของวงขึ้นเวทีมา ไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร เห็นมีเสียงกรี๊ดต้อนรับบ้าง ... พอเริ่มโชว์ พอได้ยินเพลง ก็ร้องอ๋อออออ เพลงนี้เองเหรอ ก็คุ้นหูจริงๆ ร้องตามได้บ้าง โยกตามได้เพลินๆ จะว่าไปก็ประทับใจกับโชว์ของวงนี้ไม่ใช่น้อย ต้องหาเพลงของวงนี้มาฟังเพิ่มซะแล้ว

พอ Jetset'er จบโชว์ คนดูก็เริ่มอยู่ไม่สุขค่ะ เริ่มมีการขยับเนื้อตัว เตรียมกระชับพื้นที่ ... แล้วพอ 6 หนุ่ม Nuvo ออกมาเท่านั้นหล่ะ คนกรูมาหน้าเวที มารุมถ่ายรูป มากรี๊ดดดดด กันสนั่น ... เราที่กะว่าปักหลักนั่งได้เหมาะแล้ว ก็จำต้องลุกขึ้นยืน เพราะถ้าไม่ยืนคงโดนเหยียบ และโดนบังแน่ๆ เพราะพื้นที่หน้าเวทีโดนคนด้านหลังถลามายึดเรียบร้อย

โชคดีที่ไม่ได้เป็นผู้หญิงตัวเล็ก ตัวบาง ไม่งั้นคงลำบากเพราะคนเบียดกันหน้าดู และโชคดีม้ากกก มาก ที่เล็งทำเลได้เหมาะเหม็ง ได้อยู่ตรงหน้า พี่ก้อง ชายหนุ่มสุดโปรดพอดิบพอดี

ลุ้นตั้งแต่ตอนทีมงานขึ้นมาเตรียมเวทีแล้ว ว่าจะใช่รึเปล่า พอเห็นกีต้าร์ที่ถือมาวางก็แอบกรี๊ด ว่าชัวร์แน่ๆ ครั้งนี้ไม่พลาด ... แล้วพอพี่ก้องขึ้นประจำที่เท่านั้นหล่ะ ยืนอมยิ้มแก้มปริ

คนดี กับ พี่จุ๊บ ที่ยืนอยู่ข้างๆ พ่ายแพ้ต่อผู้คน และแสงแดดที่แรงขึ้นเรื่อยๆ จำต้องล่าถอยออกไปก่อน ... ปล่อยเราปักหลัก ยืนดู ยืนยิ้ม ยืนถ่ายรูป อยู่ตามลำพัง ... ดูไป ยิ้มไป ร้องเพลงตามไป และ ถ่ายรูปไป เคลิ้มเอง เขินเอง

คนข้างหน้ายื่นมือขอจับมือ พี่ก้องส่งมือมาจับ เราก็ไม่กล้ายื่นไปจับ มัวแต่ยิ้มเพลิน และเขินอยู่ ... แล้วก็ห่วงกล้อง กลัวว่าขยับตัวแล้วจะเสียพื้นที่เสียหลัก ล้มร่วงไปหล่ะก็ ลำบากแน่ๆ

ยืนดู ยืนยิ้ม อยู่อีกพักเดียว โชว์ก็จบค่ะ คอนเสิร์ทของ 2 วง ใช้เวลาประมาณ ชั่วโมงเศษๆ ... พอนูโวเล่นจบ คนดูก็สลายตัวกันอย่างรวดเร็ว ทีมงานถึงกับเหวอ ... เราเองก็รีบเดินออกมาเพราะเกรงใจคนดีกับพี่จุ๊บที่ยืนรออยู่ด้านนอก เดินยิ้มแก้มเต่ง อารมณ์ดีสุดๆ ขึ้นรถกลับบ้าน

เป็นงานเดิน-วิ่งการกุศล ที่คุ้มค่าจริงๆ เพราะแถมคอนเสิร์ทให้ดูแบบนี้ เริ่ดดดดดด ... ถ้ามีงานแบบนี้อีก แล้วนูโวไปเล่นอีก เราก็คงจะได้เหรียญมาเก็บสะสมเพิ่มอีกเหรียญแน่ๆ

Farewell @ นครคารา

2011-09-23T14:20:00.000+07:00

นับถอยหลังเวลาที่ทำงานที่ SPR ลดลงเรื่อยๆ ... สาวๆ น้องๆ เลยชวนไปปาร์ตี้เลี้ยงส่ง เฮฮาคาราโอเกะ ส่งท้าย

ไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากทำตัวให้ว่างตามเวลานัดเท่านั้น ... สาวๆ เลือกร้าน จองร้าน นัดวัน เวลา เป็นวันสุขแห่งชาติ ที่นครคารา ร้านอาหารและคาราโอเกะ อยู่ด้านหลังเอสพละนาด รัชดา ... เดินทางสะดวกแน่ๆ แต่อาหารจะอร่อย เครื่องเสียงจะใช้ได้รึเปล่า ต้องไปลอง

คนดีมารับเรากับสาวๆ เหมือนเคย แต่ไปถึงแล้ว เราสองคนขอแวบไปทำธุรกรรมทางการเงินที่ธนาคารในเอสพละนาดก่อน ... กลับมาถึงร้าน สาวๆ ก็สั่งอาหารมาพร้อม และเริ่มต้นความครึกครื้น

อาหารที่นี่ อร่อยใช้ได้ค่ะ ส่วนเครื่องเสียงก็ไม่เลว มีจอ 2 จุด ให้อ่านเนื้อเพลง ดูภาพได้ชัดเจน ... เสียดายพื้นที่ในห้องคาราโอเกะน้อยไปนิด สาวๆ เลยออกเสต็ปกันไม่ถนัดเท่าไหร่

แม้พื้นที่จะจำกัด แต่ความสนุกเต็มที่เหมือนเดิมค่ะ เฮฮาบ้าบอกันเหมือนเคย ร้องเพลงหลุดๆ เต้นรั่วๆ แล้วก็ขำกันกระจาย ... เป็นปาร์ตี้เล็กๆ แต่ก็ฮาเต็มที่

เป็นปาร์ตี้เลี้ยงส่งที่ไม่มีเศร้าสร้อยหงอยเหงา ... ก็จะเศร้าทำไม ในเมื่อก็ยังได้เจอกันอีกเรื่อยๆ แน่นอน

ย้อนรอยชิม ที่แปดริ้ว

2011-09-17T23:00:00.000+07:00

กลับมาย้อนรอยเส้นทางของตัวเองอีกรอบในระยะเวลาอันใกล้ เพราะมีสมาชิกขอมา ว่าทริป ชมชิม เมืองแปดริ้ว นั้น ยั่วน้ำลายเหลือเกิน ... ช่วยจัดไปตามรอยสักหน่อยเถอะ

มีเสียงขอมา เลยส่งคำชวนผ่าน fb ไปยังหมู่ผองเพื่อน ว่ามีใครสนใจจะร่วมขบวนด้วยรึเปล่า ... สรุปมีสมาชิกตอบรับกลับมา 3 ราย ... น้องฝน เคยมาลุยชิมเส้นนี้ด้วยกันแล้ว แต่ยังไม่ครบทุกเมนู ... พี่จุ๊บ หมายตาเล็งอยากจะชิมก๋วยเตี๋ยวปากหม้อมานาน แต่ยังไม่มีโอกาสสักที ... พี่ตู่ ผู้ที่สนอกสนใจทุกเมนูที่เราพูดถึง และติดใจกุ่ยช่ายเจ้าเด็ด

แม้มีผู้ร่วมทริปแค่ 3 ราย ก็ไม่ใช่ปัญหาค่ะ ทริปนี้ออกเดินทางกันได้ตามกำหนด ... สะดวกซะอีก เพราะผู้โดยสารนั่งได้สบายๆ พื้นที่ด้านหลังเปิดโล่งเตรียมรับเสบียงค่ะ

นัดเจอสมาชิกแต่เช้า สมาชิกพร้อมหน้า คนขับ กับ เนฯ ก็นำทางไปจุดหมายแรก คือ ตลาดคลองสวน ... ไปให้เดินชมตลาด ซื้อขนม ของฝาก ของกิน ต่างนานา

ขอดีของการไปเดินตลาดนี้แต่เช้า ก็คือ คนน้อยค่ะ ทางเดินยังโล่ง เดินได้สบายๆ ... ตั้งใจพามาเดินเล่น หามื้อเช้ารองท้องเบาๆ แต่มีสมาชิกหิว เลยแนะนำก๋วยเตี๋ยวร้านอร่อย ... สมาชิกเครื่องติด อยากจะสั่งเบิ้ล แต่เราต้องชะลอไว้ก่อน เพราะเดี๋ยวจะพาไปมื้อจริงจังแล้ว

เห็นสมาชิกเครื่องติดแบบนี้ ก็รีบพาขึ้นรถมุ่งหน้าไปจุดหมายหลัก ที่ อ.พนมสารคาม ... สมาชิกก็สงสัยว่าทำไมไม่พามาที่ร้านนี้เลย ทำไมถึงพาไปหย่อนตลาดก่อน ... ที่ต้องพาแวะเดินเล่นก่อน เพราะ ร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อเจ๊ติ๋ม ที่ตั้งใจพามาชิมเปิด 11 โมง ค่ะ อยากกินของอร่อยต้องใจเย็นๆ

ที่ร้านนี้เปิดสายกว่าร้านอื่นๆ เพราะต้องเตรียมเครื่องน้ำซุป เตรียมไส้ค่ะ ... แม่ค้าลงมือปรุงเองทุกรายการ ทั้งผัดไส้ และต้ม ตุ๋นเครื่องซุป ก็ต้องให้เวลาสักหน่อย

มาถึงกันอย่างหิวโหยแบบนี้ ก็เลือกสั่งเครื่องซุปกันก่อนเลยค่ะ ได้ชามมาแล้วก็ปรุงรส เติมผัก เติมกระเทียมเจียว เติมกากหมู ได้ตามชอบใจ ... แล้วก็ลงมือสั่งไส้ปากหม้อที่ต้องการได้เลยค่ะ รอบละ 6 ตัว จะเติมกี่รอบก็ตามความสามารถของกระเพาะแต่ละคนค่ะ ... จบที่ร้านนี้ก็ทำเอาสมาชิกท้องแน่น

ท้องแน่นๆ แบบนี้ ก็ต้องพาไปเดินย่อยอีกรอบ ... พาไป วัดสมานรัตนาราม ไปชมพระพิฆเนศ ไปเดินชมตลาด ไปรับลมเย็นๆ ริมน้ำ

เดินกันเพลินๆ ช้อปกันเล็กๆ น้อยๆ ได้เดินชมตลาด ช่วยย่อยก๋วยเตี๋ยวปากหม้อที่กินไปเมื่อสักครู่ได้สักหน่อย ... ก็พาไปจุดหมายต่อไป ร้านกุ่ยช่ายเจ๊อิม เกาะขนุน

ตอนออกเดินทางเรารีบโทรมาสั่งล่วงหน้าไว้ก่อน เพราะรู้ดีว่าร้านนี้ขายดีมาก ไม่สั่งไว้ อาจจะอด ... สั่งล่วงหน้าเอาไว้ แล้วนัดเวลาไปรับ แต่พอไปถึงปรากฎว่ายังต้องรออีกสักพักค่ะ เพราะวันนี้คนสั่งเยอะ ของยังเตรียมไม่เสร็จ ... ไม่เป็นไรเลยค่ะ รอได้ สบายมาก จะได้พักท้องอีกสักหน่อย

ไปกัน 5 คน สั่งกุ่ยช่ายรวมกันราว 30 กล่อง ทั้งซื้อกินเอง ซื้อฝาก ซื้อแจก ... พอได้ของที่สั่ง พื้นที่ท้ายรถก็ชักจะแน่นแล้ว

ไปต่อกันที่ ร้านข้าวมันไก่ชลบุรี ร้านนี้น้องฝนพลาดไปเมื่อครั้งก่อน ได้ยินเรากับคนดีพูดถึงหลายหน เลยอยากมาลองชิมเอง ... ครั้งนี้สมหวังแล้วค่ะ

เพราะเป็นร้านคนกันเอง เลยสั่งได้ตามชอบใจ อยากได้อะไรมากน้อยแค่ไหนบอกได้ ... แล้วก็กินไปเรื่อยๆ นั่งเล่นไปเพลินๆ นานแค่ไหนก็ได้ ... กินอิ่มแล้วสั่งกลับบ้านไปฝากคนที่บ้านด้วย

เปิดท้ายรถรอบนี้ รู้สึกเหมือนรถขายกับข้าว เพราะมีสารพัดของกินเต็มท้ายรถไปหมด ตั้งแต่รอบเช้าที่ตลาดคลองสวน ก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ ตลาดนัดในวัดสมานฯ กุ่ยช่าย และล่าสุดข้าวมันไก่

แต่ยังไม่จบค่ะ เรายังแวะ ร้านขนมเปี๊ยะตั้งเซ่งจั๊ว อีก ... แล้วก็วนรถเข้าไปทางไปวัดหลวงพ่อโสธร ไปแวะซื้อ ชิฟฟอนเค้ก ปิดท้าย

สรุปว่าทริปนี้ประสบความสำเร็จทุกเป้าหมายที่ตั้งใจไว้ ... สมาชิกได้ชิมครบทุกจานที่ตั้งใจ อิ่มหนำสำราญมาก อาจจะมากเกินไป เพราะเนฯ กับ คนขับ จัดหนักให้เต็มที่ ... หวังว่าคงจะอิ่ม อร่อย ถูกใจ และขออภัยถ้าพามาทรมานท้องไปสักนิด ไม่รู้สมาชิกจะกล้ากลับไปเราอีกรึเปล่า

อุโมงค์ผาเมือง

2011-09-11T15:00:00.000+07:00

หลังจากไปหม่ำข้าวรอบเช้ากับที่บ้านแล้ว รอบบ่ายก็แวบมาดูหนังค่ะ ... เพราะมีหนังใหม่ของหม่อมน้อยเข้า ตั้งใจไว้ว่ายังไงก็จะไม่พลาด

- - เรื่องย่อ - -

เกิดคดีฆาตกรรมปริศนาที่น่าสะพรึงกลังและซับซ้อนซ่อนเงื่อนสุดที่จะค้นหาความจริงได้ ณ นครผาเมืองแห่งอาณาจักร์เชียง ... เมื่อ "โจรป่าสิงห์คำ" ผู้โหดร้ายที่สุดในแผ่นดินถูกจับได้ในคดีฆาตกรรม "ขุนศึกเจ้าหล้าฟ้า" และข่มขืน "แม่หญิงคำแก้ว" ภรรยาของขุนศึกในป่านอกเมือง ขณะที่ทั้งสองเดินทางออกจากเมืองเพื่อไปเยี่ยมญาติที่นครเชียงคำ

จากคำให้การของโจรป่าและแม่หญิง สร้างความปั่นป่วนและพิศวงงงงวยให้แก่ "เจ้าผู้ครองนคร" และประชาชนผู้มาฟังคำให้การเป็นอย่างยิ่ง เพราะทั้งคู่ต่างยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบานว่าตนเองเป็นผู้ฆ่าขุนศึก ... เจ้าหลวงจึงเรียก "ผีมด-ร่างทรง" มาเข้าทรงดวงวิญญาณของขุนศึกเพื่อค้นหาความจริง แต่แล้ววิญญาณของขุนศึกกลับให้การผ่านร่างทรงว่า ตนต่างหากที่ฆ่าตัวเองตาย

เหตุการณ์ทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านการพบเห็นและสนทนาของ "พระหนุ่ม" "ชายตัดฟืน" และ "สัปเหร่อ" ภายในอุโมงค์ผีที่ผาเมือง ... ซึ่งไม่อาจเข้าใจได้เลยว่า เหตุใดทั้ง 3 คน จึงให้การปิดบังความจริงที่เกิดขึ้น และ "ความจริง" ทั้งหมดคืออะไรกันแน่

หลายคนอาจจะบอกว่าเป็นหนังดูยาก แต่เราชอบค่ะ อาจจะเพราะชอบหนังของหม่อมน้อยเป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วยก็ได้ ... เป็นหนังดูแล้วต้องคิดตาม ไม่ได้ดูเรื่อยๆ เพลินๆ แล้วถ้าคิดตามในมุมของธรรมะด้วย ก็จะเข้าใจ และปลงชีวิตได้บ้าง

เรื่องนี้ถูกใจให้ดาว พี่อ๊อฟ พงษ์พัฒน์ แซงหน้า หนุ่มอนันดาคนโปรดเลยค่ะ ... พี่อ๊อฟแสดงได้เยี่ยม

เป็นหนังที่แนะนำให้คนอื่นดูยาก เกิดไม่ใช่แนวที่ชอบ แนะนำไปอาจจะมาบ่นกันได้ทีหลัง ... แต่ถ้ามีคนมาถามว่าหนังเป็นยังไง ก็ต้องคุยกันก่อนว่า คาดหวังว่าหนังจะเป็นยังไง เพื่อเช็คสไตล์ความชอบก่อน แล้วถึงจะแนะนำได้

แต่สำหรับเรา คิดว่า ค่าโปรดัคชั่น ฉาก เสื้อผ้า หน้า ผม และบรรดาเหล่านักแสดงที่มารวมตัวในหนังเรื่องนี้ ก็คุ้มค่าบัตรแล้วค่ะ

My Family Day

2011-09-11T11:30:00.000+07:00

หลายๆ ครอบครัวจะจัดวันอาทิตย์เป็นวันของครอบครัว ที่สมาชิกในบ้านจะมารวมตัวกัน ... บ้านเราก็เหมือนกัน แต่ไม่ได้มีวันครอบครัวเป็นประจำทุกสัปดาห์หรอกค่ะ เรียกว่าเป็นวันครอบครัวแบบรายสะดวกซะมากกว่า

วันอาทิตย์จัดเป็นวันซัก-รีดของเรา ส่วนพ่อกับหม่ามี้นั้นก็มีธุระไปนั่นนู่นนี่กันประจำ เพราะฉะนั้นถ้าจะรวมตัวกันวันอาทิตย์ ต้องนัดกันล่วงหน้าไว้เลยค่ะ

แล้วคนที่มักจะทำให้เกิดนัดวันอาทิตย์ ก็คือคนดีนี่หล่ะค่ะ ... ด้วยความที่พ่อกับหม่ามี้มักจะมาโฆษณาชวนเชื่อว่ามีของอร่อยอยู่ตรงนั้นตรงนี้ คนดีฟังแล้วก็เก็บข้อมูลเอาไว้ แล้ววันดีคืนดีก็มาทวงถามว่าจะไปเมื่อไหร่ดี ... นั่นหล่ะค่ะ นัดวันครอบครัวก็เกิด

อย่างครั้งนี้ ก็เพราะคนดีพลาดไม่ได้ชิมก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ที่พ่อซื้อมาฝาก ... พ่อเลยบอกว่าไว้จะชวนไปกินที่ร้านเลย แถวนั้นมีอร่อยหลายอย่าง ... แล้ววันนั้นก็มาถึงค่ะ

ร้านชื่ออะไรก็จำไม่ได้ค่ะ รู้ว่าอยู่ไม่ไกลจากวัดไตรมิตร ... เอารถไปจอดไว้ที่ลานจอดรถของสถานีรถไฟหัวลำโพง แล้วเดินมาอีกหน่อยก็ถึงแล้วค่ะ

พ่อเดินจ้ำอ้าว ล่วงหน้ามาถึงก่อน จัดการเลือกทำเล จองโต๊ะ จัดเก้าอี้ไว้พร้อม ... แล้วก็สั่ง ปอเปี๊ยะสด มารอไว้เลย

จากนั้นก็ต้องสั่งรายการหลักที่ตั้งใจมาลองชิม ... ก๋วยเตี๋ยวคั่วไก่ ค่ะ

แต่เราเลือกสั่ง ก๋วยเตี๋ยวคั่วหมู อ่านไม่ผิดหรอกค่ะ ก๋วยเตี๋ยวคั่วหมูจริงๆ ใส่หมูสับปั้นก้อน ไส้หมู แล้วก็ตับ

เท่านั้นยังไม่พอค่ะ ยังมี หอยทอด มาแบ่งกันชิมอีก ... แต่ผิดหวังค่ะ ไม่ผ่านมาตรฐานที่เราโปรดปราน จริงๆ ก็ไม่ได้แย่นะคะ เพราะมีคนสั่งหลายคน แต่ไม่ถูกปากเรา เพราะร้านโปรดที่ติดใจทำไว้ประทับใจมาก กรอบกร้วมอร่อยจนลืมไม่ลง

จัดการอาหารกันจนอิ่มหนำถ้วนหน้าแล้วก็ได้เวลาเดินย่อยค่ะ ... อยู่ใกล้วัดไตรมิตรแค่ข้ามถนนนิดเดียวก็ถึงแบบนี้ ก็ต้องข้ามไปไหว้พระสักหน่อยหล่ะค่ะ

ไหว้พระ เดินชมบรรยากาศในวัดสักพัก ก็ได้เวลาแยกย้ายค่ะ ... จริงๆ เราตั้งใจจะพาพ่อกับหม่ามี้ไปดูหนัง แต่ สว ทั้งสองขอแยกตัวไปเดินเล่นคลองถม ไปหาซื้อของจุกจิกนิดหน่อย ... เห็นมั้ยคะ ว่า สว บ้านนี้ ธุระเยอะ

เราสองคนเลยแวะไปเตร็ดเตร่ ดูหนัง ช้อปปิ้ง กันต่อตามแผนเดิม ... เดินมากชักหิว เลยแวะหม่ำเฟรนช์ฟรายเจ้าโปรดเจ้าอร่อยสักหน่อย

Fries Me To The Moon กับ ซอสมายองเนสวาซาบิ เข้ากันดี๊ดีค่ะ

รองท้องเบาๆ แล้วก็กลับเข้าบ้าน เพราะคนดีมีนัดกับพ่อค่ะ ... จริงๆ ต้องเรียกว่า นัดกับ ผัดลูกชิ้น ของพ่อ ต่างหากค่ะ

คนดีโปรดปรานลูกชิ้นปลา พ่อเองก็โปรดปรานเหมือนกัน แล้วมักจะซื้อลูกชิ้นปลาเจ้าอร่อยมาผัดกับพริกเหลืองแบบนี้ ... คนดีเคยชิมแล้วติดใจ พอได้ยินว่าพ่อผัดลูกชิ้นเมื่อไหร่ ตาลุกวาว

แล้วยังมี ไข่เจียวหมูสับ หอมฟุ้งอีกจาน

เสริมกับ ไส้กรอกทอด ที่เราสองคนซื้อติดมือเข้ามา ... เท่านี้ก็เป็นมื้อเย็นง่ายๆ สำหรับวันครอบครัวได้แล้วค่ะ

แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดทั้งวัน แต่สองมื้อที่กินข้าวด้วยกัน ก็เพลิดเพลิน และฮาเฮดีค่ะ

Welcome UNIQLO

2011-09-09T18:00:00.000+07:00

UNIQLO แบรนด์เสื้อผ้าจากญี่ปุ่น ถือฤกษ์ดี วันที่ 9 เดือน 9 เข้ามาเปิดตัว เปิดร้านสาขาแรก ณ CTW

เราได้ยินชื่อ ได้ทำความรู้จักมาประมาณนึง แต่ยังไม่ได้อุดหนุนเป็นลูกค้ากันจริงจัง ... มาเปิดร้านให้บริการถึงที่แบบนี้ ก็ตั้งใจว่าจะแวะไปอุดหนุนสักหน่อย

หมวยบี ส่งเสียงชวนไปเดินสำรวจด้วยกัน เพราะหมวยบีไปร่วมกิจกรรม UNIQUBE Hunting ได้บัตรส่วนลดมาหลายใบ จะได้แบ่งๆ กันใช้ ... มีคู่หูชวนช้อปแบบนี้ จะปฏิเสธได้ยังไง ก็ต้องไปตั้งแต่วันแรกซะเลย

ตั้งแต่เช้า ได้ข่าว ได้เห็นภาพ ว่ามีคนไปต่อแถวเข้าคิวยาวเหยียดรอเข้าร้าน ... โอ้วววว อะไรจะขนาดนั้น จะรีบไปทำอะไรกันคะ

ตกเย็นเลิกงานไปถึง CTW ก็เห็นเองกับตา คนรอคิวเข้าร้านยาวเหยียด แต่ตั้งใจมาขนาดนี้แล้ว ยังไงก็เดินหน้าลุย ... ตอนแรกแอบหวั่นว่าอาจจะต้องรอนาน แต่รอจริงๆ ก็ไม่เกิน 20 นาที เพราะทางร้านและพนักงาน จัดระบบในการปล่อยลูกค้าเข้าร้านได้ดี

พอเข้าร้านไปได้ ก็แยกย้ายไปตามทางใครทางมันเลยหล่ะค่ะ ... เราหมายตาเสื้อยืดเอาไว้ ไปลองจับๆ เนื้อผ้าดูก็ไม่ผิดหวัง แหวกราวหาไซส์เสื้อที่ต้องการแล้วก็หย่อนลงตะกร้าไว้ก่อน ... ถูกใจตัวไหน ชิ้นไหน จับหย่อนลงตะกร้าก่อน แล้วค่อยมาคัดตัวทีหลัง เพราะคนเยอะมาก หาของยาก

แม้จะคนเยอะ ดูวุ่นวาย แต่การจัดการคิวต่างๆ ในร้านก็เป็นระเบียบดี ทั้งคิวห้องลองเสื้อ คิวจ่ายเงิน มีพนักงานคอยดูแลทุกจุด แม้ลูกค้าจะเยอะ คิวจะยาว แต่ก็ไม่ได้รอนานอย่างที่กังวล ... ที่สำคัญพนักงานในร้านก็น่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใส เดินผ่านจะได้ยินเสียง "ยูนิโคล่ สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ" ตลอด ... ปากยิ้ม ตายิ้ม หน้ายิ้ม เสียงยิ้ม และพร้อมจะให้ความช่วยเหลือ และให้บริการ ประทับใจที่สุด

สรุปว่า เรา คนดี และบีหมวย เสียเงินฉลองเปิดร้านวันแรกกันถ้วนหน้า มีแววว่าคงจะได้เป็นลูกค้าประจำ เพราะคุณภาพสินค้ากับราคา จัดว่าคบได้ ... แล้วจะมีเปิดสาขาเซ็นทรัลลาดพร้าว กับ สาขาเซ็นทรัลพระรามเก้า เพิ่ม ... ใกล้บ้านแบบนี้ แวะไปเดินเล่นได้เรื่อยๆ

ตามผลตรวจ

2011-09-07T22:30:00.000+07:00

หลังจากตื่นเต้นกับประสบการณ์ตรวจ Thin Prep ไปแล้ว ... ก็ได้เวลามาติดตามลุ้นผลการตรวจกันต่อ

เราเลือกตรวจด้วยโปรแกรม Thin Prep Plus (Thin Prep + HPV DNA Test) คือ การตรวจหาเซลล์มะเร็ง และตรวจหาเชื้อไวรัส HPV ซึ่งเป็นสาเหตุของมะเร็งปากมดลูก ด้วยเลย

ตอนโทรสอบถามเพื่อนัดตรวจ ก็สงสัยว่า Thin Prep กับ Thin Prep Plus ต่างกันยังไง ทำไมราคาค่าตรวจต่างกัน ... เจ้าหน้าที่ก็ให้คำตอบว่า Thin Prep คือตรวจหาเซลล์มะเร็งอย่างเดียว ถ้ายังไม่เป็นก็ไม่เจอ ... แต่ถ้าเป็น Thin Prep Plus นั้น จะตรวจหาเชื้อไวรัส HPV ด้วย คือตรวจว่ามีเซลล์มะเร็งรึเปล่า แล้วก็ตรวจลึกลงไปอีกว่า มีเชื้อไวรัสซึ่งเป็นสาเหตุของมะเร็งแอบแฝงอยู่ด้วยรึเปล่า

ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ตรวจแล้วก็เจาะให้ลึก ยอมจ่ายแพงกว่าแต่ได้คำตอบกว้างขึ้นแล้วกัน จะได้สบายใจทั่วท้องจริงๆ ... จำได้เลาๆ ว่า ตอนตรวจเสร็จ เจ้าหน้าที่แจ้งว่าให้รอผลจากแล็บสักสองสัปดาห์ แล้วก็โทรศัพท์ไปถาม แต่ถ้ามีอะไรผิดปกติ คุณหมอ หรือ เจ้าหน้าที่ จะโทรติดต่อเข้ามาก่อน

ออกจาก รพ. ก็รีบทำการบันทึกลงปฎิทินใน iPhone และตั้งให้เตือนความจำว่าต้องโทรติดตามผลตรวจ ... ดีที่บันทึกไว้ เพราะถ้าไม่บันทึคงลืมจริงๆ เพราะพอได้ยินเสียงเตือนยังงง ว่าเตือนเรื่องอะไร จิ้มอ่านดูถึงได้นึกขึ้นได้ว่าต้องโทรถามผล

