Gizmo : น่าสงสาร

ถึงกำหนดตรวจตาของกิซโม่อีกแล้วค่ะ ... แผลที่มีจะดีขึ้นรึเปล่าน้อ

รีบออกจากบ้านคนดีแต่เช้า เพราะต้องรีบมายื่นบัตร รับบัตรคิว ... คนดีแวะมารับหม่ามี้ กับ หมาโม่ ที่บ้านแล้วตรงไป รพ. พอส่งเราเรียบร้อย คนดีก็เลยไปทำงานต่อเลย ... ขอบคุณนะคะที่มาส่ง

ขนาดไปยื่นบัตรก่อน 8 โมง ยังได้คิวหกสิบกว่า ... หาที่นั่งรอปักหลักกันอย่างจริงจัง ให้หม่ามี้ได้หม่ำข้าวเช้า ส่วนเราก็อ่านนิยายที่ติดไปเรื่อยๆ

ปักหลักนั่งรอตรงแถวโรงอาหาร เลยได้ลมเย็นๆ สบายตัว และสบายใจเพราะไม่ต้องเห็นหมาแมวป่วยผ่านหน้าไปมาตลอดเวลา ... แต่ก็มีรอบๆ ตัว เพราะทุกคนก็รอคิวตรวจกันอยู่ หม่ามี้เลยได้นั่งคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน


ถึงคิวตรวจ รอบนี้ เราเป็นคนจับตัวหมาโม่เอาไว้ คุณหมอจับย้อมสี ส่องตาเหมือนเดิม แผลยังคงมีอยู่ แต่อาการดีขึ้น ทำการตรวจวัดน้ำตา ก็มีเพิ่มมากขึ้น ... คุณหมอขอลอกเยื่อตาอีกครั้ง เพื่อเร่งให้เนื้อเยื่อสมานแผล

เพราะเป็นคนช่วยคุณหมอ กับผู้ช่วย จับหมาโม่นอนบนเตียงตรวจ เลยได้เห็นขั้นตอนการลอกตาชัดเจน ... หลังจากหยอดยาชา คุณหมอก็เอาคอตตอนบัดเขี่ยที่ตาเลย เห็นชัดๆ ว่าเยื่อตาลอกออก เห็นแค่นี้ก็สงสารหมาโม่จับใจ ... แต่ยังไม่จบ คุณหมอเอาเข็มสะกิดที่ตาให้เป็นรอยแผลเล็กๆ เพื่อเร่งการสร้างเนื้อเยื่อ เห็นแล้วยิ่งสงสาร ลองคิดว่าถ้าเป็นเราคงทั้งเจ็บทั้งกลัว

หมาโม่ตัวน้อย โดนจับให้นอนนิ่งๆ ไม่คราง ไม่ร้อง ไม่หงุงหงิง อะไรเลย ... หม่ามี้เดินมาดู พอเห็นเข้าก็ถอยกลับไปตั้งหลักด้านหลัง เพราะถ้าดูคงเสียน้ำตาแน่ๆ ... เราเองที่เป็นคนจับ ก็ได้แต่กล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ สงสารหมาน้อยที่สุด

เห็นแบบนี้แล้ว ไม่แปลกใจเลย ถ้าหมาโม่จะโกรธ จะงอนเรา เพราะถูกจับให้ทำเจ็บๆ แบบนี้ ... เห็นแล้วก็รู้สึกว่าเหมือนพาหมาโม่มาเจ็บ แต่มันเป็นเรื่องจำเป็น เพราะถ้าไม่เจ็บก็ไม่หายนี่ ได้แต่หวังว่าอาการจะดีขึ้น เพราะถ้าไม่ดีขึ้น คงต้องโดนผ่าตัดแน่ๆ

ลอกตา สะกิดแผลเรียบร้อย คุณหมอก็นัดเจออีกทีสัปดาห์หน้า ... แล้วสั่งยาหยอด กับ ยากิน ช่วยลดปวด และการอักเสบ