ก่อนโทรถามก็แอบดีใจเล็กๆ ที่ไม่มีเสียงโทรศัพท์จาก รพ. เข้ามาหา ไม่งั้นคงได้ตื่นเต้นตระหนกตกใจ

หาเบอร์โทรศัพท์กลับไปสอบถามที่ศูนย์สุขภาพสตรี พอแจ้งเรื่องว่าจะโทรมาสอบถามผล เจ้าหน้าที่ก็ขอรหัสลับ ... อ้าว ตายแล้ว รหัสลับอะไรหล่ะคะ ไม่เห็นได้เลย

ทำเสียงเหวอๆ กลับไป ว่ารหัสลับคืออะไร ดูจากตรงไหน เพราะไม่ได้ติดซองฟิล์มเอ็กซเรย์มา ซึ่งเอกสารต่างๆ อยู่ในนั้น ... เลยไม่แน่ใจว่าเจ้าหน้าที่ลืมให้ หรือ เราลืมดู แต่สุดท้ายเลยแจ้งรหัสประจำตัวคนไข้ไป ก็น่าจะยืนยันว่าเป็นคนไข้จริงๆ ได้ เจ้าหน้าที่เลยแจ้งผลมาว่า "ปกติดี" ไม่มีทั้งเซลล์มะเร็ง และเชื้อไวรัส

โล่งใจไปได้ 1 เปลาะ เพราะลำพังก้อนเนื้อที่เจอในเต้านมก็ชวนตื่นเต้นพอแล้ว ขืนมีเซลล์พิเศษโผล่ขึ้นมาอีกหล่ะก็ ตื่นเต้นหนักเลย ... แม้จะโล่งใจ แต่ก็วางใจ ละเลยไม่ได้

ผู้หญิงพิเศษวัย 30+ อย่างเรา ยังไง ก็ต้องไปตรวจภายใน ตรวจหาเซลล์มะเร็งเป็นประจำทุกปี ... เพราะมะเร็งปากมดลูก เป็นมะเร็งที่พบมากที่สุดในหญิงไทย แต่ก็เป็นมะเร็งที่สามารถตรวจพบตั้งแต่ระยะก่อนมะเร็ง ... ซึ่งหากตรวจพบในระยะแรก ก็มีทางรักษาได้หลายวิธี

ถ้ามัวแต่เขิน มัวแต่อายคุณหมอ มารู้ทีหลังว่ามีเซลล์พิเศษที่ไม่ได้รับเชิญมาวิ่งเล่นแล้ว รักษาลำบาก ใจฝ่ออีกต่างหากค่ะ ... เพราะฉะนั้น ตรวจเป็นประจำ รู้ตัวก่อน ได้เปรียบค่ะ

Final Japanese Class

2011-09-02T00:30:00.000+07:00

เว้นวรรคจากการเรียนภาษาญี่ปุ่นไปซะนานนนนนนนนน ... จริงๆ เหลือแค่สอบประมวลผลครั้งสุดท้ายเท่านั้น แต่นักเรียนและ Sensei สลับกันติดธุระ ภารกิจนั่นนี่ เลยไม่ได้มาสอบปิดคอร์สซะที

Sensei บอกไว้แล้วว่า ในการสอบครั้งสุดท้าย จะเป็นการเขียนตัวอักษร Hiragana ทั้งหมด และมีข้อสอบแบบปรนัย ให้เลือกแปลศัพท์ จาก ญี่ปุ่นเป็นไทย และ ไทยเป็นญี่ปุ่น อย่างละ 15 ข้อ

คลาสสุดท้ายที่เรียน คือ ปลายเดือนกรกฎาคม เราก็ได้พยายามท่องศัพท์สะสมเอาไว้ ... ท่องไป ลืมไป จนจะลืมซะหมดแล้ว ก็ยังไม่ได้สอบสักที ... พกโน้ตคำศัพท์ติดกระเป๋าไว้ จนโน้ตเริ่มเปื่อย เลยต้องจดใหม่ให้หยิบมาท่องง่ายขึ้น

ท่องศัพท์มาก จนงง ไม่แน่ใจตัวเองว่าจำศัพท์ได้หรือไม่ได้ กว่าจะนัดวันเรียน วันสอบรอบสุดท้ายได้ ก็ชักไม่แน่ใจว่ามีศัพท์ติดอยู่ในหัวมากแค่ไหน ... แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ต้องลองเก็งข้อสอบกันหน่อย แล้วมาลุ้นมาลุยกับข้อสอบดู

ส่วนแรก เขียนตัวอักษร Hiragana 46 ตัว ถ้าเขียนได้ 40 ตัวขึ้นไป ก็ได้ 40 คะแนนเต็ม ... อันนี้มั่นใจ หายห่วง ว่ายังไงก็คงได้เต็มแน่ๆ แม้จะเขียนพลาดไปตัวนึง ก็ยังรอด ได้ 40 คะแนนมาครอบครอง

ส่วนที่ 2 เลือกคำแปลภาษาไทย ... ส่วนที่ 3 เลือกคำแปลภาษาญี่ปุ่น ... มีอย่างละ 15 ข้อ ข้อละ 2 คะแนน ก็ส่วนละ 30 คะแนน

ส่วนที่ 2 ตอบถูกหมด สอย 30 คะแนนเต็มมาได้ ... แต่ส่วนที่ 3 พลาดท่าเสียทีให้กับข้อสอบ เก็งมาถูกแล้ว แต่จำศัพท์สลับกัน เพราะศัพท์ที่ Sensei เลือกมานั้น 3-4 ตัวอักษร ต่อคำ ซึ่งงุนงง ท่องจำสับสนตลอด ส่วนนี้เลยได้คะแนนมาแค่ 20 เท่านั้น

แต่รวมเบ็ดเสร็จแล้ว ได้ 90 คะแนน ... ไชโย ฮูเร ได้ A+ มาครอบครอง เป็นหน้าเป็นตาให้ Sensei ชื่นใจ ... ส่วนคนดีที่เป็นหัวหน้าห้องดีเด่น เรียนไป เกเรไป หลับไป ได้คะแนนไม่ถึงครึ่ง ซึ่งก็ไม่ผิดไปจากความคาดหมาย

คลาสนี้มีนักเรียน 4 คน สอบวัดผลผ่าน 2 ตก 2 ช่างเป็นนักเรียนคลาสที่สร้างประวัติศาสตร์ใหม่ในการสอน
ให้กับ Sensei จริงๆ เล้ยยยย

สรุปว่าจบการเรียนภาษาญี่ปุ่นคอร์สแรกอย่างสมบูรณ์ ... ส่วนคอร์สที่สอง คงจะเริ่มต้นเดือนตุลา แต่จะมีเหตุการณ์ให้เลื่อนออกไปรึเปล่า ก็คงต้องตามดูกันอีกทีค่ะ เพราะนักเรียนคลาสนี้ ถือสิทธิอาวุโสต่อรองกับ Sensei ได้ตลอด

DSLR ตัวแรก

2011-08-29T22:30:00.000+07:00

ที่ผ่านมาใช้แต่กล้องคอมแพคป๊อกแป๊กมาตลอด เพราะไม่ได้สนใจที่จะถ่ายรูปจริงจัง แค่ถ่ายเก็บบรรยากาศเท่านั้น ... ความรู้ต่างๆ เรื่องการเล่นกล้อง จัดว่าน้อยมากกกก

ไม่เคยสนใจกล้อง DSLR เพราะรู้สึกว่าตัวใหญ่ เทอะทะ พกพาลำบาก ... ดูจากคนดี และคนใกล้ตัวที่เล่นกล้องนั้น จะไปไหนทีต้องแบกกระเป๋ากล้องใบโตติดไปด้วย

แต่แล้ววันนึง Sony ก็ปล่อยกล้องรุ่น NEX ออกมาให้ตื่นตาตื่นใจ ... แม้จะเป็นมือสมัครเล่นด้านกล้องอย่างเรา ก็ยังตาลุก เพราะมาขนาดกะทัดรัด แต่คุณสมบัติเหมือนกล้องตัวโตๆ แล้วยังเป็นแบรนด์ที่คุ้นเคยกันด้วย ... อย่างที่เคยบอกว่าเป็นคนที่ Brand Loyalty สูงมากกกก ใช้อะไรจนคุ้นก็จะติดอยู่อย่างนั้น ไม่ค่อยเปลี่ยน แต่เพราะเพิ่งใช้ Cyber-shot ตัวล่าสุด มาได้ไม่เท่าไหร่ จะให้เปลี่ยนกล้องใหม่ก็กะไร ก็เลยปล่อยความสนใจนั้นลง

จนมาเจอกับ NEX-C3 เข้า กิเลสที่เคยสงบนั้นก็เริ่มฟุ้งขึ้นมาใหม่ เดินเข้าไปลูบๆ คลำๆ อยู่หลายครั้งหลายหน ... หยิบแล้วก็วาง หยิบแล้วก็วาง หลายรอบ ตัดใจ ข่มใจ เอาไว้ก่อน ยังหาเหตุผลมาสนับสนุนให้ซื้อไม่ได้ เพราะเจ้ากล้องตัวที่ใช้ประจำก็ยังทำงานได้ดี

จนบังเอิญเดินไปเจอ งานลดราคาสินค้าของเพาเวอร์บาย ก็ขอคนดีแวะเข้าไปลูบๆ คลำๆ กล้องเหมือนเดิม ... แต่คราวนี้ต่างออกไปตรงที่ ไม่ได้จับอย่างเดียว แต่ได้ลองเปิดดูฟังก์ชั่นการใช้งานต่างๆ ด้วย เท่านั้นแหละ กิเลสฟุ้งตลบอบอวล ไม่ใช่แต่เรา คนดีเองก็ถูกใจ

ประจวบเหมาะกับมีจัดโปรโมชั่น ลดราคา แล้วยังผ่อน 0% ได้อีก ... เลยเสียทรัพย์ พา NEX-C3 สีชมพูแจ๋น ในฐานะ DSLR ตัวแรกกลับบ้านมาอยู่ในความดูแล

แต่ได้กล้องใหม่มาในช่วงที่ไม่ได้มีแพลน มีทริปออกไปไหนเลย ก็เลยไม่เห่อกล้องมากนัก ได้แต่ลูบๆ คลำๆ ลองลูกเล่นนิดๆ หน่อยๆ ที่บ้าน ... ที่สำคัญคือ ขนาดกล้องเปลี่ยนไป พกติดกระเป๋าไม่สะดวกเหมืนเคย เพราะน้ำหนักกล้องมากขึ้น และยังหากระเป๋าใส่กล้องที่จะช่วยดูแลความปลอดภัยไม่ได้ เลยปล่อยเจ้าชมพูอวบตัวนี้ นอนเล่นที่บ้านเป็นหลัก

หลังจากนี้ก็คงจะได้เห็นผลงานจากเจ้าชมพูอวบตัวนี้แน่ๆ ค่ะ ... ส่วนเจ้าชมพูบางตัวเดิมนั้น ก็คงส่งมอบให้ไปอยู่ในความดูแลของ สว ในบ้านเช่นเคย

คอนเสิร์ทสามแยกปากหวาน

2011-08-28T23:13:00.000+07:00

หลังจากอกหัก เพราะจองตั๋วเดี่ยว 9 ไม่สำเร็จ ก็ได้ยินโฆษณาคอนเสิร์ทสามแยกปากหวาน พอดี ... เพิ่งรู้ว่าเริ่มเปิดขายบัตรวันเดียวกับเดี่ยวเลย ตอนนั้นคิดว่าพลาดจากเดี่ยวแน่ๆ เลยเบนเป้าหมายมาซื้อบัตรคอนเสิร์ทนี้แทน

ปรึกษาคนดี เลือกวัน เลือกรอบ ก็ทำการจองบัตรทันที ... จองง่ายดาย ไม่ต้องลุ้นเหนื่อยอย่างบัตรเดี่ยว เลือกที่นั่งได้อย่างใจ หักผ่านบัตรเครดิต ได้รหัสจองทันที แค่รอไปรับบัตร ... แล้วราวๆ 2 สัปดาห์ต่อมา คุณพัชก็แจ้งข่าวมาว่าช่วยหาบัตรเดี่ยวให้ได้แล้ว ... เอออออ เอาหล่ะซิ เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความบันเทิงกันเลย

เพราะ ป๊อบ ปองกูล อ๊อฟ ปองศักดิ์ และ ว่าน ธนกฤต เคยโชว์ฝีไม้ลายมือในการปะทะคารมกันใน 7 DIVOs ให้เราได้เห็นความฮา และลงตัวของทั้ง 3 คนนี้แล้ว ... พอจับมาเจอกันเต็มๆ 3 คนแบบนี้ เลยน่าสนใจมิใช่น้อย

คอนเสิร์ท์จัดที่ หอประชุมใหญ่ ม.ธรรมศาสตร์ มี 2 รอบ เสาร์-อาทิตย์ เราเลือกดูรอบวันอาทิตย์ ... ออกจากบ้านเร็วหน่อย เพื่อเวลาไปถึงก่อนพักใหญ่ เพื่อไปหาที่จอดรถค่ะ แล้วก็เหมือนพกดวงมาด้วย เพราะพอเข้าไปแป๊บเดียว ก็เจอรถออกพอดี ... จอดรถเรียบร้อย ก็เดินไปหาอะไรรองท้อง

คนดีพาไปชิม ก๋วยเตี๋ยวเกี๊ยวฟรี สั่งมาคนละชามรองท้องเบาๆ ... เพราะคนดีหมายตาอีกหลายอย่างในละแวกนั้นเอาไว้ เพราะอะไรๆ ก็น่าลองน่าชิมไปหมด สุดท้ายได้ ลูกชิ้นทอดมาถุงโต เพราะความผิดพลาด สั่ง 20 บาท แต่คนดีถือตังค์ไว้ 40 คนขายเลยตักมาให้ 40 บาท ถุงเบ้อเร่อ หมดสิทธิชิมอย่างอื่นต่อ ... แต่เราสองคนพ่ายแพ้ต่อร้านไอติมไผ่ทอง เห็นเป็นไม่ได้ ต้องกิน เพราะหากินยากเหลือเกิน ได้มาอีกคนละถ้วยกำลังเหมาะ อิ่มพอดี ไม่สาหัสเกินไป

อิ่มแล้วก็นั่งเล่นชมวิวไปเรื่อยๆ รอเวลาประตูเปิด ... ตามประสาคอนเสิร์ทไทยค่ะ เปิดประตูช้า เริ่มเล่นช้า ตามเคย

พอคอนเสิร์ทเริ่มเล่น ความฮาก็เริ่มตามมาติดๆ เพราะ 3 หนุ่ม ยิงมุขใสส่กันตลอด ตามสคริปท์บ้าง หลุดสคริปท์ไปบ้าง ... ถ้าให้คะแนนถูกใจ ก็ตามลำดับ ป๊อบ อ๊อฟ ว่าน ที่ปล่อยมุข ลีลา และความฮาใส่กันเต็มที่ ... เป็นคอนเสิร์ทที่นักร้อง พูดเยอะพอๆ กับร้องเพลงค่ะ หัวเราะซะจนสับสนว่ามาดูคอนเสิร์ท หรือมาดูทอล์คโชว์

ปกติคนดีที่ดูโชว์อะไรแบบนี้ แล้วมักจะนิ่งๆ เฉยๆ ไม่ค่อยแสดงอารมณ์ร่วมตามสักเท่าไหร่ แต่กับคอนเสิร์ทนี้ คนดีหัวเราะลั่น เรียกว่าหัวเราะคุ้มค่าบัตรที่เสียมาหล่ะค่ะ

จากเดิมไม่ได้สนใจ ป๊อป สักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ปลื้มค่ะ ช้อบบบบ ชอบบบ เพราะปล่อยมุขได้ตลอด แถมปล่อยมุขหน้าตายซะด้วย ... ตั้งใจไว้เลยว่า ถ้าบังเอิญเดินเจอตัวเป็นๆ ที่ไหน จะขอถ่ายรูปคู่เป็นที่ระลึกไว้สักหน่อย เพราะน้องป๊อบ ฮาได้ใจจริงๆ ค่ะ

ลองชิม Tokiya

2011-08-27T23:53:00.000+07:00

ได้ข่าวร้านอาหารใหม่ของคุณตัน ผ่านทาง fb เห็นแล้วสนอกสนใจอยากไปลองชิม ... เก็บข้อมูลไปโฆษณาชวนเชื่อให้คนดีฟัง แล้วจัดการรวบรัดตัดความ ล็อควัน และโทรจองโต๊ะทันที

ตอนแรกตั้งใจว่าจะกินช่วงบ่ายๆ จะได้อิ่มทนไปจนเย็นเลย แต่เกิดมีภารกิจเร่งด่วนช่วงเย็นโผล่เข้ามา เลยต้องขยับคิวมาเป็นช่วงเช้า ... รีบไปตั้งแต่ร้านเปิดเลย

ร้านอยู่ที่ชั้น 2 ของ สยาม ดิสคัฟเวอรี่ ค่ะ บรรยากาศในร้านเรียบ หรู และถูกใจมาก เพราะสีประจำร้านเป็นสีม่วง สีโปรดของเรา ... ร้าน Tokiya ให้นิยามตัวเองว่า Fusion Steak Course อิ่มอร่อยกับคอร์สอาหาร 8 จาน ได้ในราคา 499 บาทเน็ท

วันนี้ได้นั่งโต๊ะริมกระจก เพราะจองคิวตั้งแต่ร้านเริ่มเปิด เลยยังมีลูกค้าไม่มากนัก ได้นั่งโล่งๆ สบายๆ ดูวิวเพลินๆ ... ได้โต๊ะแล้วพนักงานก็นำเมนูมาให้เลือกอาหาร ซึ่งเราต้องเลือกสั่งให้จบเลย โดยตลอดทั้งคอร์ส จะใช้เวลาประมาณ 1.45 - 2 ชม. เพราะพนักงานจะทยอยนำอาหารออกมาเสิร์ฟตามลำดับ โดยเว้นช่วงเวลาของแต่ละจานอย่างพอเหมาะ

เริ่มที่ Appertizer : Tokiya Style Eringi - เห็ดเออรินจิผัดซอสโทคิยะ

เห็ดเออรินจิย่าง คลุกเคล้ากับซอสสูตรเฉพาะของร้าน เคี้ยวเพลินๆ เป็นจานเรียกน้ำย่อยจริงๆ ค่ะ ... มีเมนู Appertizer ให้เลือกแค่จานนี้เท่านั้นนะคะ

Salad : Smoked Duck Salad - สลัดเป็ดรมควัน

เนื้อเป็ดนุ่มๆ เสิร์ฟพร้อมผักสดกรอบ และน้ำสลัดอมเปรี้ยวนิดๆ ลงตัวแบบสดชื่นดี ... นอกจากนานนี้ยังมีสลัดอีก 3 แบบให้เลือกค่ะ

Soup : Lobster Bisque - ซุปครีมล็อบสเตอร์

ครีมซุปเนื้อเข้มข้น อร่อยถูกปาก ... แล้วยังมีซุปอีก 3 จานให้เลือกค่ะ

Rice : Yagi-Onigiri - ข้าวทอดญี่ปุ่นทรงเครื่อง

+ Aromatic Rice - ข้าวอบสาหร่ายปลากรอบ

สเต็ปนี้เลือกต่างกัน เราเลือกข้าวทอด ตักพร้อมซอสที่ราดมาด้วยเข้ากันดี ถูกใจค่ะ ... ส่วนคนดีเลือกข้าวอบ ก็รสกลมกล่อม ใช้ได้

Juice : Mulberry Vinegar Juice - น้ำมัลเบอรี่วีนิการ์

สเต็ปนี้ไม่มีตัวเลือกอื่นค่ะ ... น้ำมัลเบอรี่หมัก รสเปรี้ยวๆ หวานๆ เสิร์ฟมาแบบเย็นฉ่ำเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ใครชอบก็จะชอบเลย ใครไม่ชอบดื่มแล้วจะหน้าตาเหยเกสักหน่อย ... ทางร้านบอกว่า เป็นการตัดรสชาติจานก่อนหน้า เพื่อเตรียมความพร้อมให้ลิ้นรับรสเมนคอร์สที่จะเสิร์ฟตามมาได้เต็มที่

Main Coursh : Combu Australian Beef Steak - คอมบุสเต็กเนื้อออสเตรเลีย

เป็นอีกสเต็ปที่เราเลือกต่างกัน คนโปรดปรานเนื้ออย่างเรา ขอเลือกสั่งเนื้อแน่นอน บอกคนดีชัดขอลองชิมสักหน่อย แล้วก็ไม่ผิดหวังค่ะ ตัดชิ้นเนื้อส่งเข้าปากคำแรก แสงพุ่งวิ้งๆ ประทับใจสุดๆ เนื้อนุ่ม และย่างมากำลังเหมาะ กินกับกระเทียมทอดกรอบที่เสิร์ฟมาด้วย เริ่ดดดดดด ... ส่วนคนดีเลือกสั่ง Kurobuta Steak เป็นสเต็กหมูดำ เราไม่ได้ถ่ายรูปมา ได้ชิมคำนึง ก็ใช้ได้นะคะ

ในส่วนของเมนคอร์สนี่ ยังมีให้เลือกอีกหลากหลายเลยค่ะ มีทั้งแบบเดี่ยว และแบบ combination มีเนื้อ 2 ชนิดในจานเดียวกัน

Dessert : Milk Pannacotta - มิลค์แพนนาคอตต้า

+ Melt Me Gelato Cheesecake Butterfly Pea & Berry - เมลท์มีเจลาโต้ชีสเค้กรสอัญชันเบอรี่

อีกสเต็ปที่อยากชิมต่างกันค่ะ เราเลือกแพนนาคอตต้านมสด เนื้อเนียนๆ นุ่มๆ หวานกำลังเหมาะ เสิร์ฟพร้อมถั่วแดงและซอสชาเขียว ลงตัวพอดี ... ชีสเค้กที่เสิร์ฟมาพร้อมกับไอศครีมเจลาโต้รสอัญชันเบอรี่ค่ะ

ปิดท้ายด้วย Beverage : Blue Lemon + Kiwi Soda

สเต็ปนี้ก็ใจไม่ตรงกันค่ะ เลือกเครื่องดื่มเย็นเปรี้ยวๆ ซ๋าๆ เหมือนกัน แต่เลือกคนละสี รสชาติต่างกันเล็กน้อย

กว่าจะมาครบ 8 สเต็ป ท้องก็เกือบปริค่ะ เรากินสเต็กไม่หมด ขอใส่ถุงกลับบ้านได้สบาย... จากรสชาติอาหาร คุณภาพอาหาร การบริการ และบรรยากาศ นับว่าคุ้มค่ากับราคาค่ะ เพราะลำพังสเต็กเนื้อดีดีแบบนี้ ก็คุ้มแล้วค่ะ

สรุปว่าประทับใจ และคงหาโอกาสกลับไปใช้บริการอีก แต่คงต้องเป็นโอกาสพิเศษ ที่เตรียมท้องว่างมาเป็นพิเศษแล้วด้วย เพราะกินแล้ว อิ่มมากกกกกกกกกกก

***หมายเหตุ*** ภาพจาก iPhone เลยไม่คมชัดเท่าไหรนะคะ ขออภัยค่า

ปาร์ตี้ปิ้งย่าง

2011-08-24T21:55:00.000+07:00

เราโปรดปรานการกินเนื้อย่าง แต่คนดีไม่กินเนื้อ เพราะฉะนั้นโอกาสการได้กินเนื้อย่างก็มีจำกัด แล้วแต่จะมีโอกาสสะดวก ... และแล้วโอกาสนั้นก็มาถึงอีกครั้ง

เมื่อฝนเล็ก (น้องฝน) กับ ฝนใหญ่ (เพื่อนฝน) อยากกิน "ไดจัง" เหมือนกัน ... เลยจัดการนัดเจอกัน กินพร้อมกันซะเลย

ปาร์ตี้ปิ้งย่างรอบนี้ มีสมาชิกรวมตัว 6 คน เป็นปาร์ตี้เล็กๆ ... เราจัดการเช็คคิว เช็ควัน แล้วโทรจองโต๊ะล่วงหน้า พอถึงวันนัดก็พร้อมลุย

เรา คนดี ฝนเล็ก ถึงก่อน ถึงก่อนก็สั่งก่อน ลุยก่อนเลยค่ะ ... พี่โอ๋ ฝนใหญ่ และ หนึ่ง ตามมาถึงพร้อมกันพอดี ก็เข้ามาร่วมวงลุย

มากัน 6 คน กินเนื้อ 2 ไม่กินเนื้อ 4 แต่ก็เอร็ดอร่อย อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า ... ปิ้งไป กินไป คุยกันไป อร่อย เพลิน อิ่มมมมมมม

นัดครั้งหน้าเพื่อนฝนบอกว่าขอเป็นปาร์ตี้ของหวานบ้าง ... สมาชิกโอเค แต่จะที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไม่รู้เช่นเคยค่ะ

1st Time : Thin Prep & Mammogram

2011-08-23T16:02:00.000+07:00

หลังจากไป ตรวจสุขภาพ แล้ว สำหรับผู้หญิงในวัย 30+ อย่างเรา ก็ยังมีรายการตรวจเพิ่มเติมค่ะ ... นั่นก็คือ ตรวจหามะเร็งปากมดลูก กับ มะเร็งเต้านม

จริงๆ ที่ รพ พญาไท 2 ที่ไปตรวจสุขภาพก็ได้ค่ะ แต่ยังไม่ได้ศึกษารายละเอียดการตรวจกับโปรโมชั่น เลยเว้นไว้ก่อน ... พอดีเจอโปรโมชั่นประจำเดือนสิงหาคม ของ รพ.เปาโล ราคากับรายการตรวจตรงใจ เลยจัดการโทรนัดวันนัดคิวตรวจทันที

ไปถึง รพ. เช้าหน่อย แล้วก็ไปติดต่อที่ศูนย์สุขภาพสตรีเลยค่ะ กรอกประวัตินิดหน่อย แล้วก็นั่งรอ ... เคยตรวจภายในมาแล้วครั้งนึง ความตื่นเต้นเลยลดลงไปบ้าง แต่ก็แอบลุ้นเล็กๆ

พักเดียวเจ้าหน้าที่ก็เรียกเข้าห้องตรวจ โชคดีที่เจอคุณหมอผู้หญิงเลยไม่เขินนัก นั่งให้คุณหมอซักถามประวัตินิดหน่อย เจ้าหน้าที่ก็พาไปห้องด้านาหลังบอกให้เข้าห้องน้ำทำธุระให้เรียบร้อย แล้วเปลี่ยนมานุ่งผ้าถุง ... ออกมาก็ขึ้นเตียง ขึ้นขาหยั่งเลยค่ะ

ไฮไลท์ความตื่นเต้นและหวาดหวั่นมาแล้วววว คุณหมอบอกจุดว่าให้นั่งตรงไหน แล้วเอนตัวนอนได้เลย ส่วนขาก็แยกกว้างๆ เลยค่ะ ... เหวอออ ค่อยๆ ขยับขาออกอีกหน่อย ก็ยังไม่ถูกใจคุณหมอ เพราะลืมตัวหนีบเข่าติดกันไว้ คุณหมอเลยจัดระเบียบขาเองซะเลย

รู้สึกว่ามีอุปกรณ์อะไรยุกยิกอยู่นิดหน่อย แล้วคุณหมอบอกว่าอย่าเกร็ง ... แป๊บเดียวเท่านั้นการตรวจและเก็บตัวอย่างก็เรียบร้อย ภารกิจแรก การตรวจ Thin Prep plus HPV เสร็จแล้ว

จากนี้เจ้าหน้าที่ก็พาไปส่งที่ห้องเอ็กซเรย์ ที่อยู่ในศูนย์ตรวจสุขภาพ ... เริ่มภารกิจ 2 Mammogram

ไปถึงปุ๊บก็ถูกพาเข้าไปห้องเปลี่ยนเสื้อ ภารกิจแรกเปลื้องชิ้นล่าง ภารกิจนี้เปลื้องชิ้นบน ... แล้วก็นั่งมาคอย แป๊บเดียวก็ถูกเรียกชื่อ เข้าไปในห้องเอ็กซเรย์สำหรับแมมโมแกรมโดยเฉพาะ

เจ้าหน้าที่ให้ถอดเสื้อคลุมออก แล้วมายืนที่หน้าเครื่อง ... เปลือยอกต่อหน้าคนแปลกหน้าไม่พอ ยังต้องยืนโล่งๆ งงๆ อยู่สักพัก แล้วเจ้าหน้าที่ก็มาจัดท่าทางสำหรับเอ็กซเรย์ ... โดนจับอกวางบนเครื่อง ก่อนจะโดนเครื่องกดทับลงจากด้านบน ข้างซ้าย แล้วก็มาข้างขวา ... แล้วก็เปลี่ยนมาโดนเครื่องหนีบจากด้านข้างอีก สรุปว่าโดนเครื่องหนีบอกไป 4 รอบ แล้วเจ้าหน้าที่ก็ให้นั่งรอหน้าห้องอัลตราซาวนด์

เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ จำได้ว่า เห็นป้ายโปรโมชั่นบอกว่า จะทำอัลตราซาวนด์หน้าอก ในกรณีที่พบความผิดปกติจากการทำแมมโมแกรม ... เอ่อออออ ให้เรานั่งรอหน้าห้องอัลตราซาวนด์แบบนี้ แสดงว่ามีไรผิดปกติเหรอ

นั่งรอพักใหญ่ เพราะคิวอัลตราซาวนด์เยอะ ... เข้าไปก็ได้ขึ้นเตียง แล้วนอนเปิดอก โดนทาเจลเย็นๆ แล้วก็มีอุปกรณ์มาวนไปมารอบๆ ... นอนฟังเสียงคุณหมอกดติ๊กๆๆ ติ๊กๆๆ อยู่พักนึงก็สงสัย เลยเหลือบตาขึ้นไปมองหน้าจอ ... เอ๊ะ ทำไมมีจุดดำๆ อะไรด้วย เอาแล้วววววว มีไรผิดปกติแหงมๆ

อัลตราซาวนด์เรียบร้อย ก็นั่งรอรับฟิลม์พักนึง แล้วก็ถือฟิลม์ลงมาพบคุณหมอที่ศูนย์สุขภาพสตรี ... คุณหมอแจ้งว่า ผลแมมโมแกรมและอัลตราซาวนด์พบถุงน้ำในหน้าอกทั้ง 2 ข้าง ซึ่งไม่น่าเป็นห่วงอะไร ... แต่มีก้อนเนื้อในเต้านมข้างซ้าย ที่คุณหมอจะส่งไปพบคุณหมอแผนกศัลยกรรมเพื่อปรึกษาเพิ่ม

รับฟิล์มเอ็กซเรย์กลับ พร้อมกับเจ้าหน้าที่แจ้งว่า ประมาณสองสัปดาห์ให้โทรมาสอบถามผลการตรวจมะเร็งปากมดลูก ... แล้วก็มีเจ้าหน้าที่พาไปส่งแผนกศัลยกรรม

นั่งรอพบคุณหมอพักเดียว เข้าไปเจอคุณหมอผู้ชายสูงอายุหน่อย ขึ้นเตียงเปิดอกให้คุณหมอตรวจอีกที ... คุณหมอคลำๆ แล้วแจ้งพิกัดก้อนเนื้อให้รู้ว่าอยู่ตรงไหน พอคุณหมอบอกปุ๊บ คลำเจอเองปั๊บ จำแม่นเป๊ะ

คุณหมอถามประวัติมะเร็งเต้านมในครอบครัวเพิ่มเติม และคำถามอื่นอีกนิดหน่อย ... แล้วแจ้งว่า ไม่น่ามีปัญหาอะไร แค่ผ่าออกก็ได้ ไม่ต้องรีบ วันไหนว่างๆ ค่อยนัดผ่าก็ได้ ผ่านิดเดียว ผ่าวันนั้นก็กลับได้เลย ... รับคำคุณหมอแบบงงๆ แล้วก็ลาคุณหมอกลับ

ออกจาก รพ. ตรงไปทำธุระต่อ ระหว่างเดินทางก็ส่งข้อความไปแจ้งให้คนดีรู้ ... แล้วก็มาทบทวนชีวิตตัวเองว่าจะเอายังไงดี

เพราะคุณหมอบอกไม่น่ามีปัญหา ไม่ต้องรีบ แสดงว่าไม่มีอะไรน่าห่วง แต่แนะนำให้ผ่าออก ... เอ๊ะ ยังไงดี ผ่าออกแล้วจบเลย หรือว่า ผ่าเผื่อตัดชิ้นเนื้อไปตรวจ ยังไงกันแน่น้อ

สรุปกับตัวเองว่า จะไปฟังความเห็นจากคุณหมออีกท่านเพิ่มเติมดีกว่า ... กลับไปหาคุณหมอที่ รพ.ที่เราคุ้นเคยมาตั้งแต่เล็ก ฟัง 2nd opinion เพิ่ม แล้วค่อยมาสรุปว่าจะเอายังไงกับก้อนเนื้อที่เจอนี่ดี

เหอ เหอ แจ๊คพ๊อตจริงๆ ตรวจครั้งแรกก็เจอเรื่องตื่นเต้นเลย ... แต่ก็ดี เจอเร็ว จัดการเร็ว ระหว่างนี้ก็รอไปตรวจอีกรอบแล้วกัน แล้วระหว่างรอนี่จะกังวลใจดีมั้ยน้ออออ

ตำนานสมเด็จพระนเรศวร 4

2011-08-22T14:23:00.000+07:00

ภาค 3 ลงโรงฉายไปช่วงเดือนเมษา รอไม่นาน ภาค 4 ก็ลงโรงฉายให้ดูกันต่อ ... กลับจากทริปหัวหินยังพอมีเวลา เลยชวนกันแวะดูหนังซะเลย

ดูหนังรอบบ่ายๆ วันธรรมดาแบบนี้ คนไม่เยอะ ไม่พลุกพล่านดี ซื้อตั๋วง่าย ไม่ต้องรอนาน ไม่วุ่นวาย ชอบจัง

ตำนานสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ภาค 4 ศึกนันทบุเรง ... เนื้อเรื่องดำเนินต่อเนื่องจากภาคที่แล้ว ที่พระยาพะสิมกับพระเจ้าเชียงใหม่พ่ายศึก

พระเจ้านันทบุเรง จึงทรงยกทัพใหญ่เพื่อเป็นการแก้มือ และรักษาพระเกียรติมิให้เป็นที่ดูแคลนแก่เหล่าเจ้าประเทศราชในการปกครอง ... กิตติศัพท์ความยิ่งใหญ่น่าเกรงขามของทัพหงสาฯ ที่ยกเข้ามานี้ ส่งผลให้เจ้าเมืองฝ่ายเหนือของอโยธยาประหวั่นพรั่นพรึง สมคบคิดกันจะแปรพักตร์

แล้วยังมีพระศรีสุพรรณ พระอนุชาเจ้ากรุงละแวกซึ่งขัดพระทัยสมเด็จพระนเรศวร ได้ยุยงให้พระเชษฐาตัดสัมพันธไมตรีกับอโยธยา ... ละแวกจึงกลายเป็นหอกข้างแคร่ที่พร้อมซ้ำเติมอีกด้าน

เลอขิ่น และกองทัพเมืองคัง ซึ่งเป็นสหายศึกร่วมกรำศึกกันมาก็คิดจะถอนตัว เพราะสัมพันธ์รักระหว่างรบกับพระราชมนู ขุนศึกคู่พระทัยจบลงด้วยความร้าวฉาน ... ทั้งศึกนอก ศึกใน และข้อจำกัดที่รุมเร้า ทำให้พระนเรศวรต้องปรับยุทธศาสตร์การตั้งรับ

หนังยาวเหมือนเดิมค่ะ ดูกันเหนื่อย แต่ก็ยังไม่จบ รอติดตามตอนจบได้ใน ภาค 5 ซึ่งไม่รู้ว่าจะได้ฉายเมื่อไหร่ ... แต่ตามดูมาขนาดนี้แล้วก็ต้องตามดูกันจนจบหล่ะค่ะ

เพลิน เพลิน ที่หัวหิน : เชอราตัน หัวหิน

2011-08-21T23:30:00.000+07:00

ย้อนดูว่าเพลินยังไงไปบ้างแล้ว ได้ ที่นี่ ค่ะ

เช็คเอาท์ออกจากที่พักก็เฉียดเที่ยงพอดี ได้เวลามื้อกลางวัน ว่าแต่มาอยู่ในเมืองที่มีของอร่อยมากมายหลากหลาย ... เราจะเลือกอะไรดีน้อ ร้านเดิมที่คุ้นเคย หรือ ร้านใหม่ที่ไม่เคยลอง

ปรึกษากันแล้วก็ตัดสินใจเลือกตามหาร้านใหม่ดีกว่า ได้ยินชื่อมานาน แต่ยังไปไม่ถึงสักที ร้านที่ว่าคือ ส้มตำเจ๊บุญช่วย หรือ ส้มตำหลังค่าย ค่ะ ... ตั้งท่าจะตามหา ลองชิมหลายหน แต่ไม่สำเร็จค่ะ คราวนี้หมายมั่นว่าต้องไปให้ได้ แล้วก็สมใจค่ะ

ร้านอยู่แถวหมู่บ้านพลร่ม เลียบคลองชลประทาน ไม่มีป้ายร้าน แต่มีสะพานสีสดเป็นจุดช่วยจำ เจอปุ๊บเลี้ยวเข้าไปปั๊บ นิดนึงก็เจอร้านค่ะ ... จอดรถเรียบร้อยก็ลงไปลุยกันเลย

ตำไทยปู ตับหวาน หมูย่าง ตำหอยดอง และ ไก่ย่าง ... มากัน 2 คน สั่งเหมือนอดอยาก จริงๆ คืออยากลองชิมหลายอย่าง แล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะอร่อยทุกอย่างค่ะ ถูกปาก ติดใจ เก็บเข้ารายการร้านโปรดทันที

จัดการทุกอย่างเรียบ เหลือไก่ย่างที่สั่งมาเยอะเกิน ไม่เป็นปัญหาค่ะ ฉีกเนื้อที่เหลือๆ ลงถุงข้าวเหนียวที่เหลือเช่นกัน ติดรถเป็นเสบียงสำรองไว้ก่อน ... แม้จะอิ่ม แต่ก็ยังไม่ยอมปิดจ็อบ

แวะไปกินไอติมที่ ร้านชายไอศครีม อีกนิดนึง ... ล้างรสเผ็ดจัดจ้าน ด้วยไอติมที่เข้มข้นหวานมัน แล้วก็ตรงเข้าที่พักกันค่ะ

ที่พักคืนนี้ คือ เชอราตัน หัวหิน รีสอร์ท แอนด์ สปา หมายตาอยากจะมาพักหลายทีแล้ว แต่ราคาห้องพักนับว่าค่อนข้างสูง ... พอดีบัตรเครดิตที่จะเลิกใช้ ส่งโปรชัวร์ให้ใช้คะแนนแลกห้องพักมาให้ เห็นเข้าก็รีบจัดการทันที

เพราะเป็นเครือเชอราตัน มาตรฐานการบริการต่างๆ ก็วางใจได้ ทั้งการตกแต่ง สถานที่ ห้องพัก ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ รวมไปถึงบริการ ... ผ่านแน่นอน

แค่เปิดประตูห้องพักเข้าไปก็ถูกใจแล้วค่ะ ... ลงตัวพอเหมาะพอดี สบายตา อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบ ... เราพักผ่อนเพลิดเพลินกับหนังสือที่ติดมือมา ส่วนคนดีเพลิดเพลินกับการซ่อนตาดำบนที่นอนนุ่มๆ

เราสองคนมาถึงพร้อมฝนเทกระหน่ำ นอนเอกเขนกรอจนฝนซา ดวงอาทิตย์อำลาไปหลังก้อนเมฆพักใหญ่ ... เลยชวนกันลงไปเจอไฮไลท์ของที่นี่ นั่นก็คือ สระว่ายน้ำ ค่ะ

สระว่ายน้ำที่นี่ใหญ่โตกว้างขวางอลังการสุดๆ ... ห้อง pool access ก็สามารถลงสระจากระเบียงห้องพักได้เลย แล้วก็เป็นแนวคลองเชื่อมต่อวนได้รอบ ... เราสองคนลงไปลอยคอตรงสระด้านที่ติดหาด เกาะขอบสระชมวิวทะเล สบายตา สบายใจ

ลอยคอ ว่ายวน จนฟ้าเริ่มจะมืด ก็ชวนกันกลับไปแปลงร่าง ออกไปตะลอนตลาดกันค่ะ ... ที่โรงแรมมีรถบริการรับ-ส่งตลาดหัวหิน แต่มีเป็นรอบๆ เราสองคนไม่อยากจะจำกัดเวลาตัวเอง เลยเลือกขับรถไปเองดีกว่า

ไปเดินชิมนั่นนี่นู่น เล็กๆ น้อยๆ ไปเรื่อยๆ ไม่ได้กินอะไรเป็นจานจริงจังนัก ไม่อยากมีมื้อหลักเพราะเกรงจะหนักท้องไป ... ก่อนออกมาก็ได้ไก่ย่างที่เหลือจากมื้อกลางวัน รองท้องมาหน่อยนึงแล้ว มาถึงตลาดก็เดินชมด้วยตา ชิมด้วยปากไปได้เพลินๆ สบายท้องแล้ว ก็ชวนกันกลับที่พักค่ะ

เครื่องนอนที่โรงแรมเนื้อเนียนนุ่มนอนสบ๊าย สบาย ... อาบน้ำเสร็จใหม่ๆ แล้วซุกตัวเข้าไปในผ้าห่ม หนุนหมอนนุ่มกำลังดี โอ๊ยยย มีความสุขที่สุด หลับสบายยยยยยยย

ตื่นเช้ามาก็ตื่นเต้นเตรียมตัวเจอกับมื้อเช้า เพราะเมื่อวานตอนพนักงานเดินพามาส่งห้อง แนะนำว่าห้องอาหารอยู่ตรงไหน เห็นว่าใหญ่โต คงจะมีเมนูหลากหลาย ... แล้วก็ไม่ผิดหวังค่ะ

นับเป็นอาหารเช้าที่มีไลน์อาหารให้เลือกเยอะมากกกกกก แค่เห็นก็ละลานตา ยกให้ขึ้นแท่นแซงหน้าบุฟเฟ่ต์มื้อเช้าของเอวาซอนแล้วค่ะ ... แล้วมาเจอะของโปรดเข้าด้วย คะแนนพุ่งกระฉูดเลย

ของโปรดที่ว่าคือ "ตับบด" ค่ะ ... เจ้าก้อนขยุกที่ขอบจานด้านบนนั่นหล่ะค่ะ ตอนเดินไปสำรวจไลน์อาหาร เจอเจ้านี่เข้า ตาโตเป็นไข่ห่าน ... พอตักมาชิมก็ไม่ผิดหวัง อร๊อยยยย อร่อยยยย ปลาบปลื้มถูกใจที่สุด

ประทับใจกับมื้อเช้าของที่นี่แล้ว ก็เดินย่อยสำรวจสถานที่สักหน่อย ... แล้วก็ได้เวลากลับเข้าห้องพัก เตรียมเก็บข้าวของเช็คเอาท์แล้ว

ส่งท้ายทริปเพลินๆ กันด้วยมื้อเที่ยงที่ ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดเจ๊ไฝ ... เคยกินตั้งแต่เด็กๆ ตอนอยู่ไม่ไกลตลาด พอย้ายร้านออกมาก็ไม่ได้มาลองอีก มีหนนี้ที่พาคนดีมาลองพิสูจน์ดู

ก๋วยเตี๋ยวเป็ด คนละชาม กับ ขนมจีบปู ก็โอเค พอไหว ไม่ได้ปลาบปลื้มใจอะไรนัก สำหรับเราสองคนเก็บไว้เป็นร้านทางเลือกเวลาเบื่อๆ ก็พอค่ะ ... แล้วปิดท้ายทริปจริงๆ ด้วย ลอดช่องสิงคโปร์ ร้านลุงดำ ร้านโปรด ร้านประจำที่ประทับใจ

จบทริปเพลินเพลิน แล้วมุ่งหน้ากลับเข้ากรุงเทพฯ ... บ๊าย บาย หัวหิน ไว้เจอกันใหม่เร็วๆ นี้

เพลิน เพลิน ที่หัวหิน : พิมานเพลินวาน

2011-08-20T22:19:00.000+07:00

หัวหิน อีกแล้วค่า ... จัดตัวเองเป็น Hua Hin's Lover ที่ต้องมีทริปไปหัวหินทุกปี ไปบ่อยก็ไม่เบื่อ ไม่รู้ต้องมนต์อะไรเข้า แต่หลงรักหัวหินมาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว และรู้สึกคุ้นเคยตั้งแต่เป็นเด็กเล็ก

เราไม่เบื่อ คนดีอาจจะเบื่อ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ยังไงก็ต้องมาด้วยกัน ... บรรยากาศเดิมๆ ร้านอาหารเดิมๆ เลยต้องเปลี่ยนที่พักไปเรื่อย

ทริปนี้ตั้งใจมาแบบ ชิลด์ๆ เพลินๆ ตั้งใจพักผ่อน สบายยยยย ... ไม่รีบร้อนออกเดินทาง ไม่แวะเที่ยวไหน ไม่แวะร้านอาหารฮิต พลุกพล่าน ไม่มีมื้อใหญ่อลังการ เพราะคงจะมีมื้อเรื่อยๆ

มื้อแรกของทริปนี้ เลยฝากท้องไว้ที่ บ้านถั่วเย็น ที่เคยลองชิมแล้วชอบใจ ... เพราะมีอาหารจานเดียวทานง่ายๆ ใกล้ๆ มีของหวานพร้อม ทั้งชายไอศครีม และ กล้วยทอดกระทะทอง

ไปถึงก็จวนจะบ่ายแล้ว คนบางตา รออาหารไม่นาน แกงเขียวหวาน ของเรา สปาเกตตี้ขี้เมา กับ ถั่วแดงเย็น ของคนดี ... ชอบใจแกงเขียวหวานร้านนี้ตรงที่ใส่ถัวลันเตา ไม่ใช่มะเขือพวง เลยกินได้เกลี้ยง

อิ่มของคาวแล้วก็ข้ามไปกินไอติม ถึงได้รู้ว่า ร้านกล้วยทอดกระทะทอง ที่เคยอยู่ตรงนี้ย้ายไปแล้ว ... มิน่า คนเลยบางตา ไม่อย่างนั้นคนรับคิวร้านกล้วยทอดแล้ว ข้ามมานั่งรอที่ร้านบ้านถั่วเย็นเพียบ

คาว-หวาน ครบแล้ว ก็เข้าที่พักกันเลยดีกว่าค่ะ พิมานเพลินวาน ที่อยู่ในเพลินวานนั่นหล่ะค่ะ ... ลูกค้าที่พักที่นี่ ขับรถตรงเข้าไปในที่จอดรถของเพลินวานได้เลยค่ะ แจ้ง รปภ. ที่ดูแลว่ามาพัก ก็จะได้เข้าไปจอดรถชั้นล่างด้านในค่ะ แล้วพนักงานจะมารับขึ้นไปตรงห้องทำการของพิมานเพลินวาน

เช็คอินเรียบร้อย พนักงานก็พาไปส่งที่ห้องค่ะ ซึ่งห้องพักก็จะอยู่ชั้นบนทั้งสองฝั่งของส่วนร้านค้า ... เราจองห้องดีลักส์เอาไว้ เป็นห้องมุม มีพื้นที่ระเบียงมากหน่อย ได้ห้อง 611 ชื่อ เพลินจ้อง

ห้องตกแต่งสไตล์ย้อนยุค สไตล์เดียวกับเพลินวาน เรโทรสีสันสดใส อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน แอร์ ทีวี+รายการเคเบิล เครื่องทำน้ำอุ่น Wi-Fi พร้อม ขอรหัสจากพนักงานได้เลยค่ะ ... ตกแต่งกลมกลืนกัน

ในห้องไม่มีตู้เย็น แต่ไม่ลำบากเลยค่ะ เดินออกไปห้องอาหารเล็กๆ ตรงช่วงกลางอาคาร ... ที่นี่ตอนเช้าก็เป็นห้องอาหาร พอสายๆ ไปจนค่ำคืน ก็มีบริการเครื่องดื่ม-อาหารว่าง ตลอด น้ำเปล่า น้ำอัดลม น้ำผลไม้ นม ชา กาแฟ น้ำแข็ง และขนมขบเคี้ยวเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ในนั้น หยิบทานได้ตลอดค่ะ

เปิดตู้เย็น เทเครื่องดื่ม หยิบขนมมานั่งทานเล่นๆ ชมวิว หรือจะอ่านหนังสือก็ได้ ... หรือจะไปเลือกซื้อขนมของกินจากร้านค้าชั้นล่างขึ้นมาทานก็ไม่มีปัญหา

เราสองคนเอกเขนกนอนเล่นสบายใจ เราดูทีวี ส่วนคนดีหลับ ... พักผ่อนจนแดดร่มลมตก ก็ชวนกันลงไปตามหามื้อเย็นเบาๆ จากร้านค้าในนี้

ได้ ลูกชิ้นปลาทอด มารองท้อง แล้วเดินไปฝากท้องจริงจังที่ ผัดไทย ร.ศ. สั่งมาลองทั้ง ผัดไทย และ หอยทอด ผลคือ ผัดไทยผ่านแบบกล้อมแกล้ม ส่วนหอยทอดนั้นทำเอาอกหัก เพราะเราเคยเจออร่อยกว่านี้ ดีกว่านี้

แล้วแวะซื้อ ขนมถังเต็ม มาลองชิมล้างปากด้วย ... มีให้เลือกมากมายหลายหน้า ยืนตาลายอยู่พักใหญ่กว่าจะเลือกหน้าทองหยิบแบบธรรมดามาลอง ก็อร่อยดีค่ะ

กลับขึ้นมานั่งเล่นที่ห้องอาหารด้านบน ชมบรรยากาศสักพักก็กลับเข้าห้องค่ะ ไปเฝ้าหน้าจอทีวี รอเวลาฉายหนังกลางแปลง ... เพราะความพิเศษของห้องดีลักส์ก็คือ สามารถนั่งดูหนังกลางแปลงที่มีฉายประจำทุกวันหยุด จากระเบียงห้องพักได้เลยค่ะ

นั่งดูหนังอยู่พักเดียวก็กลับเข้ามาดูหนังจากช่อง AXN ในห้องดีกว่า หนังในทีวีตื่นเต้นกว่าหนังกลางแปลงค่ะ ... ดูทีวีเพลินๆ พอเริ่มเคลิ้มๆ ก็เข้าไปลองอาบน้ำอุ่นจากในตุ่ม แล้วก็เข้านอนแบบสบายยยยย

ตื่นไม่เช้า ไม่สาย ออกไปใช้บริการห้องอาหาร มีโจ๊ก ขนมปังปิ้ง ชา กาแฟ รอให้บริการตัวเอง ... ใครชอบอะไร มากน้อยแค่ไหน ก็ตักเองได้เลยค่ะ อาหารเช้ามีให้เลือกน้อย แต่ก็รองท้องกำลังสบาย

อิ่มแล้วก็กลับเข้าห้อง เอนหลัง พักท้อง เก็บภาพบรรยากาศเพลินวานยามเช้า ที่ปลอดคนไว้เป็นที่ระลึกสักหน่อย ... ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว เก็บข้าวของเตรียมเช็คเอาท์

วันพรุ่งนี้ก็ยังอยู่หัวหินค่ะ แต่จะพักที่ไหน ตามไปดู ที่นี่ เลยค่ะ

: 113 เดือน :

2011-08-15T22:24:00.000+07:00

วันที่ 15 วันที่อายุความรักของเราสองคนขยับเพิ่มขึ้นมาอีก 1 เดือน ... 113 เดือนแล้ว

รักเรียบๆ ง่ายๆ ไม่มีอะไรหวือหวา ตื่นเต้น ... ไม่ได้รักกันสวีทหวานหยดจนมดเกาะ ... ไม่ได้รักกันแบบฮาร์ดคอร์ โฉ่งฉ่าง โครมคราม ท้าเลิกกันทุก 3 วัน

เป็นรักแบบธรรมดา ดูแลกัน จิ๊จ๊ะหวานจ๋อยบ้าง ทุ่มเถียงเสียงสูงใส่กันบ้าง นิ่งๆ ถอนใจไม่คุยกันบ้าง ... ปกติเหมือนคู่อื่นๆ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยรู้สึกว่าตัดสินใจผิด ไม่เคยรู้สึกว่าต้องอดทน ... มั่นใจว่าคนนี้นี่แหละ "ใช่" คนนี้นี่แหละคืออีกครึ่งหนึ่งที่เรารอ

บางครั้งนั่งมองคนดีเงียบๆ แล้วก็ถามตัวเองว่า "ไม่ได้ฝันใช่มั้ย นี่เรามีกันและกันอยู่จริงๆ ใช่มั้ย" ... แม้คนดีจะไม่ได้หน้าตาระดับ A แต่ทุกครั้งที่มองก็ยังชื่นใจ มองแล้วหัวใจกระตุก มองแล้วก็ยังเห็นว่าน่ารักที่สุด

รักคนดีนะคะ

วันของแม่

2011-08-12T21:50:00.000+07:00

12 สิงหา วันแม่แห่งชาติ ... เราก็ยกคิววันนี้ให้เป็นวันของแม่

แต่ว่าช่วงเช้าเรามีติดภารกิจอื่นอยู่นิดหน่อย ขณะเดียวกันพ่อก็ตั้งใจจะแวะไปหาคุณย่า ซึ่งหม่ามี้ก็ตามไปด้วย ... เพราะฉะนั้นเลยนัดเจอกันรอบบ่าย

ครอบครัวอื่นอาจจะพาไปเลี้ยงข้าว พาไปเที่ยว แต่สำหรับบ้านเรา พาไปกินไอติม ... ถูกใจทุกคนแน่นอน

นัดเจอพ่อกับหม่ามี้ที่ CTW เราถึงก่อน เดินเตร็ดเตร่รอก่อน วันนี้ฉายเดี่ยว เพราะคนดีติดภารกิจอื่น ... เดินดูโน่นนี่เพลินๆ สักพัก ส ว ประจำบ้านก็มาถึง

พาไปเดินดูร้านอาหาร ให้เลือกว่าอยากจะกินของคาวร้านไหนก่อนรึเปล่า ... พอเดินผ่านร้านไอติมที่ตั้งใจพามา หม่ามี้ก็อยากจะกินไอติมเลย ข้าวไม่กินแล้ว แต่เรากับพ่อลงมติว่า ขอข้าวรองท้องก่อนสักหน่อยเหอะ หม่ามี้เลยยอม

เลยพาเดินชมสารพัดสารพันร้านอาหารละลานตา หม่ามี้ก็ตื่นตาตื่นใจ บอกอะไรก็ได้ ... แต่สุดท้ายพอเดินผ่านร้านซูชิจานเวียน "Heiroku Sushi" ก็ตาลุกวาว หยุดเดินแล้วบอกร้านนี้หล่ะ

เป็นร้านที่ถูกใจ ส ว ทั้งสอง แต่สร้างความเวียนหัวให้กับเรา เพราะเหมือนพาเด็กๆ มาเจอของเล่นชิ้นใหม่ ... ผลัดกันถาม ผลัดกันสงสัย ว่านั่นอะไร นี่อะไร สั่งยังไง หยิบได้มั้ย ราคาเท่าไหร่ กินได้แค่ไหน เห็นในเมนู แต่ไม่เห็นหมุนมาเลย ขนมวนมาแล้ว กินก่อนได้รึเปล่า และอีกสารพัดคำถามมากมาย ... #$%&#%$*)@%*^ โอ้วววว มึน

ชิมนิด ชิมหน่อย พอสบายท้อง ก็เคลื่อนที่ไปร้านไอติม โปรแกรมหลักของวันนี้ได้แล้ว ... ร้านไอติมที่ตั้งใจจะพามาลอง คนเยอะมาก หม่ามี้เลยบอกว่าไปร้านอื่นก็ได้ เลยพาไปอีกร้านที่รูปแบบไอติมคล้ายกัน แต่คนบางตาสักหน่อย เพราะเปิดมานานแล้ว ... แต่ร้านนี้ก็ทำให้หม่ามี้ตื่นตาตื่นใจ เลือกสั่งไม่ถูก

สุดท้ายได้ไอติม 1 ถ้วย มาแบ่งกัน 3 คน อิ่ม อร่อย พร้อมหน้า ... อิ่มแล้วก็ให้เดินเล่นดูนั่นโน่นนี่อีกพักใหญ่ๆ

เป็นการเดินเล่นที่ทำเอาเราหมดเรี่ยวแรง เพราะต้องรับมือดูแลหม่ามี้กับพ่อพร้อมกัน ... ปกติมีคนดีมาช่วยเดินตามอีกคน แบ่งกันดูได้ แต่วันนี้รับมือคนเดียว 2 เลย ทำเอามึน ได้แต่แอบโทรไปรายงานคนดีเป็นระยะว่าเกิดอะไรบ้าง ... เพราะพา ส ว ประจำบ้านออกมาเดินห้างแบบนี้ทีไร เหมือนพาเด็กๆ เข้าร้านของเล่น แล้วยิ่งเป็นห้างที่ทั้งคู่ไม่คุ้น ไม่ได้มาเดินบ่อยๆ ด้วย ยิ่งสนุกกันใหญ่

ท้องอิ่มแล้ว เดินย่อยแล้ว ก็ชวนกันกลับบ้าน นั่งรถเมล์ชมวิวข้างทางไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ... ถึงบ้านก็แจกกอด แจกหอม กันคนละฟอดสองฟอด ก่อนจะแยกย้ายกันเข้าห้องนอน

รักแม่นะคะ รักพ่อด้วยค่ะ

เดี่ยว 9

2011-08-11T22:38:00.000+07:00

"หากว่าเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน......" ... แฟนเดี่ยวไมโครโฟน ของพี่โน้ส อุดม คงจะคุ้นเคยกับประโยคนี้ดี

เราเองก็เป็นแฟนเดี่ยวเหมือนกัน แม้จะไม่ได้ดูครบทุกเดี่ยว แต่ก็ดูมาหลายเดี่ยว ... เดี่ยว 9 รอบนี้ก็ตั้งใจว่าจะไปดู ถึงขั้นวางแผนการเตรียมซื้อบัตรไว้ล่วงหน้า

แต่ผ่านการซื้อบัตรก็พลาด เพราะติดภารกิจอื่น เลยต้องฝากเจ้าน้องชายที่ตั้งใจจะดูเหมือนกันไปซื้อแทน ... เพราะฝากคนอื่นไป เลยวางแผนไม่ได้อย่างใจ มีเหตุผิดพลาด ไม่ได้บัตรมาครอบครอง ... อาการและอารมณ์เหมือนอกหักรักคุดอยู่พักใหญ่

เปิดขายรอบแรกพลาดไปแล้ว ได้ข่าวเปิดรอบพิเศษก็เตรียมตัวใหม่ แต่ไปเองไม่ได้อีก ต้องฝากเจ้าน้องชายอีก ... รอบนี้ก็พลาดอีก เพราะบัตรหมดในชั่วพริบตา ... ตกอยู่ในอาการอกหักรักคุดอีกรอบ

ทำใจแล้วว่าคงไม่ได้ดูแน่ๆ เลยเปลี่ยนไปจองบัตรคอนเสิร์ทแทน ... แต่แล้วฟ้าก็ประทานวีรสตรีขี่ม้าขาวมาช่วย คุณพัช ส่งข้อความมาถามว่ายังจะไปดูเดี่ยว 9 รึเปล่า ยังพอมีคนช่วยหาบัตรได้ ... บอกไปแบบทำใจล่วงหน้าว่าอยากดู แต่จะยังหาบัตรได้เหรอ

สุดท้ายเราก็ได้บัตร 1500 รอบทุ่มวันที่ 11 สิงหา มาครอบครอง 2 ใบ ... คุณพัชจัดหา และจัดส่งให้ถึงมือ แล้วยังร่วมขบวนไปเฮฮาพร้อมกันด้วย ได้บัตรแล้วก็สบายใจลั้ลลา รอวัน-เวลาที่จะมาถึงเท่านั้น

เลิกงานก็รีบตรงดิ่งไปสยามพารากอน สถานที่จัดงานซึ่งเราไม่ชอบมากที่สุด เพราะหาที่จอดรถยากมาก ... ได้ที่จอดรถแล้วก็ต้องรีบหาอะไรรองท้อง เพราะใกล้เวลาเริ่มแล้ว ได้ชานมไข่มุก มิสเตอร์เชค มาถ่วงท้องไว้หน่อย

ขึ้นไปถึงหน้างาน ก็ช้อปปิ้งเลยค่ะ เพราะเดินไปเจอซุ้มขายของที่ระลึกของดีแทค ที่พี่โน้ส ออกแบบให้เป็นคอลเล็คชั่นพิเศษ ... พอเหมาะกับที่คนดีเดินไปดูงาน เราเลยสอย ผ้าเอนกประสงค์ กับ แก้วน้ำใบโต มาครอบครอง จากนั้นก็รอเวลาเข้าไปขำ

ตอนแรกที่รู้ว่าจัดที่ พารากอนฮอลล์ ก็ไม่ปลื้มเท่าไหร่ เพราะเคยมาดูคอนเสิร์ทแล้วไม่ประทับใจกับการจัดที่นั่ง เพราะไม่ได้ยกพื้นไล่ระดับ สักเท่าไหร่ โดนคนข้างหน้าบังซะ ... แต่งานนี้ เห็นที่นั่งแล้วประทับใจสุดๆ เพราะพี่โน้ส ลงทุน ไล่ระดับทุกแถว ไม่มีโดนบดบัง ทัศนวิสัยชัดเจนแจ่มแหมวเป็นที่สุด

และทุกที่นั่งยังมีหมอนให้กอดเพลินๆ ระหว่างชม แล้วยังมีหนังสือ 16 ปี แห่งความโดดเดี่ยว วางไว้ให้อ่านเล่นด้วย

รอสักพัก โชว์ก็เริ่ม ประโยคคุ้นเคยก็ลอยมา แล้วพี่โน้สก็ปล่อยของมาเรื่อยๆ ... บางเรื่องก็อิน บางเรื่องก็ไม่อิน แต่เรื่องที่ถูกใจที่สุด ก็ตรงระบบสะกดคำใน whatsapp ของ iPhone นี่หล่ะค่ะ เห็นด้วยเป็นที่สุด ขำซะเหนื่อย

ขำไปเรื่อยๆ เพลินๆ แป๊บเดียว หมดเวลาแล้ว ว้าาาาาาา ยังเพลินอยู่เลย ... โชว์จบก็กลับ แต่ไม่ได้กลับมือเปล่า เพราะพี่โน้สใจดี ให้ถือหนังสือที่วางไว้ทุกที่นั่งติดมือกลับมาด้วย

กลับถึงบ้านพร้อมกับอารมณ์ดีดีที่ยังกรุ่นอยู่ในใจ ... ถ้ามีเดี่ยวครั้งหน้า ก็คงต้องลุ้นฉกชิงบัตรอีกเช่นเคย

GizzyChic

2011-08-10T20:47:00.000+07:00

GizzyChic เป็นหน้า fanpage ของพนักงานบริษัท ที่อยากทดลองหัดเป็นแม่ค้า ... จะเรียกให้ถูกก็คือ เป็นความซุกซนของคนอยากเป็นแม่ค้ามือใหม่

ที่มาคือ ความซุกซนของคนอยากช้อปปิ้ง จิ้มดูเว็บนั่นโน่นนี่ไปมา แล้วไปเจอของถูกใจ สนใจ อยากได้ ... ครั้นจะสั่งชิ้นเดียวก็แพงเกิน เลยลองสั่งพ่วงเพิ่มเติมมาด้วย ส่วนที่เกินมาก็เอาออกมาขายแล้วกัน

คิดได้แล้วก็ไปเสนอไอเดียกับคนดี ประหนึ่งทำแผนธุรกิจเสนอ คล้ายๆ จะหาคนร่วมทุน เผื่อโชคดีจะได้สปอนเซอร์มาสนับสนุนโครงการ ... คนดีฟังแล้วอนุมัติโครงการ ไม่อนุมัติงบสนับสนุน บอกให้ลองทำดูก่อนว่าได้เรื่องรึเปล่า ถ้าดีค่อยมาคุยกันใหม่

แล้วก็จัดการสั่งสินค้าที่สนใจ รอลุ้นกับของที่จะมาถึง ... กว่าของจะมา มาแล้วยังต้องไปรับ แล้วยังเจอภาษีอีก ทำเอาแม่ค้ามือใหม่มึน

ระหว่างรอของทยอยมาส่ง ก็ต้องเริ่มทำหน้าแฟนเพจ ... ความสามารถด้านคอมฯ ก็มีจำกัด ไม่ได้ถนัดโปรแกรมออกแบบตกแต่งอะไรสักเท่าไหร่ด้วย ลองทำงูๆ ปลาๆ ไป ... ผลก็ได้รูปประจำตัว GizzyChic มาให้ดีใจเล็กๆ

ของจริงยังมาไม่ถึงมือ เลยหารูปของที่สั่งจากในเว็บมาทำเตรียมประกอบการขายก่อน ... แล้วตั้งใจว่าของมาถึงก็จะจัดการถ่ายรูป แล้วอัพเพิ่มเติม

เปิดเพจ เปิดร้าน วันแรก ก็ได้สาวๆ ในออฟฟิศช่วยกันกดไลค์ และอุดหนุนสินค้า ... รวมถึงเพื่อนๆ พี่ๆ คนใกล้ตัวช่วยอุดหนุนเป็นกำลังใจให้แม่ค้ามือใหม่ ขอบพระคุณทุกคนมากๆ ค่ะ

*** หมายเหตุ ***

จากวันที่เปิดเพจ จนถึงวันนี้ที่ดองบล็อกไว้นานนนนนน ยังไม่ได้อัพรูปสินค้าเพิ่มในหน้าเพจเลย แย่จริงๆ

ตรวจสุขภาพ ประจำปี 54

2011-08-09T19:55:00.000+07:00

เว้นว่างจากการพบแพทย์ประจำ เพื่อตรวจสุขภาพไปนานนนนนนนน ... ล่าสุดเจอคุณหมอประจำตัว ตอนคนดีเข้า รพ. เพราะกระเพาะอักเสบ คุณหมอเห็นหน้า ทักคำแรกคือ "ตรวจสุขภาพบ้างรึเปล่า" ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แหะๆ ส่งกลับไปว่า ไม่ได้ตรวจเลยค่ะ

ที่หลบลี้จากการพบคุณหมอสม่ำเสมอ เพราะคนดีกลัวการเจาะเลือด เนื่องจากเส้นเลือดหายาก โดนเจาะควานประจำ แล้วก็ได้รอยช้ำเป็นที่ระลึกตลอด ... ประกอบกับผลตรวจรอบหลังดีขึ้น ระดับไขมันที่มีปัญหาคงที่ดี คุณหมอยืดระยะเวลานัดตรวจนานขึ้น เลยเถลไถลเลื่อนไหลไปเรื่อย นานจนจำไม่ได้

พอดีเห็น ดีลพิเศษ ที่มีโปรแกรมตรวจสุขภาพพื้นฐานในราคาพิเศษ เลยซื้อดีลเก็บไว้ ... แล้วก็ดองไว้นานจนใกล้จะหมดอายุ เลยต้องรีบงัด voucher ออกมาใช้

เป็นดีลโปรแกรมตรวจสุขภาพของ รพ.พญาไท 2 ... โปรแกรมตรวจครบถ้วนอย่างที่อยากรู้ ในราคาย่อมเยา รับได้ เลยซื้อมา 2 สำหรับเราทั้งคู่ ... จัดคิวตัวเอง แล้วก็โทรนัด รพ. จากนั้นก็เตรียมตัวง่ายๆ ด้วยการงดอาหารและน้ำ 8 ชม.

ตื่นแต่เช้ามืด เพราะเลือกไปตรวจวันธรรมดา แล้วจากบ้านคนดีไปรพ.นี่ ไม่แน่ใจว่าปริมาณรถหนาแน่นแค่ไหน เลยเผื่อเวลาไว้ก่อน ... ผลคือเผื่อไว้ดีเกิน ไปถึงตั้งแต่ 6 โมงนิดๆ ก็อาศัยงีบต่อในรถนั่นหล่ะค่ะ ใกล้ๆ 8 โมง ก็ตื่นไปเข้าตรวจ

แจ้งชื่อ กรอกเอกสารนิดหน่อย แล้วก็เริ่มการตรวจเบื้องต้น ชั่งน้ำหนัก-ส่วนสูง วัดความดัน วัดสายตา เจาะเลือดเก็บ และเอ็กซเรย์ปอด ... แล้วก็รับคูปองอาหาร ไปเติมมื้อเช้าลงท้อง ระหว่างรอผลเลือด และรอพบแพทย์

ดีใจสุดๆ ที่ชั้นล่างมี โอ บอง แปง และสามารถใช้คูปองที่ได้มากับร้านนี้ได้ เลยเลือกครัวซองท์ กับ โกโก้เย็นมาเติมพลัง เติมน้ำตาล ให้สดชื่น ... ท้องอิ่มสบายใจ ก็นั่งคุยกันเพลินๆ ต่อ รอเวลา

เล็งว่ารอมาพอสมควรแล้ว ก็ขึ้นไปนั่งรอที่ศูนย์ตรวจสุขภาพดีกว่า มีเก้าอี้นุ่มๆ แอร์เย็นๆ ทีวีพร้อม ... กลับขึ้นไปก็ตกใจ เพราะมีคนมาใช้บริการเยอะ มากกว่าที่คาดไว้ กะว่าคงต้องรออีกนาน แต่สักพักเดียว เจ้าหน้าที่ก็เรียกชื่อค่ะ

เพราะมาด้วยกัน เจ้าหน้าที่เรียกชื่อต่อกัน เลยถามว่าจะเข้าพบคุณหมอพร้อมกันเลยรึเปล่า ... ถ้าได้ก็ได้ค่ะ เจ้าหน้าที่เลยจัดให้เข้าพบพร้อมกันเลย ... เลยได้เข้าไปนั่งต่อหน้าคุณหมอพร้อมกัน คุณหมอสรุปผลเลือดให้ฟังนิดหน่อย แล้วก็ถามคำถามเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวันอีกนิดหน่อย อย่างนอนวันละกี่ชั่วโมง ใน 1 วัน ดื่มน้ำมากแค่ไหน สูบบุหรี่ ดื่มเหล้ารึเปล่า และอื่นๆ อีกพอสมควร

จบเรียบร้อยก็ออกมานั่งรออีกพัก รอบนี้รอรับสมุดสรุปผลการตรวจ ... ออกมาเจอว่ามีเก้าอี้นวดไฟฟ้าให้บริการอยู่ แหมมมมม เสียดายที่เจอกันช้าไปนิด ไม่งั้นหล่ะก็จะมานั่งแหมะอยู่ตรงนี้นานแล้ว

ผลการตรวจออกมา ค่อนข้างคล้ายกันค่ะ โดยรวมก็จัดว่าปกติดี แต่ก็มีโคเลสเตอรอลเกินอยู่นิดหน่อยทั้งคู่ ... ระดับไตรกลีเซอไรด์ของคนดีที่เคยสูงจนน่ากังวล ตอนนี้ก็เกินอยู่นิดหน่อย แต่ก็อยู่ในเกณฑ์ที่ไม่น่าเป็นห่วงเหมือนเคย แต่ก็ต้องควบคุมดูแลให้ดี

จบจากภารกิจตรวจสุขภาพแล้ว เราสองคนก็ออกตะลอนทัวร์จัดการภารกิจอื่นๆ ต่อ ... ธกส. ธ.ออมสิน สถานีตำรวจบางซื่อ ธ.กรุงเทพ ก่อนจะวนไปปิดท้ายไปเยี่ยมคนป่วยที่ รพ.พญาไท 1 ... ใช้เวลา 1 วัน คุ้มค่าจริงๆ

ชมชิม เมืองแปดริ้ว

2011-08-06T21:51:00.000+07:00

ทริปนี้เกิดขึ้นเพราะคนดีเปรยกับพ่อว่า "พ่อจะไปพนมสารคามเมื่อไหร่คะ" ... ได้ยินแบบนี้พ่อเลยยิ้มรับ แล้วจัดการนัดวันทันที

เพราะมีก๊วนเพื่อนพ่ออยู่ที่ อ.พนมสารคาม จ.ฉะเชิงเทรา หนึ่งในนั้นเป็นเพื่อนสนิทที่เปิดร้านข้าวมันไก่อยู่ ... คนดีคิดถึงข้าวมันไก่ เลยเปรยถามดู จะได้เป็นสารถีขับรถพาไปเที่ยว ไปชิม แล้วก็ได้ไปสมใจ

ทริปนี้ตั้งต้นจากบ้านคนดี เพราะมี โซ้ยอี้ ร่วมขบวนไปด้วย ... แล้ววนไปรับ หม่ามี้ พ่อ และ หมาโม่ ที่บ้านเรา แล้วก็ตรงดิ่งไปฉะเชิงเทรากันเลยค่ะ

จุดหมายแรกอยู่ที่ ตลาดคลองสวน ... จอดรถฝั่ง จ.ฉะเชิงเทรา แล้วก็เดินเลาะชมตลาดมาเรื่อย ทริปนี้เดินชมตลาดแบบเรื่อยๆ มาเรียงๆ จริงๆ ค่ะ เพราะหม่ามี้มาด้วย หม่ามี้ชอบเดินตลาดมากกกกกก เดินเรื่อยๆ ช้อปเรื่อยๆ แล้วมาเจอกับ โซ้ยอี้ของคนดี เข้าคู่กันพอเหมาะ หม่ามี้แนะนำร้านไหนดี ร้านไหนอร่อย โซ้ยอี้ก็ซื้อตามไปด้วย ... งานนี้คนเดินตามหิ้วกันนิ้วกิ่วค่ะ

แค่ตลาดแรก ก็ใช้เวลาร่วม 2 ชั่วโมง ได้ผักกาดดอง+ขิงดอง เจ้าอร่อยมาหลายกิโล แล้วยังมีขนมจุกจิกอีกสารพัด ... ตลาดแรก ท้ายรถก็เต็มไปด้วยของแล้ว

แผนเดิมกะว่าออกจากตลาดแล้วจะแวะวัดก่อน แต่เดินนานเกินจนใกล้เที่ยง เลยเปลี่ยนแผนไปกินข้าวก่อนดีกว่า ... ตรงไปพนมสารคามกันเล้ยยยย

ตรงไปร้านเพื่อนพ่อ จอดรถเรียบร้อย ทักทายกันเรียบร้อย ก็ยกขบวนข้ามไปร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อฝั่งตรงข้ามก่อน ... พาโซ้ยอี้มาชิม แล้วก็รองท้องสักหน่อย รอบนี้จัดเบาๆ เบาะๆ ปากหม้อแค่คนละรอบ แล้วก็ข้ามถนนกลับมาจัดการข้าวมันไก่เจ้าอร่อยกัน

เป็นการกินข้าวมันไก่แบบบริการตัวเอง จะกินไก่ต้ม ไก่ทอด หรือ หมูกรอบ เลือกได้เต็มที่ ตักเพิ่มเติมได้เองตลอด น้ำซุป กับ น้ำจิ้ม ไม่อั้น ... น้ำเปล่า น้ำอัดลม น้ำชง น้ำผลไม้ แม้แต่เบียร์ ที่อยู่ในตู้แช่ ก็เปิดหยิบได้เองเลย ... พ่อเดินหยิบนั่นนี่เอง จนโซ้ยอี้งง จึงต้องเฉลยว่า ถ้าให้เจ้าของร้านหยิบให้จะมาเยอะมากเกินไป เสียดายของซื้อของขาย

เติมพลังจนอิ่มเต็มที่แล้ว ก็ออกตะลอนกันต่อค่ะ ... ย้อนรถกลับไป วัดสมานรัตนาราม ไปชมพระพิฒเนศปางนอนเสวยสุขที่ใหญ่ที่สุด กันค่ะ

ด้านหน้าองค์พระพิฆเนศ มีรูปปั้นหนูมุสิกะ ซึ่งเป็นต้นห้องของพระพิฆเนศ ถ้าอยากได้สิ่งใด สมหวังสิ่งใด ให้ไปกระซิบที่หูหนู แล้วหนูจะนำความไปบอกท่านต่อให้ แต่ตอนกระซิบต้องเอามือปิดหูอีกข้างไว้ด้วยนะคะ พรที่ขอจะได้ไม่รั่วจากหูหนึ่งไปออกอีกหูหนึ่ง ... หม่ามี้ของเรา กับ โซ้ยอี้ของนก กลายเป็นคู่หูที่เข้าคู่กันดีมาก ทำอะไรทำด้วยกันตลอด ไหว้พระ ขอพร แม้แต่ท่าโพสถ่ายรูปก็นัดกัน

ขอพรเรียบร้อย ก็จูงมือกันไปเดินชมตลาดนัดด้านหน้าทางเข้าวัดค่ะ ปล่อยเรา คนดี พ่อ และหมาโม่ แกร่วรอกันไป ... ดูท่าว่าจะเดินกันนานอีก พ่อเลยให้โทรตาม บอกย้ายไปตลาดน้ำบางคล้าดีกว่า

แต่พอไปถึง ตลาดเริ่มวายแล้วค่ะ พ่อค้าแม่ค้าทยอยเก็บข้าวของกันแล้ว ร้านอาหารทั้งหลายในแพไม่เหลือแล้ว มีแต่ร้านบนฝั่งที่ยังพอมีของอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มากนัก ... ตลาดซบเซาแบบนี้ ขาช้อปเลยเซ็ง ชวนกันเข้าไปพักผ่อนในที่พักดีกว่า

ทริปนี้เลือกใช้ ลานนารีสอร์ท เหมือนเดิมค่ะ ... คุ้นเคยที่สุด อยู่ไม่ไกล ราคาสบายกระเป๋า แต่คราวนี้เลือกห้องพิเศษขึ้นมาหน่อย บ้านเป็นหลัง 600 บาท

เตียงนอน แอร์ ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น พร้อม ... นอน 3 คน ก็ขอเครื่องนอนเพิ่มอีกชุด หมอน ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัว มาเพิ่มได้ ไม่ต้องจ่ายตังค์เพิ่มค่ะ

เอนหลังพักพอหายเหนื่อยสักหน่อย ก็ออกลุยกันต่อค่ะ ไปตามหาร้านที่มีใครสักคนชวนชิมเอาไว้ ... พ่อโทรมาแจ้งความจำนงกับเพื่อนไว้ ว่าช่วยพาไปหน่อย เจ้าถิ่นเองก็ไม่เคยไปชิม เลยเกือบหลง เกือบเลยกันนิดหน่อยพอให้ได้ลุ้น

แล้วก็มาถึง ร้านสมคิดโภชนา ที่ อ. ราชสาส์น ร้านอยู่ติดริมคลอง ที่ปรับพื้นที่ในบ้านส่วนนึงมาทำร้านอาหาร เรามาถึงกันก็จวนจะทุ่มแล้ว มาถึงก็รู้ว่าร้านปิดตอน 2 ทุ่ม ... อ้าว รีบสั่งกันด่วน

อาหารหลากหลายอย่างที่เห็นค่ะ รสชาติโดยรวมก็โอเค แต่ยังไม่เจอจานไหนที่ตักเข้าปากแล้วแสงพุ่งด้วยความปลาบปลื้ม

เสียใจอยู่นิดหน่อยตรงที่ กุ้งแม่น้ำ หมดซะแล้ว เลยอดกินกุ้งแม่น้ำเผาที่เป็นหนึ่งในเมนูเลื่องชื่อของร้านนี้เลย ... เป็นมื้อที่กินกันแบบรีบร้อน เพราะยุงเริ่มออก แล้วสักพักฝนก็เทกระหน่ำ ร้านก็จวนจะปิด เลยใช้เวลาอยู่ในร้านไม่นานนัก เรียกว่าจัดการอาหารหมดปุ๊บก็กลับปั๊บ

แต่ไม่ได้เข้าที่พักเลยนะคะ เพราะยังไม่อิ่มดีค่ะ มาแวะส่งเพื่อนพ่อเลยชวนกันแวะเติมข้าวมันไก่อีกหน่อย ตุนเพิ่มอีกนิด กันหิวยามดึก ... พอท้องตึงแล้วก็เข้าที่พักกันได้จริงๆ สักที

นอนหลับสบายยยยยย แอร์เย็นฉ่ำสุดๆ ตื่นเช้ามาหนาวสะท้าน เพราะอุณหภูมิแอร์อยู่ที่ 19 องศา เย็นฉ่ำจนกระจกฝ้าขึ้น ... เช้ามาก็ลุยกันต่อค่ะ

ไปแวะตลาดเช้า ซื้อเสบียงนิดหน่อย ไปนั่งกินที่ฐานที่มั่นประจำ ที่ร้านเพื่อนพ่อเหมือนเดิม กินไปกินมา เลยได้ข้าวมันไก่มาเสริมอีกหน่อย ... กินข้าวมันไก่ 3 มื้อ ในเวลา 2 วัน โอ้ววววววว หายอยาก

กินอิ่มก็เม้าท์กันต่อ ไม่ได้จะเตรียมตัวกลับนะคะ แต่รอเวลาสำหรับมื้อต่อไปค่ะ ... ระหว่างรอ เราสองคนก็แวะไปรับขนมกุ่ยช่ายเจ้าอร่อยที่โทรสั่งไว้เมื่อวาน ที่ต้องโทรสั่งล่วงหน้าเพราะยอดสั่งรวมทั้งหมด 35 กล่อง ปุ๊บปั๊บไปซื้อเลย คงไม่ได้กินแน่ๆ

ใกล้ๆ เที่ยงก็ย้ายที่ค่ะ ไป ร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อเจ๊ติ๋ม ร้านอยู่ในซอยนิดหน่อย แต่อร่อยแน่ๆ เพราะเห็นป้ายว่าเคยไปออกรายการชิงร้อยชิงล้าน ... และที่สำคัญ ร้านญาติเพื่อนพ่อค่ะ การันตีรสชาติได้

จริงๆ ร้านก๋วยเตี๋ยวปากหม้อ ใน อ.พนมสารคาม มีมากมายหลายเจ้านะคะ ไส้ก็มีเหมือนๆ กัน เครื่องน้ำซุปก็คล้ายๆ กัน จะต่างกันก็ตรงที่รสมือของคนทำหล่ะค่ะ ... ปากหม้อร้านนี้ตัวอวบเต่ง 6 ตัว 10 บาท ราคาสูงกว่าร้านอื่น แต่ก็ได้กินแบบเต็มๆ คำ และที่แปลกตากว่าร้านอื่นตรงที่มีไส้ข้าวโพด เราเลยจัดมาลองชิมสักหน่อย อร่อยถูกปากค่ะ ข้าวโพดหวานๆ เคี้ยวเพลินดี

อิ่มจากร้านนี้แล้ว ก็ได้เสบียงใส่กล่องติดกลับมาอีก ... พอแวะไปส่งเพื่อนพ่อที่ร้านก็ได้ข้าวมันไก่กลับมาอีกชุดใหญ่ ... บิ๊กเบิ้มได้กลายร่างเป็นรถเสบียงไปแล้ว

ร่ำลากันเรียบร้อย ก็ย้อนกลับไปตลาดคลองสวนค่ะ แต่ก่อนจะถึงก็แวะซื้อขนมเปี๊ยะร้านดังอีกสักหน่อย ... ที่ต้องมาตลาดคลองสวนอีกรอบ เพราะหม่ามี้กับโซ้ยอี้หมายตาจะซื้อกับข้าวหลายอย่าง แต่เกรงว่าถ้าซื้อตั้งแต่เมื่อวาน เดี๋ยวของจะเสีย เพราะไม่ได้เตรียมถังแช่หรือกล่องโฟมติดมา เลยตัดสินใจมาแวะเดินอีกวัน

โซ้ยอี้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าเดินซื้อของที่ต้องการครบแล้วก็ขอนั่งพักเลย ... ส่วนหม่ามี้ของเรานั้น ต้องทำเหรียญแจกค่ะ เพราะเดินชมตลาดเหมือนยังไม่เคยเดินมาก่อนเลย เหมือนเพิ่งมาเดินครั้งแรก เดินตั้งแต่หัวตลาดยันท้ายตลาดได้ตามลำพัง

จบทริปนี้ ท้ายรถบิ๊กเบิ้มก็เต็มไปด้วยสารพัดถุงของกิน กลิ่นอาหารตีกันตลบอบอวลทั่วรถ ... ถึงบ้านก็แยกเสบียงกันสนุกสนาน สมกับเป็นทริปชมชิมจริงๆ ค่ะ

ภารกิจ พิษณุโลก

2011-07-30T21:19:00.000+07:00

จู่ๆ ก็มีพิเศษนอกสถานที่ค่ะ ... เรื่องของเรื่อง คือ คนดีต้องไปแก้ไขงานให้ลูกค้าที่พิษณุโลก เลยอยากจะหนีบเราไปเป็นเนวิเกเตอร์นำทางด้วย

จริงๆ คนดีก็ไปพิษณุโลกหลายรอบแล้ว พอจะคุ้นเคยทางอยู่บ้าง แต่ไปคนเดียวก็อ้างว้างไปสักนิด เลยอยากมีใครไปด้วยให้อุ่นใจ ... เราเองก็อยากจะไปด้วย แต่ติดคิวหมอนัด พาหมาโม่ไปตรวจตาอีกรอบ เอายังไงดีหล่ะ

คนดีเลยวางแผนสำรอง ชวนโซ้ยอี้ไปเป็นเพื่อน จะได้พาแวะไหว้พระด้วย ... ส่วนเราก็ทำการตกลงกับหม่ามี้ ให้รับหน้าที่พาหมาโม่ไป แล้วหนีบเจ้าน้องชายไปด้วย แต่ถ้าคิวเจ้าน้องชายไม่ว่าง เราก็คงต้องสละหน้าที่ตุ๊กตาหน้ารถ

สรุปว่าล็อคคิวเจ้าน้องชายได้ เราก็เลยไปได้อย่างสบายใจ ... คนดีเลยมีเพื่อนร่วมทาง 2 คน อุ่นใจสุดๆ

ออกเดินทางแบบเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน กว่าจะออกเดินทางก็แปดโมงกว่า แล้วแวะปั๊มเป็นระยะ ... รถไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกค่ะ แต่แวะกินขนม แวะเข้าห้องน้ำ แวะให้โซ้ยอี้ได้ยืดแข้งยืดขาบ้าง ... กว่าจะถึงพิษณุโลกก็บ่ายโมงนิดๆ

มาถึงแล้วก็ต้องแวะไหว้พระพุทธชินราชกันตามธรรมเนียมค่ะ ... ไหว้พระเรียบร้อย ก็ช้อปปิ้งประดาของฝากทั้งหลาย ซื้อครบถ้วนตามรายการแล้วก็ได้เวลาเติมพลัง

เลือกร้านประจำร้านเดิม ก๋วยเตี๋ยวห้อยขา ริมน่าน ... ผ่านมาแวะทางนี้ทีไร แวะกินร้านนี้ทุกที แล้วก็สั่งเมนูเดิมๆ

ตราบใดที่รสชาติยังถูกปากเหมือนเดิม หรือ ไม่ย้ายร้านหนีหายไปไหน ก็คงจะอุดหนุนกัน เป็นลูกค้าประจำกันไปเรื่อยๆ หล่ะค่ะ

อิ่มแล้วก็ได้เวลาทำงานค่ะ ตอนแรกตั้งใจว่าจะตรงเข้าไปที่ไซท์งานเลย จัดการงานจบ แล้วค่อยเข้าที่พัก ... แต่เราสองคนสงสารโซ้ยอี้ที่จะต้องไปนั่งแกร่วรอในไซท์งานที่ยังไม่เรียบร้อย เลยสรุปว่าจะส่งโซ้ยอี้ไปพักผ่อนก่อน แม้โซ้ยอี้ยืนยันว่าจะไปด้วยก็ตาม

ที่พักครั้งนี้สุ่มเสี่ยงหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ท ดูสภาพจากรูป และข้อมูลที่เจอก็ลองเสี่ยงดู ... เข้าที่พักแบบงมหาทางไป เพราะแผนที่ไม่ชัดเจน เกือบหลง เกือบเลยอยู่หลายตลบ จนต้องโทรถามทางกับทางโรงแรม

แล้วก็ไปถึง โรงแรมไอยรา แกรนด์ พาเลซ จนได้ ... เลี้ยวเข้าซอยไปมาดูลึกลับสักหน่อย แต่สภาพอาคาร สถานที่ สภาพห้อง เห็นแล้วสบายใจค่ะ

ใหม่ สะอาด ไม่พลุกพล่าน แต่ก็ไม่วังเวงจนเกินไป ... อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบถ้วน แอร์ ทีวี ตู้เย็น เครื่องทำน้ำอุ่น อุปกรณ์อาบน้ำ พร้อม ... สำรวจห้องเรียบร้อย ก็ปล่อยให้โซ้ยอี้ได้พัก ส่วนเราสองคนก็ลุยงานกันต่อ

สองคนมุ่งหน้าไปไซท์งานที่เต็มไปด้วยช่าง และผู้รับเหมา แล้วยังมีทีมพนักงานที่เข้าไปจัดสต็อกสินค้า เตรียมตัวขายอีก ... เราสองคนจัดเป็นผู้รับเหมาเหมือนกัน แลกบัตรเข้าไซท์งาน ไปติดต่อพีซีที่ดูแลลูกค้ารายนี้เพื่อเข้าไปแก้ไขงาน

ไปปีน ไปเจาะ ไปยิง ไปเชื่อม ไปติด วุ่นวายกับ 1 ป้ายสินค้า และ 2 ชั้นโชว์สินค้า อยู่ร่วมๆ 2 ชั่วโมง ... มึน เหนื่อย เมื่อย ร้อน และหิวววววว

จัดการงานเรียบร้อยก็รีบมารับโซ้ยอี้ทันทีค่ะ ... ผู้โดยสารขึ้นรถครบแล้ว ก็ออกตระเวนหาร้านอาหารกัน เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่เลือกแบบสุ่มเสี่ยง เพราะไม่รู้จะกินอะไร ที่ไหนดี ลองหาข้อมูลจากร้านแนะนำทั้งหลายแล้ว ก็มีตัวเลือกเยอะเหลือเกิน

สุดท้ายสุ่มเลือกร้านอาหารที่เป็นแพอยู่ริมน้ำ ... เลือกได้แล้วก็กางแผนที่หาทางไปกันค่ะ แต่หลงวกไปวนมาอยู่หลายตลบกว่าจะถึงร้าน เพราะเส้นทางที่เลือกใช้นั้น มีปิดบางส่วนเป็นถนนคนเดินพอดี ก็เลยต้องหาเส้นทางอื่น กว่าจะหาทางใหม่ไปถึงได้ ก็หิวไส้กิ่ว

พอเลี้ยวเจอะ ร้านแพอาหาร ฟ้าไทย แล้วเห็นมีที่จอดรถว่าง ก็ปราดไปจอดเลยค่ะ ... แหมมมม ถนนคนเดินอยู่เยื้องกับร้านพอดิบพอดี ถ้าไม่ต้องวนอ้อมหาทางมา ก็คงถึงไปนานแล้ว

ถึงร้านตอนหิวๆ ก็ต้องพึ่งพนักงานช่วยแนะนำอาหารให้หล่ะค่ะ เพราะหิวจนตาลาย เลือกไม่ถูก ... แล้วก็โชคดีจริงๆ ที่เจอพนักงานมืออาชีพ แนะนำอาหารได้เป๊ะมากๆ จานไหนดี จานไหนเด็ด จัดมานำเสนอครบถ้วน ทั้ง ต้ม ผัด ทอด ถามส่วนประกอบ และความแตกต่างก็ให้คำอธิบายได้ชัดเจน ปลื้มมมม

รอไม่นานอาหารก็ทยอยมาเสิร์ฟค่ะ ยอดฟักแม้วน้ำมันหอย อร่อยอย่างที่ควรจะเป็นค่ะ ... ลูกชิ้นปลากรายลวก เนื้อนุ่มไปนิด ไม่เหนียวหนึบเคี้ยวมัน ... ลาบปลาเค้า รสชาติใช้ได้ค่ะ แต่มากินตอนมืดๆ แบบนี้ กินไป ก็ต้องระวังก้างไป ... แกงส้มผักรวมปลาช่อน เข้มข้น ถูกปาก แต่พอเจอะก้างเข้าไป ก็หยุดกินเนื้อปลา ซัดแต่ผักกับน้ำแกง ... และ น้ำพริกเกาะติด จานนี้ถูกปากถูกใจเป็นที่สุด เป็นจานเด่นโดนใจของโต๊ะเราเลย คนดีกวาดน้ำพริกซะเกลี้ยงไม่ให้เหลือติดถ้วยเลย

อิ่มท้องแล้วก็ได้เวลาพักผ่อน สอบถามเส้นทางกลับไปโรงแรมให้ชัดเจน จะได้ไม่ต้องหลงไปมาให้เสียเวลาอีก ... เรามีปัญหาการมองเส้นทางในความมืด แล้วสายตาสั้นอีก แว่นตาก็ไม่ได้ติดไป อ่านป้ายอะไรไม่ถนัดเลย

เลาะมาเข้าเส้นที่คุ้นตาแล้ว ก็กลับถึงโรงแรมเรียบร้อย ... เข้าห้องพักได้ ก็ทยอยอาบน้ำ แล้วก็สลบไปทีละรายค่ะ

เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมาเจอฝนพรำฉ่ำชื่นใจ เลยกว่าจะตื่น กว่าจะลงมากินข้าว ก็ยืดยาดอยู่พอสมควร ... กินกันไปคุยกันไป เพลินจนเกือบเที่ยง ก็รีบเช็คเอาท์มุ่งหน้ากลับค่ะ มีแผนไปแวะซื้อของฝากระหว่างทางกันต่อ

เป็นทริปที่เกิดแบบปุบปับ แต่เดินทางแบบเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน ... ไม่แน่ใจว่ามาทำงาน หรือ มาเที่ยวกันแน่

ตามกระแสปรุงฉัตร

2011-07-29T22:44:00.002+07:00

ช่วงนี้ละคร เมียแต่ง กำลังฮิตค่ะ ... และที่โดดเด่นเด้งเข้าตาก็คงไม่มีอะไรเกินไปกว่าสีปาก ของปรุงฉัตร ที่สีสดใส ลอยเด้งเป็นสีปากแบบ 3D ตลอด

ตามดูละคร แบบดูไปก็ชื่นชมฝีมือการแต่งหน้าของช่างแต่งหน้าด้วย ... เพราะแต่งหน้าแบ่งคาแรคเตอร์ระหวห่าง ปรุงฉัตร กับ อรุณประไพ ชัดเจน

ปรุงฉัตร จัดหนัก จัดเต็มทั้งตา แก้ม ปาก โดยเฉพาะสีปากที่มีทั้ง แดง ชมพู ส้ม สดใสเด่นเด้งตลอด ... ส่วนอรุณประไพ ปากสีหวานๆ ตาเบาๆ แต่เป็นตาเบาแบบมีเหลือบนิดๆ มองเพลินๆ

เช้าวันนึงระหว่างนั่งแต่งหน้าแบบครบสูตร เพราะบ่ายมีนัดไปประชุมกับลูกค้า ก็ควานเจอลิปสติกสีแดงที่มีอยู่ในกรุ ... ลืมไปแล้วว่าตัวเองมีลิปสีแดงกับเค้าด้วย เพราะซื้อมานาน แล้วหาโอกาสทาไม่ได้สักที

เอาหล่ะ วันนี้ใส่เสื้อดำ ลงสีตาไม่หนักพอดี งั้นก็คว้าลิปแดงมาลงซะเลย ... ใครถามจะได้บอกว่าตามกระแสปรุงฉัตร เพราะร้อยวันพันปี ไม่เค้ย ไม่เคย ทาลิปแดงเลย ... เพราะคิดว่าถ้าจะทาปากแดง ต้องเป๊ะ เสื้อ หน้า ต้องลงตัวไปด้วยกัน วันนี้เหมาะหล่ะ

ผลปรากฎว่า สาวๆ ที่ออฟฟิศกิ๊วก๊าวถูกใจ ว่าปากแดงได้ใจมาก ... ส่งไปให้คนดีดู ก็ถูกใจ ... อัพรูปขึ้น fb ก็มีเสียงทักทายแบบอุ่นหนาฝาคั่ง แม้จะมีบางเสียงบอกว่าดูโหด แต่เสียงชมก็ไม่น้อย ... รอดแล้วเรา แสดงว่าทาปากแดงก็เกิดอยู่

ช่วงบ่ายออกไปประชุมกับลูกค้า เกรงว่าทาจัดปากแดงเต็มพิกัดไป ลูกค้าจะตกใจว่าแต่งหน้าไปข่มขวัญรึเปล่า ... เลยจัดการเปลี่ยนสีปากใหม่ เลือกใช้สีสุภาพ กลางๆ เอาไว้ จะได้ไม่ดูดุดันนัก

ผลมาอย่างที่เห็นค่ะ สุภาพ เรียบร้อย เบาๆ จนดูจืดไปสักหน่อย ... สงสัยจะเป็นเพราะชินกับปากแดงมาครึ่งค่อนวันแล้ว พอเจอปากสีเดิมๆ เรียบๆ เลยดูจืดไปถนัดใจ

ส่งรูปไปให้คนดีดูอีกรอบ ก็ได้คำตอบกลับมาว่าซีดไป ชอบแบบรอบเช้ามากกว่า ... โอ้ว ติดใจปากแดง แบบจัดเต็มเหรอคะ

นานๆ ทาลิปสติกสีแดงสักที ก็เพิ่มสีสันให้ชีวิตดีนะคะ

ฉลองครบรอบแต่งงาน

2011-07-27T22:11:00.002+07:00

พอจะรู้อยู่ว่าวันครบรอบแต่งงานของหม่ามี้กับพ่อตรงกับวันที่เท่าไหร่ ... แต่ไม่ค่อยได้มีส่วนร่วมนัก เพราะเค้าแอบไปฉลองกันเอง หรือไม่ก็ไปกับเพื่อนๆ

แต่ปีนี้พ่อมากำชับไว้ว่า เย็นวันที่ 27 ไปกินข้าวฉลองครบรอบแต่งงานกัน พ่อเลือกร้านไว้แล้ว ... บอกมาแบบนี้ ก็จัดการเคลียร์คิวรอไว้ทันทีค่ะ

ตอนแรกเห็นว่าจะไปร้านโคขุน แต่ไปๆ มาๆ กลายมาเป็น บุฟเฟ่ต์อาหารญี่ปุ่น ที่ ไดอิจิ โรงแรม ดิ เอมเมอรัลด์ ... จะร้านไหนก็ไม่มีปัญหาค่ะ

นัดเจอกัน 18.30 น. ที่ร้านเลยค่ะ พ่อจะไปจากที่ทำงาน ... หม่ามี้ ไปพร้อมเรากับคนดี ... เจ้าน้องชายกับแฟน ก็ไปเจอที่นั่น

หม่ามี้ เรา คนดี กำลังจะเดินเข้าประตูโรงแรม ก็เจอเจ้าน้องชายมากับแฟนพอดี เลยได้ยกพลไปพร้อมกัน ... ไปถึงห้องอาหารก็เจอพ่อนั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว ... สมาชิกพร้อมหน้า ก็ลุยตักอาหารกันเลยค่ะ

ที่บ้านเราชอบไปบุฟเฟ่ต์ เพราะเลือกตักอาหารได้ตามชอบใจ ใครชอบอะไร มากน้อยแค่ไหน ก็รับผิดชอบกันเอง ... มาแลกกันชิมบ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่ไม่มีตักเผื่่อกันมาแน่นอน เพราะยึดกฎกันว่า ใครตักคนนั้นรับผิดชอบ

เดินเลือกอาหาร ตักอาหาร มานั่งกินกันไป คุยกันไป เรื่อยๆ เพลินๆ ... ข้อดีของที่นี่คือไม่จำกัดเวลานั่งทานอาหารค่ะ ทานได้เรื่อยๆ สบายๆ ตามแต่ท้องจะรับไหว ... แต่สองทุ่มกว่า ก็ท้องเต่ง พุงตึง ครบถ้วนทั้งอาหารคาว อาหารหวานค่ะ

อิ่มกันถ้วนหน้าก็ได้เวลากลับ แต่ก่อนจะกลับมีเซอร์ไพรส์เล็กๆ จากพ่อ ให้หม่ามี้ ... เป็น ช่อดอกกุหลาบสีแดง 38 ดอก มาเติมความพิเศษให้วันพิเศษค่ะ

ครบรอบ 37 ปี บังเอิญได้นั่งโต๊ะหมายเลข 37 พอดี ส่วนดอกไม้แถมเกินมา 1 น่าจะบวกเพิ่มเพื่อเอาไว้ ... กุ๊กกิ๊ก เล็กๆ น้อยๆ ช่วยให้สดชื่นดี

โชคดีที่ หม่ามี้กับพ่อเจอกัน ตกลงปลงใจใช้ชีวิตด้วยกัน ถึงได้มีเราเกิดมาเป็นตัวเป็นตนแบบนี้ ... และโชคดีที่รักกันกุ๊กกิ๊กหนุงหนิง ไม่มีปัญหาใหญ่โต จนต้องแยกย้ายกันเดินคนละทาง

ได้มานั่งเป็นพยาน เห็นความรักเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่มายาวนานแบบนี้ ก็พลอยทำให้หัวใจชุ่มชื่นตามไปด้วย ... รักหม่ามี้กับพ่อ ค่ะ

กิ๊ก+ป๋า @ สปาเก็ตตี้เฮ้าส์

2011-07-26T21:07:00.004+07:00

คุณกิ๊กของเรา ไม่ได้เป็นแค่กิ๊กเท่านั้น แต่ยังเป็น "ป๋า" ด้วยค่ะ

จากเดิมที่ได้ตำแหน่งกิ๊ก ก็ตามนิยาม "มากกว่าเพื่อน แต่ไม่ใช่แฟน" ... ส่วนตำแหน่งป๋า ก็เพราะ "ป่ารักเด็ก" ค่ะ รักเด็กตัวจริงเสียงจริง ตั้งแต่เด็กตัวเล็กตัวน้อย ไปยันเด็กโตนั่นหล่ะค่ะ

และที่สำคัญที่ควรจะได้เป็น ป๋า ก็คือ "น้ำใจ" ล้นเหลือค่ะ ... สาวๆ ที่ออฟฟิศ ได้รับของกำนัลจากป๋าเรื่อยๆ หล่ะค่ะ ส่งของกินขนมนมเนยมาเผื่อแผ่ถึงสาวๆ เป็นระยะ

ล่าสุดสาวฝนบ่นคิดถึง ไม่ได้เจอกันนาน บอกผ่านสายโทรศัพท์ไปว่า "เมื่อไหร่พี่จะมาเลี้ยงข้าว" ... เท่านั้นหล่ะค่ะ วิญญาณป๋ามาเลย บอกเรามาว่านัดวันกินข้าวกันได้เลย ถามน้องเลยว่าอยากกินอะไร วันไหนบอกมา

พอบอกสาวฝน กับ สาวบี สองสาวตาโตตกใจว่าจริงเหรอ ... อะฮ้า ไม่รู้จักป๋าซะแล้ว

นึกหาร้านอาหารว่าจะกินอะไรกันดี สุดท้ายก็ลงตัวที่ สปาเกตตี้เฮ้าส์ ... เลิกงานแล้วมารวมตัวกันที่ออฟฟิศ ก่อนจะขึ้นรถไปด้วยกันคันเดียว จะได้นั่งเม้ามอยกันเต็มที่ แล้วยังประหยัดน้ำมัน และไม่ต้องกังวลเรื่องที่จอดรถด้วย

ขนมปังกระเทียม สลัดทูน่า ผักโขมผัดเบคอน ตับทอดกระเทียม สปาเก็ตตี้หอยลาย สปาเก็ตตี้ปลาเค็ม สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า สปาเก็ตตี้ผัดขี้เมาทะเล ... (ไม่มีรูปนะคะ เพราะที่ร้านไม่ให้ถ่ายรูปค่ะ) ไม่แน่ใจว่าจำรายการอาหารครบรึเปล่า เพราะสั่งมาอย่างละจานบ้าง สองจานบ้าง แต่ที่แน่ๆ คือ หมดเรียบทุกจาน

กินไป เม้าท์ไป ดูละครค่ำไป อิ่มท้องตึง ก็ต้องคิดตังค์ค่ะ ... บิลมา ป๋าควักกระเป๋าจ่าย ก่อนจะยืนยันหนักแน่นไม่รับตังค์จากสาวๆ ทำเอาสองสาว กับคนดี งุนงงไม่แน่ใจว่าจริงเหรอ

ก็บอกแล้ว ว่ากิ๊กฉันอ่ะไม่ธรรมดา ... กิ๊กฉันเนี่ย ป๋าสุดๆ

Arrietty

2011-07-24T20:14:00.004+07:00

หลังจากกลับมาเป็นขาประจำดูหนังในโรงหนงของเครือเอเพ็กซ์ ก็ได้เห็นหนังตัวอย่างน่าสนใจหลายเรื่อง ที่เข้าฉายแบบ Exclusive เฉพาะที่นี่เท่านั้น ... หนึ่งในนั้นก็คือ Arrietty นี่หล่ะค่ะ

Arrietty ... มหัศจรรย์ความลับคนตัวจิ๋ว

เป็นอนิเมชั่น จาก สตูดิโอ จิบลิ ที่เล่าถึงเรื่องราวของคนตัวจิ๋ว ... มีสาวน้อย อาริเอตี้ สาวตัวจิ๋ว อายุ 14 ที่อาศัยอยู่กับพ่อแม่ในมุมเล็กๆ ของบ้านหลังหนึ่ง

ครอบครัวคนตัวจิ๋วจะทำการ ขอยืม ของต่างๆ จากข้าวของเครื่องใช้ในบ้านของมนุษย์ ซึ่งจะต้องหยิบยืมไปโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต ... และต้องระวังตัว อย่าให้มนุษย์เห็น เพราะถ้ามนุษย์เห็นเมื่อไหร่ คนตัวจิ๋วก็ต้องย้ายที่อยู่ ไปตั้งรกรากที่ใหม่

แล้ววันนึง โช หลานชายเจ้าของบ้านก็ย้ายเข้ามารักษาตัวที่นี่ แล้วก็บังเอิญเห็นอาริเอตี้เข้า ... จะเกิดเรื่องราวอะไรกับครอบครัวคนตัวจิ๋วของอาริเอตี้บ้าง

(ขอบคุณคลิปจาก Mlovemovies )

เป็นอนิเมชั่นสวยๆ ที่เล่าเรื่องราวง่ายๆ ดูได้เพลินๆ ค่ะ ... สำหรับเราที่กำลังเรียนภาษาญี่ปุ่น ก็เป็นการหัดฟังเสียงให้คุ้นๆ หูไปด้วย ตลอดเรื่อง ฟังเข้าใจแค่ประโยคเดียว

ดูหนังจบแล้วก็ชวนให้สงสัยว่า จะมีคนตัวจิ๋วแบบนี้อยู่จริงรึเปล่าน้อ

Gizmo : น่าสงสาร

2011-07-23T18:12:00.000+07:00

ถึงกำหนดตรวจตาของกิซโม่อีกแล้วค่ะ ... แผลที่มีจะดีขึ้นรึเปล่าน้อ

รีบออกจากบ้านคนดีแต่เช้า เพราะต้องรีบมายื่นบัตร รับบัตรคิว ... คนดีแวะมารับหม่ามี้ กับ หมาโม่ ที่บ้านแล้วตรงไป รพ. พอส่งเราเรียบร้อย คนดีก็เลยไปทำงานต่อเลย ... ขอบคุณนะคะที่มาส่ง

ขนาดไปยื่นบัตรก่อน 8 โมง ยังได้คิวหกสิบกว่า ... หาที่นั่งรอปักหลักกันอย่างจริงจัง ให้หม่ามี้ได้หม่ำข้าวเช้า ส่วนเราก็อ่านนิยายที่ติดไปเรื่อยๆ

ปักหลักนั่งรอตรงแถวโรงอาหาร เลยได้ลมเย็นๆ สบายตัว และสบายใจเพราะไม่ต้องเห็นหมาแมวป่วยผ่านหน้าไปมาตลอดเวลา ... แต่ก็มีรอบๆ ตัว เพราะทุกคนก็รอคิวตรวจกันอยู่ หม่ามี้เลยได้นั่งคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน

ถึงคิวตรวจ รอบนี้ เราเป็นคนจับตัวหมาโม่เอาไว้ คุณหมอจับย้อมสี ส่องตาเหมือนเดิม แผลยังคงมีอยู่ แต่อาการดีขึ้น ทำการตรวจวัดน้ำตา ก็มีเพิ่มมากขึ้น ... คุณหมอขอลอกเยื่อตาอีกครั้ง เพื่อเร่งให้เนื้อเยื่อสมานแผล

เพราะเป็นคนช่วยคุณหมอ กับผู้ช่วย จับหมาโม่นอนบนเตียงตรวจ เลยได้เห็นขั้นตอนการลอกตาชัดเจน ... หลังจากหยอดยาชา คุณหมอก็เอาคอตตอนบัดเขี่ยที่ตาเลย เห็นชัดๆ ว่าเยื่อตาลอกออก เห็นแค่นี้ก็สงสารหมาโม่จับใจ ... แต่ยังไม่จบ คุณหมอเอาเข็มสะกิดที่ตาให้เป็นรอยแผลเล็กๆ เพื่อเร่งการสร้างเนื้อเยื่อ เห็นแล้วยิ่งสงสาร ลองคิดว่าถ้าเป็นเราคงทั้งเจ็บทั้งกลัว

หมาโม่ตัวน้อย โดนจับให้นอนนิ่งๆ ไม่คราง ไม่ร้อง ไม่หงุงหงิง อะไรเลย ... หม่ามี้เดินมาดู พอเห็นเข้าก็ถอยกลับไปตั้งหลักด้านหลัง เพราะถ้าดูคงเสียน้ำตาแน่ๆ ... เราเองที่เป็นคนจับ ก็ได้แต่กล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ สงสารหมาน้อยที่สุด

เห็นแบบนี้แล้ว ไม่แปลกใจเลย ถ้าหมาโม่จะโกรธ จะงอนเรา เพราะถูกจับให้ทำเจ็บๆ แบบนี้ ... เห็นแล้วก็รู้สึกว่าเหมือนพาหมาโม่มาเจ็บ แต่มันเป็นเรื่องจำเป็น เพราะถ้าไม่เจ็บก็ไม่หายนี่ ได้แต่หวังว่าอาการจะดีขึ้น เพราะถ้าไม่ดีขึ้น คงต้องโดนผ่าตัดแน่ๆ

ลอกตา สะกิดแผลเรียบร้อย คุณหมอก็นัดเจออีกทีสัปดาห์หน้า ... แล้วสั่งยาหยอด กับ ยากิน ช่วยลดปวด และการอักเสบ

หายดีเร็วๆ นะ หมาโม่

Japanese Class #14

2011-07-22T17:57:00.002+07:00

กิจวัตรหลักประจำค่ำๆ วันศุกร์ เหมือนเดิมค่ะ ... เรียนภาษาญี่ปุ่น

คลาสที่แล้ว นั่งเรียนแบบเหงาหงอยตามลำพัง ... คลาสนี้ไม่เหงาแล้วค่ะ เพราะคนดีกับน้องชายคนดี กลับมาเรียนด้วยแล้ว ขาดก็แต่แฟนน้องชายที่ติดงานมาไม่ได้

คลาสนี้ sensei ทบทวนของคลาสที่แล้วให้ก่อน เพราะการเขียนตัวเลขที่เราเรียนไปยาวเหยียด มีทั้ง ฮิรากานะ และ คันจิ ... ถ้าจะข้ามไปไม่ทวนให้สักหน่อย เกรงว่านักเรียนที่ขาดจะงุนงง

เราเรียนแล้ว เลยสบาย นั่งดู นั่งให้กำลังใจ คอยช่วยบ้าง คอยขำบ้าง ... พักใหญ่ sensei ก็เริ่มบทเรียนใหม่ ให้ทำความรู้จักกับ katakana ค่ะ

เริ่มต้นที่การหัดเขียนตัวอักษรเหมือนเดิมค่ะ ... แต่เริ่มเรียนได้แค่หน่อยเดียว ก็หมดเวลา จบการสอน เก็บไว้ต่อคลาสหน้า

sensei บอกว่า คลาสหน้าจะมีการสอบวัดผลครั้งสุดท้าย มีทั้งแบบปรนัย และ อัตนัย ทั้งเรื่องคำศัพท์ และ การเขียนตัวอักษร ... ได้เวลาท่องศัพท์ให้แม่นนนนนนน อีกแล้วค่ะ

Gizmo : เจ็บตา

2011-07-21T17:13:00.002+07:00

จากที่กิซโม่มีอาการตาขวาปริบๆ ทำตายิบหยี ไปหาหมอตรวจตา ได้ยากลับมาหยอดตา ได้ยากลับมากิน ... ดูอาการภายนอก ก็ยังเห็นทำตาปริบๆ ยิบหยีอยู่ ก็ไม่รู้ว่าอาการข้างในเป็นยังไงบ้าง ... หวังว่าจะดีขึ้นเน้อ

ครบกำหนด 3 วัน ที่คุณหมอนัดตรวจตาอีกที ... วันนี้ขอออกจากออฟฟิศก่อนเวลาเลิกงานสักหน่อย เพราะต้องรีบไปรับบัตรคิว ไม่อยากนั่งรอตรวจนานค่ะ

เราเข้าไปยื่นบัตร รับบัตรคิวก่อน ปล่อยให้หม่ามี้พาหมาโม่เดินเล่นเย็นใจ ... กลับออกมาอีกที หมาโม่ได้เพื่อนใหม่แล้ว เป็นชิวาว่าตัวจิ๋วเหมือนกัน โม่ทำเมินไม่สนใจเค้า เจ้าของเลยคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน ก่อนเค้าจะขอตัวเข้าตรวจ

ส่วนหมาโม่ของเราก็เหมือนเดิมค่ะ ชะเง้อคอยืดคอยาวมองชาวบ้าน อยากทำความรู้จักไปทั่ว ทำตาโตบ้าง ตาหรี่ยิบหยีบ้าง สลับกันไป ... แต่พอถึงคิวเข้าตรวจก็จ๋อยสนิทค่ะ

คุณหมอส่องตา ย้อมสีตรวจตาเหมือนเดิม ... ผลที่ได้นั้น คือ แผลเดิมที่มี รอยแผลยาวขึ้น และมีแผลเพิ่มขึ้นอีกจุดนึงด้วย ... แผลรอบนี้ผลมาจากหม่ามี้ที่ใจอ่อน ไม่ใส่คอลลาร์เอาไว้ตลอด หม่ามี้สงสารโม่ เห็นว่ากินลำบาก นอนไม่สบาย เลยแกะคอลลาร์ออกให้ ซึ่งทำให้โม่มีโอกาสเกาตาตัวเอง จนเป็นแผลเพิ่มขึ้นได้ ... ได้ยินคุณหมอบอกว่ามีแผลเพิ่ม หม่ามี้เลยจ๋อยยยยยย ตามหมาโม่ไปด้วย

คุณหมอเลยทำการตรวจวัดค่าน้ำตาของโม่เพิ่ม ... ก็พบว่าน้ำตาน้อย ตาค่อนข้างแห้ง ซึ่งอาจเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้แผลหายช้าด้วย เลยขอพาหมาโม่ไปให้คุณหมอเฉพาะทาง ตรวจดูเพิ่ม

คุณหมออุ้มโม่หายไปสักพัก ก็พากลับมาคืน มาบอกว่า จะต้องทำการลอกเยื่อตา เพื่อกระตุ้นให้การสร้างเยื่อตาเพิ่ม เผื่อจะช่วยให้แผลสมานเร็วขึ้น ... หมอว่ายังไงก็ตามนั้นเลยค่ะ ถ้าจะทำให้ดีขึ้น ก็จัดเลยค่ะ

คุณหมออุ้มโม่หายไปสักพัก แล้วก็อุ้มมาคืน ตอนส่งคืนคุณหมอบอกว่า "ถ้าจะหยอดตายากนะคะ เพราะถีบสู้น่าดูเลย" ... ใช่เลยค่ะ หยอดตากันลำบากยากเย็นมาก เพราะมุดหน้ามุดตา ดิ้นหนี และถีบสู้ตลอด

รอบนี้คุณหมอย้ำให้ใส่คอลลาร์เอาไว้แตลอด แล้วสั่งยาหยอดตาเพิ่มอีกตัว ซึ่งต้องหยอดตาทุก 2 ชั่วโมง เพื่อช่วยรักษาแผล ... ค่ายาขวดเดียว เกือบ 900 โอ้ววววว ยาแพงจริง

กลับบ้านรอบนี้ หม่ามี้จัดการประดิษฐ์คอลลาร์เอง โดยเอาใบปลิวขายบ้านมาตัดตามแบบคอลลาร์ที่พ่อซื้อจากคลินิคมาให้ ... หม่ามี้บอกว่าคอลลาร์แบบพลาสติคแข็งเกินไป ค้ำคอหมาโม่ น่าสงสาร เลือกกระดาษแบบนิ่มกว่าหน่อยจะสบายกว่า

คราวนี้หม่ามี้ไม่ยอมใจอ่อนอีกแน่ๆ เพราะรู้แล้วว่า ถ้าใจอ่อนแล้วแผลเพิ่ม ... ต้องมารอดูผลกันว่า แผลจะดีขึ้นรึเปล่า เพราะคุณหมอนัด อีก 2 วันให้มาตรวจดูผลอีกที

เฮ้อออออออ สงสารหมาโม่หมาน้อยจริงๆ เลย

Gizmo : ตายิบหยี

2011-07-18T16:32:00.002+07:00

ใกล้จะเลิกงาน มีสายโทรเข้าจากหม่ามี้มาเป็นมิสคอลอยู่ ... โทรกลับไปถามว่ามีเหตุอะไรพิเศษรึเปล่า คำตอบที่ได้คือ "หมาโม่ตาเจ็บหล่ะลูก"

หม่ามี้บอกว่า เห็นหมาโม่ทำตายิบหยีมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้ดูรอบตาแดงๆ และมีน้ำตาซึมออกมา น่าจะพาไปให้หมอตรวจสักหน่อย ... ลองส่องตาหมาโม่ดู ก็คิดว่า พาไปให้หมอตรวจดีกว่า เพราะตาโตเบ้อเร่อแบบนี้ นับเป็นจุดอ่อนที่ต้องระวังเป็นพิเศษ

พาไป รพ.สัตว์ ม.เกษตร ยื่นบัตรตรวจ รับบัตรคิว แล้วก็นั่งรอ ... ระหว่างรอก็นั่งมอง หมา แมว หลายพันธุ์ หลายสี เดินผ่านไปมา นั่งฟังชื่อแต่ละตัวก็เพลินดี

ระหว่างรอตรวจ กิซโม่ก็สนอกสนใจกับเพื่อนสี่ขาใกล้ๆ ตัว และที่เดินผ่านหน้า ... ทำตาโต ยืดคอ ทำจมูกฟุดฟิด ครางหงิงๆ อยากจะไปเล่น ไปรู้จักกับเค้าไปทั่ว

นั่งรออยู่พักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเข้าตรวจ ... ทีนี้หล่ะ ที่เคยทำตาโต คอยืด คอยาว ก็กลายเป็นก้มหน้าก้มตา ถอยกรูดมายืนอยู่ริมเตียงตรวจ เอาตัวอิงเอาหัวซุกหม่ามี้ไว้

คุณหมอจับเปิดตา ส่องไฟดู แล้วก็ทำการย้อมสีตา เพื่อดูแผล ... ผลคือ มีรอยแผลที่กระจกตา สั่งให้ใส่คอลลาร์ และสั่งยาให้ไปหยอดตา แล้วนัดตรวจอีกที 3 วันข้างหน้า

ตรวจเรียบร้อยก็ให้หม่ามี้พาโม่ไปเดินเล่นให้สบายใจ ส่วนเรารอจ่ายตังค์ และรับยา ... ได้ยามาหยอดตา 3 ตัว เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน แล้วยังมียากินอีก 1 ด้วย ... หม่ามี้เลยมีงานเพิ่มเพราะต้องหยอดตาหมา ลูกชายตัวเล็กสุดที่รัก

ภารกิจเรียบร้อย ออกไปเจอหมาโม่วิ่งเล่นอย่างร่าเริง ... ลั้นลาแบบนี้ได้ก็เบาใจ อย่าให้ตาโตๆ ของหมาตัวเล็กๆ เป็นอะไรมากเล้ยยยยย

Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2

2011-07-17T14:50:00.002+07:00

แผนดูหนัง กับ ช้อปปิ้ง วันหยุดพลาดไป เพราะคนดีป่วย ... ส่งเข้านอนพัก รพ. รักษาอาการสักหน่อย วันนี้ก็ออกมาจัดการเก็บแผนเดิมค่ะ

ที่ต้องรีบมาเพราะว่า หนังที่เราสองคนอยากดู คือ Harry Potter and the Deathly Hallows Part ค่ะ ... รอคอยดู HP 7.2 ตอนจบ ตอนสุดท้ายจริงๆ แล้ว มาร่วมครึ่งปี ก็ตอน 7 ภาคแรก กับ ภาคสอง นี่เว้นช่วงนานเกิ้น

รีบตื่นแต่เช้าเข้าไปสยามค่ะ เพราะตั้งใจจะไปดูที่สกาล่า ...ไปถึงหน้าโรงหนังแบบฉิวเฉียดเวลาฉาย แต่ก็สบายใจได้ว่ามีที่นั่งว่างแน่ๆ แล้วเป็นที่นั่งราคาพิเศษด้วยค่ะ เพราะรอบเช้าวันเสาร์-อาทิตย์ ลดราคาเหลือ 80 บาท ทุกที่นั่ง ทุกที่นั่งจริงๆ ค่ะ เพราะที่นั่งที่เราเลือกนั้น ปกติราคา 120 บาท ก็ลดเหลือ 80 บาทด้วย เริ่ดที่สุด รักเครือเอเพ็กซ์จริงๆ เลย

การผจญภัยครั้งสุดท้ายจริงๆ แล้ว ของ 3 เพื่อนสนิท ที่ยังต้องตามหาฮอครักซ์ที่เหลืออยู่ ... การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ ครั้งสุดท้าย จะปิดฉากลงที่ฮอกวอตส์

เพลิดเพลิน ตื่นตา ตื่นใจ ลุ้นตามไปด้วย แม้เราจะเคยอ่านหนังสือมาแล้ว แต่ก็จำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ไม่ได้ครบถ้วน ... นับเป็นการดูหนังที่คุ้มค่ามากกกกกก เพราะภาพที่เห็นในหนัง ตอบโจทย์จากจินตนาการที่อ่านจากหนังสือได้ ... และที่สำคัญ ได้ดูหนังฟอร์มยักษ์ หลังจากลงโรงฉายเพียง 3-4 วัน ในราคาคนละ 80 บาทเท่านั้น คุ้มยิ่งกว่าคุ้มค่ะ

ดูหนังจบแล้วก็ตะลอนช้อปปิ้งกันต่อค่ะ ... มีของใช้ กับ เครื่องสำอาง หมด 2-3 ชิ้น ต้องซื้อตุนไว้ เดินเล่น เดินดูของจาก CTW ไปต่อ โรบินสัน รัชดา ... คนป่วยพาคนไม่ป่วยตะลอนช้อปปิ้งสมใจซะจนเกือบจะหายป่วยเลยค่ะ

ขอบคุณคนดี ที่ชดเชยแผนที่พลาดไปอย่างสมบูรณ์ค่ะ ... ดีใจจริงๆ ที่มีคุณเป็นคู่หูไปไหนต่อไหนด้วยกันแบบนี้ ขอบคุณค่ะ

: 112 เดือน :

2011-07-15T15:15:00.006+07:00

เศษเล็กๆ ของเราสองคนเดือนนี้ ตรงกับวันหยุดพอดี วางแผนจะไปดูหนัง กินข้าว ช้อปปิ้ง เอาไว้ยาวเหยียด ... ผลปรากฎว่า ผิดแผน อดหมดทุกรายการ

เพราะคนดีมีอาการปวดท้องตั้งแต่เย็นเมื่อวาน ปวดเป็นระยะ เรื่อยๆ จนค่ำ กินยารักษาอาการเองอยู่สักหน่อย ... แต่ราวๆ ตีสี่ ปวดมากจนทนไม่ไหว ตื่นมาปลุกเรา พร้อมกับเอ่ยปากว่าอยากไปหาหมอ ... คนไม่ชอบไป รพ เอ่ยปากเองแบบนี้ แสดงว่าคงปวดมากจริงๆ

คนปวดท้องมาก ลงไปแปรงฟัน เปลี่ยนชุดใหม่ ใส่เสื้อยืด กางเกงขายาว ... คนสบายดี หยิบกางเกงยีนส์ขาสั้นมาใส่ กับเสื้อยืดที่ใส่นอนตัวเดิม แล้วแค่ล้างหน้า กับ บ้วนปาก

คนสบายดีบอกให้เรียกแท๊กซี่ไป แต่คนปวดท้องมากบอกจะขับรถไปเอง ... คนปวดท้องมากคว้าถุงเท้ากับคอนเวิร์สคู่ใจจะมาใส่ คนสบายดีทักว่าใส่ crocs หรือ รองเท้าแตะที่ถอดง่ายๆ ก็พอ คนปวดท้องมากบ่นงึมงัมว่ากะแค่ใส่รองเท้ามันจะเสียเวลาอะไรนัก ... คนสบายดีได้แต่งง อ้าว ปวดท้องมากไม่ใช่เหรอเนี่ย

ขับรถไปถึง รพ. ติดต่อเวชระเบียน รอบัตรคิว เข้าพบหมอเวรที่ห้องฉุกเฉิน ... คนดีที่ใช้เวลาแปรงฟัน แต่งตัวเต็มยศ ปวดท้องจนยืนรอบัตรไม่ไหว เดินกระย่องกระแย่งไปหาที่นั่ง ... ต้องรอนานหน่อย เพราะมีหนุ่มน้อยไม่สบายมาพบหมอ ก่อนหน้าเราจะมาถึงกันพักเดียว

พอถึงคิวเข้าตรวจ หมอซักถามอาการ และประวัติอื่นๆ ตรวจดูจากสภาพการที่เป็นแล้วก็วินิจฉัยว่า "กระเพาะอาหารอักเสบ" ... เพราะคนดีกินอาหารไม่เป็นเวลา มื้อล่าสุดที่ได้กินไปคือ 11 โมง ของวันพฤหัส จนถึง ตี 5 ของวันศุกร์ มีนมขวดเล็กเพิ่มไปอีกขวดแค่นั้น

หมอถามว่าปวดมากมั้ย ทนไหวรึเปล่า ถ้าปวดทนไม่ไหวจะสั่งฉีดยาให้ แต่ถ้าพอทนได้ก็เป็นยากินอย่างเดียว ... คนดีปวดมากขอฉีดเลย แต่พอขึ้นนอนบนเตียงเตรียมฉีดยา ใจก็ร่วงหายไปตาตุ่ม

เพราะจุดที่จะฉีดยาคือ ข้อพับแขน ... เป็นจุดอ่อนของร่างกาย เพราะหาเส้นยาก เจาะเลือดตรวจสุขภาพทีไร เป็นต้องโดนควานให้เจ็บทุกที เลยแหยง ... พอรู้ว่าต้องฉีดยาเข้าตรงนี้ขวัญเลยลอยกระเจิง อาการเป็นอย่างที่เห็นในรูปค่ะ

ฉีดยาเรียบร้อย จ่ายตังค์ รับยากิน ก็กลับบ้านกันได้ ... ก่อนกลับแวะตลาดเช้าตรงวัดแขกสักหน่อย แวะซื้อของกินกันเอง แล้วซื้อฝากน้องๆ ที่บ้านด้วย ... กลับถึงบ้านก็กินข้าว กินยา เรียบร้อย ก็เข้านอนค่ะ

สิบเอ็ดโมงนิดๆ คนดีบ่นปวดท้องอีกแล้ว ดูเวลารีบจับกินยาก่อนอาหาร ... รอเวลายาออกฤทธิ์ แล้วลงไปกินมื้อเที่ยง กินยาหลังอาหาร แล้วรีบจับให้นอนพักต่อ ... ราวๆ บ่ายสองโมง คนดีตื่นมาบ่นปวดท้องอีก จากเดิมที่ปวดท้องเหนือสะดือ เปลี่ยนไปปวดท้องใต้สะดือ ลองสอบถามอาการดูให้แน่ใจว่า ไส้ติ่งรึเปล่า ... ดูแล้วก็ไม่น่าใช่ เพราะปวดทั่วกันหมด ไม่ได้ปวดเฉพาะฝั่งขวา

จับให้กินยาลดการปวดเกร็งในท้องอีกเม็ด แล้วให้นอนพักต่อ ... ราวๆ สี่โมงเย็น คนดีตื่นเพราะทนปวดไม่ไหว เอ่ยปากชวนไปหาหมออีกรอบ ... รอบนี้เราอาบน้ำ แต่งตัวพร้อม เก็บของพร้อม เพราะเดาได้ว่า ต้องโดนแอดมิทแน่ๆ

คนป่วยขับรถไป รพ. เองเช่นเคย แต่รอบนี้จอดบนอาคารจอดรถเรียบร้อย ก่อนจะกระย่องกระแย่งมาติดต่อเวชระเบียน แล้วถูกส่งเข้าไปนอนรอให้ห้องฉุกเฉินเลย ... เพราะมาตรวจรอบเช้าแล้ว แต่ยังไม่หาย เลยถูกส่งไปนอนรอให้หมอมาดูอาการ

ระหว่างรอหมอ ก็มีเจ้าหน้าที่มาถามอาการ สักพักคุณหมอก็มาดูอาการ ถามอาการ ตรวจสภาพ ... คนป่วยขึ้นเตียงนอนแล้วเหมือนช็อค นอนนิ่ง ไม่ตอบอะไร ... คนสบายดีเลยเล่าอาการเป็นฉากๆ ตามลำดับเวลา แบบละเอียดที่สุดเท่าที่จะจำได้

คุณหมอดูอาการแล้วก็ไม่แน่ใจ เพราะจุดที่ปวดท้องรอบเช้าหาย แต่ย้ายมาปวดจุดอื่น ... ประกอบกับคนดีมีอาการ "กระเพาะปัสสาวะอักเสบ" นิดหน่อย แต่ไม่ได้แจ้งหมอเมื่อเช้า ... คุณหมอเลยขอให้แอดมิทนอนดูอาการว่าจะเป็น "ไส้ติ่งอักเสบ" รึเปล่า

พอสั่งแอดมิทแล้ว เจ้าหน้าที่ก็รุมเลยค่ะ มีทั้งยื่นเอกสารห้องพัก เอกสารรับรองค่าใช้จ่าย เอกสารตรวจเลือดเผื่อต้องผ่าตัด ต้องเก็บปัสสาะวะเผื่อตรวจฉี่ แล้วก็ต้องให้น้ำเกลือ ... คนดีนอนตาปริบๆ ใจเสีย เพราะไม่เคยต้องนอน รพ.

พอโดนเข็มน้ำเกลือเข้าไป คนป่วยยิ่งจ๋อย นอนนิ่งสนิท ... ก่อนจะถูกส่งตัวไปเอ็กซเรย์ปอด ส่งขึ้นห้องพัก ... พอส่งคนดีเข้าห้องเรียบร้อย เราก็ไปจัดการเอกสารที่ต้องให้เจ้าหน้าที่เพิ่ม ไปหยิบของที่รถ และขอแวบไปซื้อมื้อเย็น

กลับเข้าห้องมา เตียงคนไข้ว่าง อ้าว คนไข้หายไปไหน ... นั่งรอสักพักก็กลับมา ถูกพาไปอัลตราซาวด์ค่ะ เพราะคุณหมอดูผลเลือด กับผลปัสสาวะแล้ว ค่าที่ได้มามีความเสี่ยงที่จะเป็นไส้ติ่ง คุณหมอเลยขออัลตราซาวด์เผื่อเช็คให้ชัดเจน ... ถ้าผลอัลตราซาวด์ออกมาว่าไส้ติ่งอักเสบแน่ๆ คืนนี้ก็เข้าห้องผ่าตัดได้เลย

คนไม่เคยป่วย นอน รพ. เจอรุมเร้าขนาดนี้ และได้ยินแบบนี้ เลยยิ่งซีด ... ปวดท้องก็แย่แล้ว ใจร่วงหายไปอีกต่างหาก นอนนิ่งไม่ขยับเลย ... เห็นแบบนี้ทั้งขำ ทั้งสงสาร

กลายเป็นวันพิเศษที่ต้องมาฉลองกันใน รพ. เป็นประสบการณ์ใหม่ ... จะสบายดี หรือ จะป่วย ก็รักเหมือนเดิมทุกวันนะคะ คนดี

ทริป ส ว บางสะพานน้อย #2

2011-07-10T23:17:00.002+07:00

ย้อนไปดูการเดินทางวันแรก ที่นี่ ค่ะ

มาทริป ส ว แบบนี้ ไม่ต้องตั้งนาฬิกาปลุกค่ะ เพราะบรรดา ส ว ตื่นมาเอิกเกริกทุกทีค่ะ ... ทริปนี้ใกล้ๆ 6 โมง ก็ตื่นกันแล้วค่ะ ตื่นมาส่งเสียงจ้อกแจ้ก ชี้ชวนกันดูดวงอาทิตย์ขึ้น

เรานอนเงี่ยหูฟังสักพัก ก็จับความได้ว่า มองเห็นไม่ชัด เพราะมีเมฆบัง เราเลยไม่ตื่นลุกมาดู นอนต่อดีกว่า ... แต่นอนได้ไม่นานหรอกค่ะ เจ็ดโมงก็ตื่นแล้ว เพราะทั้งเสียง ส ว คุยกัน และกลิ่นอาหารมื้อเช้าลอยมา

ตื่นมาอาบน้ำ แต่งตัว เก็บของเตรียมตัวพร้อม แล้วออกไปหม่ำมื้อเช้าค่ะ ... เป็นมื้อเช้าที่ปรุงกันเอง พ่อโชว์ฝีมือเอง เอาข้าวผัดที่เหลือจากเมื่อคืนมาอุ่น แล้วทอดไข่ดาวเพิ่ม ... ตอนแรกพ่อตั้งใจจะทำไข่กระทะ แต่ไม่ได้แวะซื้อเครื่องเคียง และส่วนผสมเพิ่ม เลยเหลือแต่ไข่ดาว ... อุปกรณ์ที่ขนมาได้ใช้ แม้จะไม่เต็มประสิทธิภาพอย่างที่ตั้งใจก็ตาม

อิ่มมื้อเช้าแล้ว แยกย้ายกันอาบน้ำ เก็บของเตรียมกลับ ... แต่งตัวเรียบร้อย เก็บของเรียบร้อย แต่ก็ยังกลับไม่ได้ค่ะ เพราะปูที่สั่งไว้ยังไม่มาสักที ... รอ ร้อ รอ อยู่จนสิบโมง ปูก็มาส่งค่ะ

ปูนึ่ง 3 กิโล ที่พอยกมาวางปุ๊บ ก็โดนทุกคนรุมล้อมประทุษร้าย ... ทุบ ตี ฉีก ทึ้ง ส่งเข้าปากกันหนุบหนับ ปูสดๆ นี่เนื้อหวานนนนนนนน อร่อยยยยยย โดยไม่ต้องพึ่งน้ำจิ้มค่ะ

จัดการปูเรียบร้อยสมใจแล้ว ก็ขนของขึ้นรถ ออกเดินทางกันต่อค่ะ ... เป้าหมายต่อไป ร้านหนูโภชนา แถวบ้านกรูดค่ะ

เล็งร้านนี้ไว้เป็นมื้อเย็นเมื่อวาน แต่ติดที่ระยะทางเลยสลับมาเป็นมื้อเที่ยงแทน ... แต่ละคนได้ปูนึ่งรองท้องมาแล้ว พอมาถึงเลยตรงดิ่งไปซื้อของฝากก่อน ... หน้าที่สั่งอาหารก็ตกอยู่ที่เรากับพ่อ

ส้มตำทะเล กุ้งแช่น้ำปลา ปลาทรายทอดกระเทียม พล่ากุ้ง ปลาสำลียำมะม่วง ยำเม็ดมะม่วงหิมพานต์ ต้มยำโป๊ะแตก และ ปลากระพงนึ่งมะนาว ... รสชาติอาหารใช้ได้นะคะ แต่รู้สึกว่าหวานโดดขึ้นมากว่ารสอื่นสักหน่อย เหมือนเมื่อก่อนจะครบรสกลมกล่อมกว่านี้

อิ่มแล้วก็ยิงรถยาวเข้าหัวหินค่ะ ... ตอนแรกหม่ามี้อยากแวะด่านสิงขรอีก แต่เราเอาขนมหวานมาเบี่ยงเบนความสนใจ ... โดยการเสนอว่า แวะไปซื้อขนมร้านแม่เก็บ กินไอติมเจ้าอร่อยที่หัวหินดีกว่า ... หม่ามี้เลยยอม

ไปถึงร้านแม่เก็บก็เกือบบ่ายสามแล้ว ขนมเด่นๆ หมดไปหลายอย่าง ... เสียใจเล็กน้อย รีบไปกินไอติมกันดีกว่า ระหว่างทางไปร้านไอติม ก็มีเสียงลอยมาว่า อยากกิน ลอดช่องสิงคโปร์ลุงดำ

ตัดปัญหาด้วยการแวะ ร้านชายไอศครีม ก่อน สั่งไอติมกันคนละถ้วยบ้าง สองถ้วยบ้าง ตามแต่ชอบค่ะ ของเราเป็น เผือกล้วน ... อิ่มจากไอติมแล้ว ก็แวะไปร้านลอดช่อง ตบท้ายให้หายอยาก แบ่งกัน 2-3 คน ถ้วยนึง เพราะท้องตึงกันถ้วนหน้า

ภารกิจอิ่มท้องเรียบร้อย ก็เตรียมตัวกลับบ้านได้แล้วค่ะ ... แต่ก่อนจะกลับก็ต้องแวะซื้อของฝากอีกหน่อย เพราะขบวน ส ว ชุดนี้ ชอบซื้อของกันเหลือเกินค่ะ ทั้งร้านของฝาก และ เพิงริมทาง ... ปล่อยผู้ใหญ่ซื้อของไป เราซึ่งเป็นก๊วนเด็กแถวหลัง ก็หลับกันเพลิน

ขามาย่นระยะทางจากแผนเดิมไปพอสมควร พอขากลับก็วิ่งวนส่งผู้โดยสารกันสนุกค่ะ ... เริ่มจากรายแรก ส่งอาที่บ้านโป่ง ราชบุรี ... แล้วเลยต่อไปส่งน้าอีกคนที่ ท่ามะกา กาญจนบุรี

นานๆ มาที ทางไม่ค่อยคุ้น แล้วยังมืดอีก เลยเล็งทางกันลำบาก เกือบหลง เกือบเลย เหมือนเคยค่ะ ... นั่งรถกันเหนื่อย จนต้องแวะหาร้านฝากท้องมื้อเย็น จริงๆ ควรจะเรียกมื้อค่ำ เพราะกว่าจะได้กินก็ 2 ทุ่มแล้วหล่ะค่ะ

เจอร้านระหว่างทาง มีรถจอดคึกคักอยู่หน้าร้าน หน้าตาร้านดูสะอาดสะอ้าน ใหญ่โต เลยเลี้ยวรถเข้าไป แม้ชื่อร้าน กบทอด จะทำให้หวั่นใจก็ตาม

เลือกเมนูง่ายๆ กินง่าย กินเร็ว ... ปลาช่อนเลาะก้างทอดน้ำปลา ปลาอินทรีย์เค็มทอดยำ ทอดมันปลากราย ยอดฟักแม้วผัดน้ำมันหอย ไก่รวนเค็ม ต้มยำปลาคัง ... อร่อยทุกอย่างค่ะ

เราโปรดปรานปลาอินทรีย์เค็มอยู่แล้ว พอเจอเมนูนี้เลยสั่งมายีคลุกข้าว แล้วกินกับผัดผัก และกับอื่นๆ เพลิ้น เพลิน ค่ะ ... เป็นร้านบังเอิญเจอที่น่าประทับใจมากค่ะ พ่อถึงกับหมายมั่นว่าจะหาโอกาสกลับมาชิมอีก

ส่งผู้โดยสารต่างจังหวัดเรียบร้อย ก็ได้เวลาเข้ากรุงเทพฯค่ะ ... ส่งผู้โดยสารแถว กรุงเทพ-นนท์ 1 ราย ลาดปลาเค้า 1 ราย ลาดพร้าวอีก 1 ราย ... ส่งท้ายจุดสุดท้ายที่สุทธิสาร ตอนเที่ยงคืนพอดีเป๊ะ

เป็นอีกทริปที่นั่งรถตะลอนเหนื่อย พอๆ กับ กินเหนื่อยค่ะ ... ทริป ส ว เป็นแบบนี้ทุกที นั่งรถเยอะ กินแยะ และหลงเล็กน้อย ... ได้ยินแว่วๆ ว่า ทริปหน้าจะไปกาญจนบุรี ยังไม่รู้ว่าจะเที่ยวตรงไหน พักที่ไหน แต่ก็พอเดาได้ว่า เหนื่อยแน่ๆ ฮู้วววววววว

ทริป ส ว บางสะพานน้อย #1

2011-07-09T22:46:00.004+07:00

คณะ ส ว รวมตัวกันมีทริปตะลอนทัวร์อีกแล้วค่ะ ... คาดว่าจะเป็นทริปที่เหนื่อยตั้งแต่ยังไม่เริ่มเดินทาง เพราะแค่ฟังแผนการเดินทาง ก็ท้อแล้ว

จุดหมายอยู่ที่ บางสะพานน้อย แต่พ่อมีแผนที่จะแวะรับ อาคนแรกที่บ้านโป่ง ราชบุรี แล้วไปรับน้าอีกคนที่ท่ามะกา กาญจนบุรี ... พอหม่ามี้ได้ยินแผนนี้ ก็นึกอยากจะกินก๋วยเตี๋ยวไข่ ที่ราชบุรีด้วย และอยากจะแวะไปเดินชมตลาด ที่ด่านสิงขร ... เราฟังแผนแล้วจะเป็นลม เพราะแค่นั่งรถขาไปอย่างเดียวคงไม่ต่ำกว่า 10 ชั่วโมงแน่ๆ

บ่มงึมงัมอยู่หลายวัน ว่าจะเอาจริงเหรอ สุดท้ายแผนก็เปลี่ยนค่ะ ... น้ากับอาทั้งสองคนจะเข้ามาตั้งต้นที่บ้านเหมือนเคย โล่งอกไปเปลาะนึง ... แต่เวลาล้อหมุน ยังคงเป็น ตี 4 เหมือนเดิม

เลิกเรียนภาษาญี่ปุ่นตอน 5 ทุ่มกว่า ให้คนดีเคลียร์งานอีกหน่อยก็เที่ยงคืน แล้วมีคุยธุระต่อกับน้องชายอีกพักใหญ่ ... กว่าจะออกจากบ้านคนดี หาแท๊กซี่กลับมาบ้านเราได้ ก็เกือบตี 2 พอดี ... คนดีอาบน้ำมาจากบ้านแล้ว ก็เข้านอนเลย ส่วนเราอาบน้ำเสร็จนอนไปได้ชั่วโมงนิดๆ ก็มีเสียงมาเคาะประตูเรียก ... ไปวิ่งผ่านน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน ก็แต่งตัวเตรียมพร้อม

กว่าจะรวมตัวสมาชิก ส ว ครบ ออกเดินทางได้ก็ ตี 5 พอดี ... ส ว 7 คน ขึ้นรถได้ก็เม้าท์กันเพลิน เรากับคนดี และหมาโม่ ที่เป็นเด็กแถวหลัง ขึ้นรถได้ก็หลับแข่งกัน

มาตื่นก็ตอนถึงร้านข้าวแกงแม่ล้วน แถวเพชรบุรี ... ลงรถไปเติมพลังด้วยข้าวราดแกงกันคนละจาน ก็กลับมาขึ้นรถ ส ว ก็เม้าท์กันต่อ ส่วนเด็กแถวหลังก็หลับกันต่อ

ตื่นอีกรอบตอนถึงจุดหมายแรก ด่านสิงขร ... พอรู้มาบ้างว่าเป็นตลาดริมชายแดน ไทย-พม่า และขึ้นชื่อเรื่อง กล้วยไม้นานาพันธุ์

พอไปถึง ภาพที่เห็นก็ไม่ต่างจากที่คาดไว้ค่ะ เป็นตลาดที่ขายของทั่วไป ... ที่เห็นเยอะๆ ก็เป็นกล้วยไม้นานาชนิด ข้าวของเครื่องใช้ทั้งหลาย และพืชผักผลไม้สารพัด ... ตอนไปถึงอากาศดี๊ดี ลมเย็น สบาย เดินชมตลาดได้เพลินๆ ได้ของติดไม้ติดมือมาคนละนิด คนละหน่อย

ช้อปปิ้งพอใจแล้ว ก็ได้เวลาหม่ำมื้อเที่ยงค่ะ ... ย้อนจากด่านสิงขร กลับเข้ามาที่ตัวเมืองประจวบฯ กันค่ะ เพราะร้านที่พ่อเล็งไว้สำหรับมื้อนี้ คือ ร้านรับลม ค่ะ

จัดเป็นร้านดัง เพราะเราไปถึงก่อนเที่ยงพักใหญ่ ก็มีลูกค้านั่งรออยู่หลายโต๊ะแล้ว พอเที่ยงลูกค้าก็ทยอยเข้ามาเต็มทุกโต๊ะ ... อาหารที่สั่งไป ต้องรอนานสักหน่อย เพราะต้องทยอยออกมา ... ในรูปเป็นส่วนนึงที่สั่งไปค่ะ ถ่ายรูปเก็บมาไม่หมด เพราะเกิดเหตุหมาโม่ แหกกระเป๋า มุดหนี วิ่งจู๊ดดดด ออกไปให้ต้องไล่ตามจับกัน

เหนื่อยจากการไล่ตามหมาน้อย ก็กลับมาหม่ำต่อค่ะ ... รสชาติอาหาร อร่อยค่ะ จานที่เป็นผัดฉ่า เผ็ดร้อนถึงใจสุดๆ แกงส้มมาน้ำใสๆ แต่เครื่องเข้มข้น ... เก็บร้านนี้เข้าลิสท์ร้านโปรดไว้เลยค่ะ

อิ่มแล้วก็ขึ้นรถ เดินทางกันต่อค่ะ ... ตามสไตล์ทริป ส ว ต้องแวะไหว้พระ ไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ จากร้านรับลม ไม่ไกลศาลหลักเมือง ก็ต้องแวะกันสักนิดค่ะ

นอกจากจะได้สักการะศาลหลักเมืองแล้ว พอดีมีเต้นท์ตั้งชวนหล่อเทียนพรรษาอยู่ด้านหน้า ... ขบวน ส ว เลยได้โอกาส ทำบุญเพิ่มอีกหน่อย ... ทำบุญเรียบร้อย ก็เดินทางกันต่อค่ะ ยังต้องไปอีกไกล

เด็กแถวหลังพอขึ้นรถได้ ก็เข้าสู่โหมดเดิมค่ะ หลับแข่งกันทั้งคนทั้งหมา ... เรามารู้สึกตัวตื่นเพราะรู้สึกรถโคลงไปมา ปรือตามาดูก็เห็นว่ากำลังขึ้นเขา เดาได้เลยว่า กำลังขึ้นมา เขาธงชัย แน่ๆ

เราเองเคยขึ้นมาบนนี้หลายครั้งแล้ว เพราะบ้านเพื่อนอยู่ที่บางสะพานน้อย แวะมาเที่ยวหลายหน มาทีไร ก็ขึ้นมาไหว้พระ สักการะเสด็จเตี่ย และชมวิวบนนี้ทุกที ... วิวสวย อากาศดี เหมือนเดิมค่ะ

ภารกิจบนเขาเรียบร้อย หม่ามี้ กับ ป้า น้า อา ก็ชวนกันไปช้อปปิ้งตลาดนัดตรงด้านล่าง ที่เห็นก่อนขึ้นเขา ... ตุนเสบียงกินเล่น กินจริงจัง เผื่อไว้หลายขนาน ... ได้ช้อปปิ้งสบายใจ ก็เดินทางกันต่อค่ะ ต้องไปเสาะหาบ้านพักที่พ่อจองไว้สำหรับทริปนี้

จากเขาธงชัยแถวบ้านกรูด กว่าจะไปถึงบางสะพานน้อย ก็ต้องงมทางกันพอสมควร เราเคยมาเมื่อนานแล้ว จำทางได้เลาๆ เลือกใช้ทางเลาะไปด้านใน ... แต่เลาะไปเลาะมาพ่อเริ่มไม่วางใจ เลยวนออกไปวิ่งถนนหลักอย่างเพชรเกษมดีกว่า

ผลปรากฎว่า ทางที่เราเลือกจะเลาะมาก็น่าจะมาโผล่ตรงใกล้ทางเข้าที่พักมากกว่า ป้า น้า อา บนรถ เลยส่งเสียงแซวพ่อเล็กน้อย ... เกือบหลง เกือบเลย เป็นเหตุประจำสำหรับทริป ส ว ค่ะ และแล้วเราก็ถึงที่พักสำหรับทริปนี้ บ้านปริมรีสอร์ท

เป็นที่พักที่เจ้าของบ้านทำเอง ไม่เชิงรีสอร์ท แต่ก็ไม่เชิงโฮมสเตย์ มีบ้านพักอยู่ 4-5 หลัง เราได้บ้านพักหลังใหญ่สุดค่ะ มี 2 ห้องนอน ... หน้าตาบ้านพักอาจจะไม่สวย ไม่เก๋ แต่จุดเด่นของที่นี่คือ อยู่ติดกับชายหาดเลยค่ะ บรรยากาศดี วิวดี จากบ้านพักมองเห็นทะเล สบายยยยยยย

ภายในห้องพักมี ฟูกนอน หมอน ผ้าห่มพร้อม ... มีทีวี พัดลม แต่ไม่มีผ้าขนหนูนะคะ ... ห้องน้ำมีทั้งในห้อง และนอกห้อง ไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น ต้องอาบน้ำแบบเย็นสดชื่น ... มีตู้เย็นกับน้ำดื่มให้ ไม่มีอาหารเช้า ไม่มีห้องอาหาร แต่สามารถขับรถออกไปสักหน่อย ไปสั่งอาหารร้านใกล้ๆ ได้ค่ะ

ตอนแรกตั้งใจจะกินอาหารร้านอร่อยแถวบ้านกรูด แต่พอเจอระยะทางที่ห่างกันร่วม 60 กม. ก็เปลี่ยนแผนมาฝากท้องร้านแถวนี้ดีกว่า ... เราอยากกินปูนึ่ง แต่ปูหมด ทางร้านบอกเป็นช่วงเช้าได้มั้ย ขึ้นจากเรือมาสดๆ แล้วจะเอามาส่ง

โอเค รอได้ค่ะ มื้อเย็นก็กินอะไรง่ายๆ อย่าง ปลาสามรส กุ้งอบ หมึกนึ่งมะนาว ผัดผัก และข้าวผัดปลาเค็มไปก่อน ... อิ่ม อร่อย แบบสบายๆ

อิ่มแล้วก็ดูทีวี อาบน้ำ เตรียมเข้านอน ... อากาศดี๊ดี นอนหลับสบายค่ะ แม้จะไม่มีแอร์ แต่ก็นอนสบาย ตกดึกจัดว่าหนาวเลยหล่ะค่ะ

ขอนอนพักเอาแรงก่อนนะคะ ส่วนวันรุ่งขึ้นจะมีอะไร ติดตาม ที่นี่ ค่ะ

Japanese Class #13

2011-07-08T23:41:00.000+07:00

คลาสเรียนภาษาญี่ปุ่นครั้งที่ 13 เลขเฮง Lucky Number ... เฮงจริงๆ ค่ะ เพราะคลาสนี้เหลือเราเป็นนักเรียนเพียงคนเดียว

คนดีนั่งอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่ได้เรียนด้วย เพราะต้องเคลียร์งาน เคลียร์เอกสาร เคลียร์แบบส่งให้ลูกค้า ... น้องชายคนดีเองก็ติดพันอยู่กับงาน ต้องเคลียร์อีกนาน น่าจะกลับมาเรียนไม่ทัน ... แฟนน้องชายคนดีเองก็ติดพันช่วยงานอยู่ด้วย

เห็นหน้า Sensei แล้วสงสาร เพราะตั้งใจมาสอน มาเจอนักเรียนติดงานกันหมด ... เราเลยบอกว่าเรียนคนเดียวก็ได้ค่ะ

คลาสนี้ Sensei สอนเรื่องตัวเลขต่อค่ะ ... คลาสที่แล้วเรียน หลักหน่วย หลักสิบ หลักร้อย ไปแล้ว ... คลาสนี้มาต่อที่ หลักพัน หลักหมื่น หลักแสน หลักล้าน และหลักสิบล้าน

ดูเหมือนจะเรียนง่ายนะคะ แต่ก็ยาก ท่องจำอ่ะ ไม่ยากเท่าไหร่ค่ะ แต่ยากตรงต้องเขียนนี่ซิคะ ... ตอนแรกคิดว่าเขียน Kanji ยาก แต่พอเป็นตัวเลขที่มีหลักเยอะๆ แล้ว Kanji เขียนง่ายกว่า Hiragana เยอะ ค่ะ

เป็นคลาสที่ต้องจดลงสมุดเยอะมาก ... เรียนแบบแน่นๆ เต็มๆ จดอย่างสนุกสนาน จดไปราว 5-6 หน้าได้ สงสารคนดีกับน้องๆ ที่จะต้องมาจดตามจริงๆ เลย

เรียนจบตรงเวลาแบบไม่เหนื่อยมาก แต่มึนงงกับตัวหนังสือเหลือเกินค่ะ

Transformer 3 : Dark of The Moon

2011-07-07T22:55:00.002+07:00

หนังเข้ามาร่วมสัปดาห์ กว่าจะจัดคิวไปดูได้ ... จะพลาดได้ยังไงหล่ะคะ ก็ดู ทั้งภาค 1 ภาค 2 มาแล้ว ภาค 3 เข้าฉายแบบนี้ ยังไง้ ยังไง ก็ต้องดู

ภาคนี้นอกจากจะมีหนังในระบบ Digital แล้ว ยังมีแบบ 3D 4D ให้เลือกด้วย ... แต่เราขอผ่านค่ะ ขอดูแบบธรรมดา ราคาสบายกระเป๋า ที่เครือเอเพ็กซ์ดีกว่า

แต่แล้วความตั้งใจที่ไปอุดหนุนเครือนี้จำต้องงด เพราะเวลารอบฉายไม่สะดวกค่ะ เลยหันไปซบ SF ... รอบนี้คนดีน่ารัก เพราะเสร็จจากงานไปถึง CTW ก่อน เลยจัดการจองตั๋วไว้เรียบร้อย ... เราที่จับรถ MRT ต่อ BTS ตามไปสมทบ พอไปถึงก็หาอะไรหม่ำ แล้วก็เตรียมตัวดูหนังได้เลยค่ะ

( ขอบคุณภาพโปสเตอร์จาก movienang.com )

เรื่องย่อ

แซม วิทวิคกี้ กำลังย่างก้าวเข้าสู่ความเป็นผู้ใหญ่ เริ่มต้นความสัมพันธ์กับสาวคนใหม่ และ หางานทำอย่างจริงจัง ... แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องรักษาสถานะการเป็นมิตรกับ ออพติมัส ไพรม์ เอาไว้

เบื้องหลังของภาคนี้ มีเรื่องราวของการแข่งขันทางอวกาศระหว่าง สหภาพโซเวียต กับ สหรัฐอเมริกา เมื่อในอดีตอยู่ด้วย ... ซึ่งส่งผลกับสงครามระหว่าง ดิเซ็ปติคอน กับ ออโต้บอท ด้วย

หนังตื่นตา ตื่นใจ ตามสไตล์ทรานส์ฟอร์มเมอร์หล่ะค่ะ ... ส่วนตัวรู้สึกว่า ภาคนี้มันส์สุด สนุกสุด ดูมีเนื้อหา ที่มาที่ไป เป็นเหตุเป็นผล ... ฉากต่อสู้ แปลงร่างของหุ่นทั้งหลาย แม้จะวูบวาบ แต่ไม่วุ่นวาย ลายตา แม้จะยังงุนงง จำไม่ได้ว่าหุ่นตัวไหนอยู่ฝั่งไหน แต่ก็ไม่มึนเท่าภาคก่อน

ดูมัน ดูเพลิน หนังจบมาแล้วยังอยากดูต่อ ... ถ้ามีภาค 4 ออกมา ก็ยังจะตามมาดูอีกหล่ะค่ะ

ของจากญี่ปุ่น

2011-07-05T21:38:00.002+07:00

บล็อกหน้าที่แล้วพาดพิงถึงคุณกิ๊กนิดหน่อย ... บล็อกหน้านี้ก็ยังพาดพิงถึงอีกค่ะ เพราะคุณกิ๊กถูกส่งตัวไปอบรมที่ญี่ปุ่นราวๆ 20 กว่าวัน เราเลยได้โอกาสทำรายการฝากซื้อแนบไปด้วย ... ประดาของที่่ได้กลับมานั้นมีอะไรบ้าง ไปดูกันเลยค่ะ

เริ่มจากรายการ ของซื้อฝาก ที่คุณกิ๊กมีน้ำใจ เห็นแล้วนึกถึง และหอบหิ้วกลับมาให้ ... ขอบคุณมากค่ะ

แยกชิ้นดูชัดๆ ... ถุงผ้า Stitch เห็นแล้วกรี๊ดกร๊าดถูกใจ เพราะได้ใช้แน่ๆ ... สติกเกอร์ Stitch ไม่กล้าแกะใช้ค่ะ เสียดาย เก็บไว้ก่อน ... Pretz รสวาซาบิ ลองชิมแล้ว อร่อยแบบแปลกๆ หวานนิดๆ แล้วมีเผ็ดซ่าที่ปลายลิ้นนิดๆ

KitKat กล่องเขียว ที่ลองชิมแล้วแต่ไม่รู้ว่าเป็นรสอะไร กลิ่นหอมๆ รสหวานๆ อร่อยดีค่ะ ... KitKat กล่องดำ เข้าใจเอาเองว่าน่าจะเป็นดาร์คชอคโกแลต เพราะดูจากสีและรูปบนกล่อง แต่ยังไม่ได้ลองแกะชิม เลยสรุปไม่ได้ว่าความเข้าใจของตัวเองนั้นถูกรึเปล่าค่ะ

มาต่อกันที่ ของฝากซื้อ ที่คุณกิ๊กรับรายการ ไปตามหามาให้ แล้วได้มาครบซะด้วย ... ขอบคุณมากๆๆๆ ค่ะ

สารพัดอาหารเสริมของ DHC ... ล้วนเป็นรายการอาหารเสริมที่ DHC ประเทศไทย ยังไม่นำเข้ามาจำหน่าย จำไม่ได้แล้วค่ะว่าสั่งอะไรไปบ้าง ตอนลิสท์รายการก็ไม่คิดว่าจะได้มาครบ ทำเผื่อเหลือเผือขาดไป ... เปรียบเทียบราคาขนาดบรรจุ สำหรับทาน 20 วัน 30 วัน และ 60 วัน ไปให้คุณกิ๊กตามหา

เป็นการฝากซื้อของแบบที่สั่งไปว่า ได้แค่ไหนแค่นั้น เจอก็เอา ไม่เจอก็ปล่อยผ่านเลย ไม่ต้องตามล่าหา เพราะเกรงใจ เอาแบบที่คนไปสะดวกและสบายที่สุด เพราะคุณกิ๊กไม่ได้ไปอยู่เมืองใหญ่อย่างโตเกียว ... คุณกิ๊กบอกว่า บังเอิญเจอร้านที่ขายของ DHC ครบถ้วน เลยสบาย สอยมาได้ครบ

บอกคุณกิ๊กไปว่า ถ้า DHC ไม่มี หรือหาไม่ได้ ไม่เป็นไรเลย แต่ของที่ขอให้มีติดมา เพราะมั่นใจว่าน่าจะหาไม่ยาก คือ KitKat รสชาเขียว ค่ะ ขอ 1 กล่องใหญ่ ที่มี 10 กล่องเล็ก ... นิตยสารญี่ปุ่นที่แถมกระเป๋า จะเป็นเล่มไหนก็ได้ เลือกมาให้เลย ฝากซื้อไปเล่มเดียว แต่คุณกิ๊กจัดมาให้ 2 เริ่ดดดด

แล้วยังมี ของฝากหิ้วไปหิ้วมา จาก King Power ด้วยค่ะ ... เหมือนเป็นธรรมเนียมที่ถ้ามีใครไปต่างประเทศ ก็จะแวะไปดูของที่คิงเพาเวอร์สักหน่อย ถ้ามีของที่ใช้ประจำขาดก็สบาย ซื้อแล้วฝากหิ้วไปหิ้วมา

รอบนี้ไม่มีของที่ใช้ประจำขาดค่ะ แต่พอดียังมีสิทธิ Birthday ที่ยังไม่ได้ใช้ และกำลังนึกอยากได้ serum สักตัวมาลองใช้ เลยได้โอกาสนี้ สอย Clinique Repairwear Lasor Focus มาลอง ... ซื้อแพ็คคู่ในราคาที่นับว่าคุ้ม จ่ายราคาเต็ม แต่ได้เงินคืน 30% กลับมาในบัตรสมาชิก

เงินคืนที่ได้กลับมา ก็เป็นส่วนลดที่คนดีใช้ซื้อน้ำหอม ที่ได้ส่วนลดแล้ว ก็เอาเงินคืนที่ได้มาจ่ายส่วนที่เหลือ ส่วนต่างจากนั้นก็จ่ายเงินเพิ่มอีกหน่อย ... คุ้มค่ะ ... คุ้มเพราะเราคิดค่าน้ำหอมกับคนดีตามส่วนลดที่ได้ตอนแรก สำหรับส่วนลดของเงินคืนที่ได้มา ก็มาใช้ลดกับคลีนิคข์ของเรานี่หล่ะค่ะ ... ส่วน 2 ชิ้นที่แนบมานั้น พนักงานใจดี หยิบเป็นของแถมมาเพิ่มให้ค่ะ

จริงๆ ได้ของมาตั้งแต่ปลายเดือนที่แล้วค่ะ แต่เพิ่งเปิดใช้เมื่อต้นเดือน จะลองติดตามผลว่าคลีนิคข์นั้น จะส่งผลกับสภาพผิวหน้าอย่างไร ... หวังว่าจะใช้ได้ดี ถ้ามีผลแตกต่าง Before-After ที่เห็นได้ชัดเจน ก็คงจะมีรีวิวให้เห็น

ฝากซื้อของจากญี่ปุ่นมาหลายรอบ ตอนนี้กำลังวางแผน เก็บข้อมูล และ pocket money จะไปลุยญี่ปุ่นด้วยตัวเองสักครั้ง ... นัดกับหมวยบีไว้เรียบร้อย 2012 เราจะไปลุยญี่ปุ่นกัน

เนื้อย่างแสนอร่อย

2011-07-04T23:43:00.001+07:00

เราจัดเป็นคนนึงที่เป็น Meat's lover เพราะโปรดปรานเมนูเนื้อวัวมาก ... แต่โปรดปรานแบบนานๆ กินที กินเป็นช่วงๆ เท่าที่มีโอกาส

ที่ไม่ได้กินบ่อยๆ เพราะหม่ามี้ไม่กินเนื้อ แต่สมาชิกในบ้านที่เหลือเลิฟเนื้อมาก นานๆ มีโอกาสก็กินสักหน่อย ... แล้วคนดีเองก็ไม่กินเนื้อ เวลากินข้าวด้วยกันก็แชร์อาหารกัน เพราะฉะนั้นก็ต้องงดเมนูเนื้อไปโดยปริยาย ... สาวๆ ในออฟฟิศส่วนใหญ่ก็ไม่กินเนื้อ ร้านอาหารแถวออฟฟิศ ก็ไม่ค่อยมีเมนูเนื้อขาย ... เพราะฉะนั้น เมื่อมีโอกาส ก็ต้องขอสักนิดค่ะ

ล่าสุดโอกาสก็ลอยมา เพราะคุณกิ๊กก็โปรดปรานเนื้อวัวเช่นกัน เลยชวนกันไปกินเนื้อย่าง ... เพราะในประดาเมนูปิ้งย่างทั้งหลายนั้น เนื้อวัว เนี่ย เด็ดที่สุด ... แล้วที่อยากกินเหมือนกันคือ อยากกินเนื้อดีดี ที่คัดเกรดมาแล้ว เพราะอยากซาบซึ้งกับความอร่อยอย่างเต็มที่

นัดกันแล้ว แต่มีเหตุด่วนให้ต้องเลื่อนนัดไปก่อน ... แล้วจู่ๆ คุณกิ๊กก็ส่งข้อความมาถามแบบด่วนว่า "ว่างมั้ย กินเนื้อย่างกันรึเปล่า" โอ้วววว รีบเคลียร์คิว ขอวีซ่าจากคนดีทันที

วีซ่าผ่านแล้ว ก็ต้องหาข้อมูลว่าจะไปฝากท้องกับร้านไหนดี เพราะคุณกิ๊กบอกว่าเลือกได้เลย ... เล็งไปเล็งมา เปิดหาข้อมูลจากหลายแหล่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกร้านใกล้ๆ ออฟฟิศ ที่เราเคยคุ้นดีกว่า นั่นก็คือ กิวกิวเต้

แต่เดิมที่เคยเปิดให้บริการแบบบุฟเฟ่ต์ เราก็มาใช้บริการประจำ ตอนนั้นก็ได้ยินว่ามีเนื้อดีดีให้บริการด้วย ... จนเปิดบริการโซนสำหรับเนื้อย่างโดยเฉพาะ ... ก่อนที่จะปิดบริการบุฟเฟ่ต์หมูกระทะไป แล้วเปิดขายแบบ a la carte อย่างเดียว

เราก็ไม่ได้แวะเวียนมาใช้บริการที่ร้านอีกเลย เพราะเข้าใจว่าที่ร้านขายแต่เนื้อวัว ไม่มีเนื้อหมู ... พอมาถึงร้านถึงได้รู้ว่า มีเมนูเนื้อหมูให้บริการด้วย แต่มีให้เลือกไม่มากเท่าเนื้อวัว ... แล้วเมนูเนื้อวัวที่มีหลากหลายนั้น ก็มีราคาตั้งแต่จานละ 250 ไปจนถึงหลายพันบาท

แค่เปิดเมนู ก็น้ำลายจะหยด เพราะเลือกไม่ถูกว่าจะสั่งอะไรมาลองดี ... เนื้อที่มีริ้วมันแทรกเล็กๆ เป็นลายสวย ละลานตาไปหมด ... โอ๊ยยยยยยยย ชอบจัง

เลือกเนื้อมาได้ 3 จาน และเบคอน 1 จาน สั่งผักสดมาแนมอีกหน่อย ... เตาพร้อม ตะเกียบพร้อม น้ำจิ้มพร้อม เนื้อพร้อม ก็ปิ้งเนื้อส่งเข้าปากเลยค่ะ ... จะทานเนื้อย่างให้อร่อย ต้องอย่าให้สุกมากนัก พอสุกนิดๆ สีเนื้อเปลี่ยน มีน้ำเนื้อซึมออกมา กลับด้าน รอแป๊บเดียว ก็ส่งเข้าปากเลยค่ะ

คำแรกที่ส่งเข้าปากไป โอ๊ยยยยยยยยยยย ซาบซึ้งน้ำตาจะไหล ... อร่อยมากกกกกกก ลองชิมรสชาติเนื้อเต็มๆ โดยไม่จิ้มน้ำจิ้มเลย หูยยยยยย ทั้งรส ทั้งสัมผัส สุดยอดดดดดดดดดดดดด

ค่อยๆ ปิ้งเนื้อ 3 อย่าง ส่งเข้าปากสลับกันไป จำไม่ได้ว่าจานไหนชื่ออะไรเป็นเนื้อส่วนไหน ... แต่ประทับใจ 2 ใน 3 จาน จานที่ไม่ประทับใจนั้น เพราะให้หมักเกลือมา รสเนื้อเลยเค็มไปนิด แต่พอกินกับน้ำจิ้มที่เตรียมไว้ ก็เข้ากันดีค่ะ ... เป็นการกินอาหารปิ้งย่าง ที่ใช้น้ำจิ้มน้อยมาก เพราะแค่รสเนื้ออย่างเดียวก็เด็ดดวงแล้ว ... ส่วนเบคอนอีกจานนั้น พอปิ้งแห้งๆ ก็อร่อยเริ่ดนะคะ

ปริมาณเนื้อเริ่มพร่องไปพอสมควร เรากับคุณกิ๊กก็ตกลงกันว่าจะลองสั่งมาอีกสักจาน ... จานนี้ขอลอง 1 ใน เมนูแนะนำ ที่พนักงานบอกว่า ฮอต ฮิต ติดอันดับ นั่นคือ กิวกิวเต้ ชื่อเดียวกับชื่อร้านเลยค่ะ

จานนี้จำราคาแม่น 500 บาท ... พอเห็นจานมาเสิร์ฟ เห็นลายมันที่แทรกอยู่ในเนื้อก็ใจเต้นโครมคราม อยากรู้ว่ารสชาติ และรสสัมผัส จะเป็นยังไง ... บรรจงคีบเนื้อวางบนเตา กลับด้าน แล้วส่งเข้าปาก ... อร๊ายยยยย สุดยอด อร่อยมากกกกกกกกกกกก เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงฮอต แล้วคุณภาพที่ได้นั้นก็สมราคาจริงๆ

ปิ้งย่างกันไป คุยกันไป พนักงานก็คอยมาดูแลเปลี่ยนตะแกรงย่างให้เรื่อยๆ ... แม้บรรยากาศร้านอาจจะไม่สดใสสวยงาม ดูเรียบๆ แต่คุณภาพเนื้อที่เคี้ยวตุ้ยๆ ในปากนั้น เริ่ดดดดดดดดด

อิ่มจากของคาวแล้ว ก็เดินไปตักของหวาน กับ ผลไม้ มาล้างปากค่ะ ตักได้ตามชอบใจ ทางร้านให้บริการฟรี ไม่คิดตังค์เพิ่มแล้วค่ะ ... ใครมาร้านนี้ แนะนำให้ลอง ลอดช่อง เพราะเคยติดใจตั้งแต่ตอนเปิดบุฟเฟ่ต์ ตอนนี้มาลองก็ยังอร่อยเหมือนเดิม

เนื้อ 4 จาน เบคอน 1 จาน ขนมหวาน กับ ผลไม้ กันคนละหน่อย ... แต่ทำเอาท้องตึงมาก เพราะอิ่มมากก ... คุณกิ๊กพาไปส่งบ้าน เราถึงบ้านปุ๊บ ก็ต้องจัดระเบียบร่างกายด้วยการกึ่งนั่งกึ่งนอน เพราะนั่งหลังตรงก็อึดอัด นอนราบก็อึดอัด

เป็นมื้อที่อร่อยสมใจ ถูกใจ ที่สุดค่ะ ... ต้องหาโอกาสกลับไปอีกแน่นอน เพราะแค่คิดถึงก็น้ำลายสอแล้ว

ใช้สิทธิ - ทำสวย - ช้อปปิ้ง -ช่วยเด็ก

2011-07-03T18:34:00.000+07:00

"3 กรกฏา มีนัดกับประชาธิปไตย .......... " ท่อนหนึ่งของเพลงรณรงค์ให้คนออกไปใช้ิสิทธิเลือกตั้ง ได้ยินผ่านสื่อทั้งหลายจนติดหู ติดปาก เผลอร้อง เผลอฮัมอยู่บ่อยๆ

ได้ยินติดหู จนร้องได้ติดปากขนาดนี้ พอถึงวันเลือกตั้งก็ต้องรีบไปใช้ิสิทธิค่ะ ... ตื่นแต่เช้ารีบอาบน้ำแต่งตัว เดินไปหน่วยเลือกตั้ง ยื่นบัตร เข้าคูหา กาเบอร์ ..(อะไรน้อ).. แป๊บเดียวเท่านั้น ... ก็ใช้สิทธิของคนไทยเรียบร้อย

เสร็จแล้วก็ไปแต๊ดแต๋ ลั้นลา ร่าเริงได้ตามชอบใจ ... จับรถไฟฟ้าเข้าไปพารากอน ตรงไป DHC Olive Beauty ค่ะ มาใช้ voucher ที่ซื้อตุนไว้ พักผ่อนเติมความสวยให้ตัวเองสักหน่อยค่ะ

คราวนี้เลือก Onzen with DHC Olive Virgin Oil + Q10 Body Treatment เหมือนเดิมค่ะ ... กะจะแช่น้ำร้อนๆ คลายกล้มเนื้อ แล้วนวดผ่อนคลายซ้ำอีกหน่อย

พนักงานให้บริการดีเหมือนเดิมค่ะ เสิร์ฟน้ำเก็กฮวยหอมๆ เย็นๆ แล้วให้เลือกกลิ่นผงแช่ และ กลิ่นอโรมา ... รอบนี้เลือกผงแช่กลิ่นกุหลาบ แล้วเลือกกลิ่นซากุระให้จุดหอมชื่นใจตอนนวด

ครั้งก่อนที่แช่ออนเซ็น คิดว่ารับมือกับอุณหภูมิน้ำที่ร้อนชวนสะดุ้งได้แล้ว ... แต่ครั้งนี้กลับมาสะดุ้งเหมือนเคยค่ะ เลยไม่แน่ใจว่าครั้งที่แล้ว อุณหภูมิน้ำอุ่นสบายกว่าปกติ หรือ ครั้งนี้อุณหภูมิน้ำร้อนกว่าปกติ ... แต่ก็กลั้นใจหย่อนตัวลงแช่ได้ตามเวลา

แช่น้ำสบายตัวแบบร้อนสะดุ้งยิบๆ นิดๆ แล้วก็ขึ้นมานั่งพัก ก่อนจะเริ่มกระบวนการนวดผ่อนคลาย ... นวดตัวสบายๆ ไปพร้อมกับได้กลิ่นอโรมาหอมๆ ผ่อนคลายทั้งตัว และใจค่ะ ... ชอบบบบบบบบบบที่สุด

การได้นวดผ่อนคลาย ในบรรยากาศสบายๆ ห้องเงียบๆ สงบๆ เป็นการพักผ่อนคลายเครียดที่ดีอย่างหนึ่งเลยนะคะ ... ได้ผ่อนคลายสบายตัวแล้ว ก็ได้พักใจ สงบ ไม่วุ่นวาย ด้วย เหมือนได้ชาร์จแบตให้ตัวเองดีค่ะ

นวดเรียบร้อยก็ขอเธอราปิสท์ล้างตัว สระผม เพราะอยากจะทดลองคุณสมบัติแชมพู-ครีมนวด ของ DHC สักหน่อย ถ้าใช้ดี ถูกใจ ก็จะซื้อมาลองใช้ ... พนักงานปล่อยให้ใช้เวลาตามสบาย แล้วไปจัดเตรียมชาจีนร้อนๆ หอมๆ กับ ไดร์เป่าผมรอไว้ที่ห้องแต่งหน้า

แต่งตัวเรียบร้อยก็ได้เวลาช้อปปิ้งค่ะ Zara เซลล์พอดี จะเดินผ่านเลยไปก็ใช่ที่ แวะเข้าไปดูสักหน่อย ... เดินเข้าไปแล้วมึน งง เพราะเสื้อผ้าที่เคยพับเรียบร้อย และที่เคยแขวนเรียงบนราว สลับสับเปลี่ยนไปหมด เดินวนๆ ดูอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจ ตั้งสติ แล้วค่อยๆ เดินไล่ดูทีละจุด

ระหว่างที่กำลังแหวกราวเสื้อ ก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ เหลียวไปดู ก็เห็นสาวน้อยวัยไม่เกิน 6 ขวบ ยืนสะอื้นอยู่ตรงหน้าประตูทางออก ... มองซ้ายมองขวา หาว่ามีคุณแม่ยืนส่งสายตาอยู่รึเปล่า ก็ไม่เห็นใคร เลยเดินเข้าไปถาม

พอถามปุ๊บ ร้องไห้หนักกว่าเดิม เด็กหลงแน่นอน พาเดินไปเคาเตอร์แคชเชียร์ พนักงานขอตัวผละจากลูกค้ามาช่วยถามชื่อ ... สาวน้อยยิ่งสะอื้นหนัก พูดไม่รู้เรื่อง พนักงานเลยต้องขอตัวกลับไปให้บริการลูกค้าก่อน ปล่อยเราปลอบและหลอกถามชื่อต่อไป จนได้รู้ว่า "ชื่อ ปังปอนด์"

ประกาศหาผู้ปกครองพักเดียว คุณแม่กับพี่สาวตัวเล็กก็มารับ ... คุณแม่เดินมาไม่ยิ้ม ไม่ขอบใจใดๆ ทั้งสิ้น คว้าลูกไปเหมือนอิฉันไปขโมยลูกเค้ามา ... ไม่เป็นไรค่ะ กลับไปคุ้ยราวเสื้อต่อก็ได้

เดินเลือกอยู่นาน ลองอยู่หลายตัว สุดท้ายก็เสียทรัพย์ได้เสื้อกลับมา 1 สบายใจ ... เสียตังค์แล้วก็กลับบ้านได้ค่ะ กลับมาตามลุ้นผลเลือกตั้งกันต่อ

ตื่นแต่เช้า กลับเอาบ่ายแก่ ตอนไปนวดก็สบายตัวดี แต่พอมาเดินช้อปไอ้ที่สบายตัวมาก็ชักจะเมื่อยอีกรอบ ... สงสัยครั้งหน้าต้องเปลี่ยนมาช้อปให้จบ แล้วนวดตอนบ่ายๆ น่าจะสบายกว่า

ภารกิจ อะไรกันแน่ ?!?!

2011-07-02T19:38:00.001+07:00

คนดีมีการบ้านที่ได้จากพี่หมอดูเจ้าประจำ ให้ไปไหว้พระที่วัดริมน้ำ ... ได้การบ้านมานานแล้ว แต่ลืมไปเลย นึกขึ้นได้แล้ว ก็ต้องรีบไปจัดการค่ะ

วัดริมน้ำ ไม่ยากค่ะ มีอยู่ทั่วไปหมด ว่าแต่จะไปที่ไหนดี ... ริมน้ำกรุงเทพฯ ริมน้ำอยุธยา ริมน้ำฉะเชิงเทรา ริมน้ำสมุทรสงคราม

จริงๆ จากบ้านคนดี ก็มีทั้งวัดระฆัง วัดอรุณฯ วัดกัลยาณมิตร อยู่ริมน้ำทั้งนั้น ... แต่คนดีบอกว่า ขอลองเช็คสมาชิกดูก่อน ถ้ามีเสียงตอบรับ ก็จะไปวัดริมน้ำต่างจังหวัดดีกว่า

ว่าแล้วก็ไปหว่านล้อม 2 สาว สมาชิกแก๊งค์ลูกหมู ให้ร่วมทริปไปด้วยกัน ... แล้วยังชวนโซ้ยอี๊ กับ น้องชาย ไว้ด้วย พอมีสมาชิกแบบนี้ ก็มุ่งหน้าไปอัมพวากันดีกว่าค่ะ

นอกจากจะไปไหว้พระแล้ว คนดียังอยากให้หมวยบีนำทางไปร้านอาหารร้านหนึ่ง ที่หมวยบีไปกับที่บ้านแล้วเอามาเขียนบล็อกไว้ ... คนดีสนใจร้านนี้มานาน หมายตาจะไปหลายรอบแต่ไม่ได้ไปสักที คราวนี้ไม่มีพลาด

เสาะหาพิกัดไปร้าน บ้านเคียงเรือ ... ร้านไม่อยู่ติดถนน ต้องเข้าซอยไปสักหน่อย แต่ก็หาไม่ยากค่ะ พอเจอทางเข้าค่ายทีปังกรฯ ก็เลี้ยวซ้ายเข้าไปเลย ตรงไปตามทางเรื่อยๆ พอข้ามสะพานปุ๊บก็เลี้ยวขวาเข้าซอยปั๊บ ตรงไปอีกนิดก็จะเจอทางเข้าร้านทางขวามือ

เป็นทั้งร้านอาหาร บึงตกปลา และมีที่พักด้วย ... บรรยากาศร้านดูเงียบเหงาไปหน่อย เรามาเร็วไปรึ ก็ไม่น่านะ ... มีลูกค้าอยู่ตรงบึงตกปลานิดหน่อย แต่พนักงานไม่รู้อยู่ไหน ออกตามหาพนักงานมารับออเดอร์ดีกว่า

ในฐานะที่หมวยบีเคยมา เลยให้แนะนำอาหาร แต่ชีก็จำไม่ได้ว่ากินอะไรบ้าง ... เอ้า ลองสั่งดู ยำใบชะคราม ปลากระพงทอดน้ำปลา หมึกแดดเดียว แกงส้มใบชะคราม ผัดผักสี่สหาย ทะเลผัดฉ่า ข้าวผัดปู และที่ขาดไม่ได้ กุ้งราดซอสมะขาม

(ไม่แน่ใจว่าจำเมนูอาหารที่สั่งครบรึเปล่านะคะ เพราะรอบนี้ไม่ได้ติดกล้องไปถ่ายรูปด้วย เลยไม่มีภาพในกล้องช่วยเตือนความจำ และไม่มีภาพมายั่วน้ำลาย)

รสชาติอาหารส่วนใหญ่ก็อร่อยใช้ได้นะคะ เสียก็แต่กุ้งราดซอสมะขามที่น้ำซอสข้น รสโดดไปหน่อย ... หมวยบีที่เคยมากินถึงกับออกปากว่ารสเปลี่ยนไป

อิ่มมื้อเที่ยงแล้ว ก็ไปเดินย่อย หาของหวาน กันที่ตลาดน้ำอัมพวา ดีกว่าค่ะ ... เอ๊ะ ไหนว่าจะมาไหว้พระ แล้วไฉนไปตลาดก่อน

ที่เลือกไปเดินตลาดก่อน เพราะยังเป็นบ่ายต้นๆ คนยังไม่พลุกพล่านมากนัก ถ้าแวะไหว้พระก่อน กว่าจะมาเดินตลาดก็คงต้องมาเดินเบียดกับคนแน่ๆ ... รอบนี้พาโซ้ยอี๊มาด้วย ให้เดินสบายๆ จะดีกว่า

จอดรถได้ก็แวะหาขนมหวานก่อนเลยค่ะ เพราะคนดีอยากกิน "ปังติน" ที่ร้านกาญจนาพานิช ... แต่ไม่ได้มาแค่ ปังติน ปังชาเย็น ปังโอเลี้ยง ปังแดง ก็มาค่ะ ... ขาดแต่ ปังเขียว เท่านั้น

ได้ของหวานชื่นใจแล้ว ก็มีแรงเดินชมตลาด ซื้อขนม ในอากาศร้อนๆ กับคนเยอะๆ ค่ะ ... ซื้อขนมกันจนนิ้วกิ่ว นิ้วหงิก อากาศก็อบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหวแล้ว หมดแรง ไปเข้าวัดกันดีกว่า

วนไป วัดจุฬามณี เพราะอยู่ไม่ไกล ... ตอนแรกนึกทางไปไม่ถูก เพราะส่วนใหญ่ไปทางเรือ ทวนความจำสักนิดก็นึกออก ทำหน้าที่เนฯ นำทางไปได้

ถึงวัดจอดรถลงไปไหว้พระได้แป๊บเดียว ฝนก็เทกระหน่ำลงมาค่ะ ... ไม่ได้ชื่นชมจุดอื่นๆ ในวัดเท่าไหร่ ได้ไหว้พระแค่จุดเดียวก็ต้องล่าทัพ ฝนเทกระหน่ำหนักมาก หนักจนมองทางข้างหน้าไม่เห็นค่ะ ... นึกๆ แล้วก็ดีใจ ที่เดินตลาดก่อน เพราะถ้าไหว้พระก่อน คงไปเจอฝน ไปติดฝนอยู่ที่ตลาดแน่ๆ แล้วคนแน่นๆ เบียดกัน ไม่อยากจะคิดเล้ยยยยยยยย

กลายเป็นว่า ใช้เวลากินข้าวมื้อเที่ยง กับ เดินเล่นชมตลาด นานกว่าภารกิจหลัก ภารกิจไหว้พระที่ตั้งใจจะมาซะอีก ... เลยไม่แน่ใจว่า ตกลงวันนี้เป็นภารกิจอะไรกันแน่ ?!?!

Japanese Class #12

2011-07-01T17:12:00.003+07:00

กิจวัตรประจำวันศุกร์ ... เลิกงาน กลับบ้านเก็บของเตรียมตัวไปเป็นนักเรียนภาษาญี่ปุ่น เรียนมานาน จนเริ่มชินแล้วค่ะ

คลาสนี้ก็ยังไม่ได้เรียนรู้กับ Katakana ค่ะ ยังทวนบทเรียนเก่าๆ และดูแบบเรียนในหนังสือส่งท้าย ... แล้วมาทำความรู้จักกับ Kanji นิดหน่อย

Kanji ที่ว่า เป็น ตัวเลขค่ะ ... หัดนับ 1-10 ง่ายๆ นี่หล่ะค่ะ

ตอนแรกก็คิดว่าง่าย เพราะหัดท่องจาก Hiragana ก็ไม่เท่าไหร่ แป๊บเดียว จำได้ ... Ichi Ni San Yon Go Roku Nana Hachi Kyu Juu

พอต้องหัดเขียน Kanji กำกับด้วยนี่ซิคะ ชักลำบาก เพราะต้องหัดเขียนใหม่ ... สำหรับคนที่คุ้นเคยกับภาษาจีน คงสบาย เพราะเขียนเหมือนกัน แต่สำหรับเรา งง อีกแล้ว

เรียนไปเรียนมา คนดีก็หลับคาโต๊ะ กลางคลาสเรียนนี่หล่ะค่ะ ... Sensei ทำอะไรไม่ได้ เพราะนักเรียนอาวุโสกว่า จำต้องปล่อยหลับไป ... คนอื่นก้มหน้าก้มตาหัดอ่าน หัดเขียน แต่นักเรียน Nok San หลับสิ้นสติ

คลาสเรียนจบประมาณห้าทุ่มนิดๆ ... คลาสจบแล้วแต่ภารกิจยังไม่จบค่ะ

คนดีอยากกินลูกชิ้นปลาเจ้าอร่อยที่เยาวราช เลยชวน น้องๆ กับ โซ้ยอี้ ไปหม่ำกัน ... แม้ฝนจะตกพรำๆ แต่เราก็ไม่ย่อท้อ ไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวรอบดึก เพราะร้านนี้ตั้งร้านตอน 4 ทุ่ม

จัดการก๋วยเตี๋ยวไปคนละชาม บ้าง 2 ชามบ้าง ก็ยังไม่หนำใจ ... คนดีพาเดินไปร้านขนมปังปิ้งเจ้าดัง เป็นของหวานล้างปาก ไปถึงเอาตอนจะเก็บร้านพอดี ได้ขนมปังกันคนละ 1-2 แผ่น อีก ... อิ่มจุกยามดึก ก็ได้เวลากลับบ้าน

เป็นคลาสเรียนที่เรียนอิ่ม กินอิ่มจริงๆ ค่ะ

My Crocs

2011-06-29T22:42:00.002+07:00

ได้ยินชื่อ ได้เห็น รองเท้า Crocs มานานนนนนนนนนนนนนนนน แล้วค่ะ ... แต่ไม่สนใจ ไม่เข้าตา เพราะฉงนสงสัยว่า รองเท้าอาไร้ ทำไมหัวโตนัก

ลองนึกภาพตัวเองใส่รองเท้าแบบนี้ ภาพเท้าโตๆ ของเจ้าตัวการ์ตูน นก Tweety ก็ลอยมา ... เพราะเราเท้าเหี่ยวๆ ไม่ค่อยมีเนื้อ เจอรองเท้าแบบนี้ คงออกมาเป็นการ์ตูนแน่ๆ

หลังจากนั้นก็ไม่เหลือบ ไม่แล รองเท้าแบรนด์นี้อีกเลย ออกจะเมินใส่ด้วยซ้ำ ... แต่จู่ๆ วันนึง เดินเล่นในห้าง แล้วเห็นติดป้ายลดราคา เป็นรองเท้าแบบ flat ปลายเรียว ดูเรียบๆ น่าจะใส่ง่าย เลยไปลองสวมดู ... อุ๊ย เบา สบายดีจัง

ลองๆ เลือกๆ แล้วก็เสียเงินซื้อกลับมา 1 คู่ กะไว้ใส่เดินเล่นๆ ขำๆ เพราะน่าจะใส่เดินเล่นได้ทุกสภาพอากาศ ... แต่ผลปรากฎว่า เคยใส่ระยะยาว 1 วันเต็มๆ พอถอดมา เล็บหัวแม่เท้าเขียวปี๋ทั้งสองข้าง ... เพราะรองเท้าพอดีเกินไปค่ะ เดินๆ ไปแล้วเลยบีบเล็บ ห้อเลือด เล็บเขียวๆ ดำๆ อยู่เกือบเดือน ... เก็บเข้าตู้ บอกเลิกกันเด็ดขาด

เมินกันรอบสอง พร้อมแค้นเคืองอยู่ในใจ ... แต่แล้ววันนึง ฟ้าก็กลั่นแกล้ง เดินผ่าน Shop ที่เมเจอร์ รัชโยธิน แล้วเห็นรองเท้าสีม่วงแขวนอยู่ ... อร๊ายยยยยยยยยยยย ถูกใจ

เหมือนโดนรองเท้ากวักมือเรียก ให้เข้าไปลูบๆ คลำๆ แล้วก็สังเกตเห็นว่า หัวมันไม่พองโตเท่าเดิม ... รุ่นนี้ชื่อ Crocband ขอบรองเท้าก็เป็นริ้ว ขาว-ดำ ไม่ได้เป็นสีเดียวกับตัวรองเท้า ... อุ๊ยตายแล้ว น่าลองจริงเชียว ขอให้พนักงานช่วยหยิบลงมาลอง ... ลองแล้วรู้สึกแปลกๆ เพราะด้านหน้าเท้าหลวมๆ โล่งๆ ไม่คุ้นเคย แต่ลองเดินดู ก็สบายดี ไม่กัด ไม่หลุด ไม่หลวม

แล้วก็พลาดท่า ซื้อกลับมาจนได้ เราสีม่วงแน่นอน ส่วนคนดีก็สอยสีเหลืองสดใสมา ... ไม่ได้ซื้อรองเท้าอย่างเดียว แต่ซื้อ jibbitz ตัวติดตกแต่งรองเท้ากลับมาด้วย ... ที่เห็นในรูปเป็นชิ้นที่ซื้อเพิ่มทีหลังนะคะ

จากเดิมที่เมินกัน ก็กลายเป็นรองเท้าที่พาไปลุยมาหลายที่ เพราะใส่ง่าย ถอดสะดวก เดินสบาย ลุยน้ำ ลุยดินได้ทุกที่ ... จัดเป็นรองเท้าคู่โปรดไปโดยปริยาย

พอโปรดแล้ว ก็ต้องติดตามข่าวคราวความเคลื่อนไหวรุ่นใหม่ๆ ... ช่วงบอลโลกก็มีรุ่น Crocband ที่เป็น Collection ธงชาติต่างๆ ที่เข้ารอบออกมา อยากได้เหมือนกัน แต่ตามหาแบบที่ชอบ และไซส์ที่พอดีไม่ได้ เลยอดไป

จนมาเมื่อเร็วๆ นี้ เห็นรุ่นใหม่ Carlie Mary Jane ออกมา เห็นแล้วสะดุดตา สะดุดใจ กิเลสพุ่ง ... อยากรู้ อยากลอง อยากได้ ... แต่ไม่ค่อยเห็นที่ช้อปต่างๆ สักเท่าไหร่ มีโชว์ไว้แค่ไม่กี่คู่

แวะเวียนไปติดตามข่าวคราวจากเว็บไซท์ จาก fanpage ... เห็นมีคนมาถามถึงกันค่อนข้างเยอะ ... กิเลสพุ่งเพิ่มเป็นทวีคูณ

กิเลสเพิ่มขนาดที่ต้องขอไปแวะเวียนช้อปที่อยู่ใกล้บ้านสักหน่อย ... อกหักไป 2 รอบ เพราะไม่เจอของ ได้ข่าวว่าช้อปที่เอสพลานาดมีของอยู่ ขอแวะไปดูหน่อยเหอะ

พอเหมาะพอดี คนดีไม่มารับ เลิกงานก็ตรงดิ่งไปทันที ... เดินเข้าร้านปุ๊บ ใจฟู แล้วก็เหี่ยวทันที เพราะมีของโชว์อยู่ แต่มีน้อย และมีแต่สีดำ เกือบจะอกหักแล้ว ... แต่พอเดินเข้าไปด้านใน เห็นพนักงานกำลังรื้อของจากลัง เช็คสต็อค และจัดของอยู่ โอ้ววววววววววว รองเท้าที่ฉันตามหา เพียบเลย

เดินรีๆ รอๆ ให้พนักงานเช็คของ จัดของสักพัก ระหว่างรอ ก็หยิบรุ่นโน้น รุ่นนี้มาลองไปเรื่อยๆ ... พอพนักงานเช็คสต็อคเรียบร้อยก็เดินมาถาม มาดูแลเรา

ลองสวมแค่แป๊บเดียว ก็พาเจ้านี่กลับมาอยู่ในความครอบครองค่ะ ( ภาพจาก crocs.com ) ... เดินสดชื่นลั้นลากลับบ้าน แม้จะมาเจอฝนตกกระหน่ำ ต้องติดอยู่ที่สถานีรถไฟใต้ดิน แล้วต้องลุยฝนกลับบ้านก็อารมณ์ดี๊ดี

อารมณ์ดีแค่ไหน ก็แค่ต้องขอเอามาเขียนบล็อกถึงหล่ะค่ะ ... ตอนนี้ยกให้เจ้านี้เป็นรองเท้าคู่ใจ ไว้ใส่ลุยฝนสบาย หายห่วง

ใส่บาตร + เดินตลาดเช้า

2011-06-26T11:06:00.000+07:00

เวลา ตี 5 นิดๆ ของเช้าวันอาทิตย์ ควรจะเป็นเวลาที่ยังตกอยู่ในภวังค์นิทรา ... แต่เราถูกคนดีปลุกให้ตื่นขึ้นมา แม้จะมัวขี้ตา แต่ก็ต้องจำยอมงัดตัวเองลุกจากที่นอนแสนสบาย ... เพราะเช้านี้มีภารกิจ และมีนัดรออยู่ค่ะ

ภารกิจที่ว่า คือ ภารกิจใส่บาตรพระ 12 รูป ของคนดี ... เป็น 1 ในการบ้านที่ได้จากพี่หมอดูเจ้าประจำ ซึ่งระบุมาว่าให้ใส่บาตรในช่วงระหว่างวันที่ 25-30 มิ.ย. โดยต้องมีกล้วยน้ำว้า 2 ใบ กับ ส้ม 1 ผล ด้วย

การใส่บาตรพระ 12 รูป สำหรับคนอื่นอาจจะลำบาก เพราะในกรุงเทพฯ หาพระเดินบิณฑบาตรยาก ... แต่สำหรับคนดีแล้ว สบายมาก เพราะในซอยบ้านมีวัด และใกล้ๆ ก็มีอีกหลายวัด มีพระเดินบิณฑบาตรเยอะมาก

เตรียมผลไม้ ธูป เทียน พวงมาลัย ไว้เรียบร้อย ออกไปอาศัยซื้อชุดกับข้าว กับร้านประจำ แล้วก็ตั้งเก้าอี้รอนิมนต์พระได้เลยค่ะ ... คนดีถือถาดคอยใส่ อาหาร ขนม น้ำ แล้วเราคอยส่ง ชุดผลไม้ มาลัย ธูป เทียน เติมให้ กับ คอยนิมนต์พระที่เดินผ่านไปมาให้รอรับบาตร ... ใช้เวลาไม่เกิน 15 นาที ก็เสร็จเรียบร้อยค่ะ

ใส่บาตรเรียบร้อยแล้ว เข้าบ้านเก็บของ แล้วขึ้นรถมุ่งหน้าไปนัดต่อไป ... ตลาดวัดแขก

พ่อกับหม่ามี้โฆษณาชวนเชื่อเอาไว้ ว่าที่ตลาดวัดแขกมีร้านขาหมูเจ้าอร่อย ขายเฉพาะตอนเช้าเท่านั้น เพราะขายดีมาก ถ้ามาถึงสัก 8 โมง ก็แทบจะหมดแล้ว ... สรรพคุณขนาดนี้ ไม่ลองไม่รู้ค่ะ เลยต้องมาลองกันให้รู้

เรากับคนดีมาถึงก่อน ยืนรอแป๊บเดียว พ่อกับหม่ามี้ก็ตามมาสมทบ ... ดั้นด้นจาก ถนนอิสรภาพ กับ ถนนสุทธิสาร มาเจอกันที่สีลม เพื่อข้าวขาหมู

พ่อตรงไปจองโต๊ะไว้ก่อน ปล่อยให้หม่ามี้ คนดี และเรา ได้เดินดูตลาดสักหน่อย ... แค่แป๊บเดียว หม่ามี้ก็ชวนคนดีซื้อ ผัดหมี่ ข้าวเหนียวสังขยา ข้าวเหนียวหน้าปลา และ กุ่ยช่าย ติดมือมาเรียบร้อย

นั่งรอข้าวขาหมูสักพักก็ได้กินค่ะ พ่อจัดหนัก สั่งจานแยกให้คนละจาน แล้วยังสั่งจานรวม คากิ ไข่ เต้าหู้ มาเพิ่มด้วย ... เราสบายตัว เพราะกินเนื้อล้วน ในจานเลยมีแต่เนื้อล้วน แล้วไปแจมเต้าหู้ กับไข่ ในจานรวม ... เนื้อหมูเปื่อยนุ่ม เต้าหู้ก็นุ่มอร่อย ... ส่วนอีก 3 จานนั้น เป็น เนื้อหมู+เอ็น คนดีบอกอร่อยมาก กินจนจุก

อิ่มแล้วก็เดินชมตลาดกันต่อค่ะ พ่อพาไปพิกัดชี้ให้ดูร้านขายลูกชิ้นปลาเจ้าอร่อย ... หม่ามี้พาเดินไปซื้อฝรั่งเจ้าประจำ

แค่เดินไป-กลับ รอบเดียว ก็หิ้วกันนิ้วกิ่ว ละลานตา มีของน่าซื้อน่าชิมเยอะ ... คนดีที่ชอบเดินตลาดอยู่แล้ว ตื่นตาตื่นใจและมีความสุขมาก ถึงกับหมายมั่นว่าจะมาอีกให้ได้

เป็นเช้าวันอาทิตย์ที่สนุก อิ่ม และเหนื่อยกระเพาะเหลือเกินค่ะ ... กลับถึงบ้าน หลับเหมือนโดนยาสลบ