หายดีเร็วๆ นะ หมาโม่

Gizmo : เจ็บตา

จากที่กิซโม่มีอาการตาขวาปริบๆ ทำตายิบหยี ไปหาหมอตรวจตา ได้ยากลับมาหยอดตา ได้ยากลับมากิน ... ดูอาการภายนอก ก็ยังเห็นทำตาปริบๆ ยิบหยีอยู่ ก็ไม่รู้ว่าอาการข้างในเป็นยังไงบ้าง ... หวังว่าจะดีขึ้นเน้อ

ครบกำหนด 3 วัน ที่คุณหมอนัดตรวจตาอีกที ... วันนี้ขอออกจากออฟฟิศก่อนเวลาเลิกงานสักหน่อย เพราะต้องรีบไปรับบัตรคิว ไม่อยากนั่งรอตรวจนานค่ะ

เราเข้าไปยื่นบัตร รับบัตรคิวก่อน ปล่อยให้หม่ามี้พาหมาโม่เดินเล่นเย็นใจ ... กลับออกมาอีกที หมาโม่ได้เพื่อนใหม่แล้ว เป็นชิวาว่าตัวจิ๋วเหมือนกัน โม่ทำเมินไม่สนใจเค้า เจ้าของเลยคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกัน ก่อนเค้าจะขอตัวเข้าตรวจ

ส่วนหมาโม่ของเราก็เหมือนเดิมค่ะ ชะเง้อคอยืดคอยาวมองชาวบ้าน อยากทำความรู้จักไปทั่ว ทำตาโตบ้าง ตาหรี่ยิบหยีบ้าง สลับกันไป ... แต่พอถึงคิวเข้าตรวจก็จ๋อยสนิทค่ะ

คุณหมอส่องตา ย้อมสีตรวจตาเหมือนเดิม ... ผลที่ได้นั้น คือ แผลเดิมที่มี รอยแผลยาวขึ้น และมีแผลเพิ่มขึ้นอีกจุดนึงด้วย ... แผลรอบนี้ผลมาจากหม่ามี้ที่ใจอ่อน ไม่ใส่คอลลาร์เอาไว้ตลอด หม่ามี้สงสารโม่ เห็นว่ากินลำบาก นอนไม่สบาย เลยแกะคอลลาร์ออกให้ ซึ่งทำให้โม่มีโอกาสเกาตาตัวเอง จนเป็นแผลเพิ่มขึ้นได้ ... ได้ยินคุณหมอบอกว่ามีแผลเพิ่ม หม่ามี้เลยจ๋อยยยยยย ตามหมาโม่ไปด้วย

คุณหมอเลยทำการตรวจวัดค่าน้ำตาของโม่เพิ่ม ... ก็พบว่าน้ำตาน้อย ตาค่อนข้างแห้ง ซึ่งอาจเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้แผลหายช้าด้วย เลยขอพาหมาโม่ไปให้คุณหมอเฉพาะทาง ตรวจดูเพิ่ม


คุณหมออุ้มโม่หายไปสักพัก ก็พากลับมาคืน มาบอกว่า จะต้องทำการลอกเยื่อตา เพื่อกระตุ้นให้การสร้างเยื่อตาเพิ่ม เผื่อจะช่วยให้แผลสมานเร็วขึ้น ... หมอว่ายังไงก็ตามนั้นเลยค่ะ ถ้าจะทำให้ดีขึ้น ก็จัดเลยค่ะ


คุณหมออุ้มโม่หายไปสักพัก แล้วก็อุ้มมาคืน ตอนส่งคืนคุณหมอบอกว่า "ถ้าจะหยอดตายากนะคะ เพราะถีบสู้น่าดูเลย" ... ใช่เลยค่ะ หยอดตากันลำบากยากเย็นมาก เพราะมุดหน้ามุดตา ดิ้นหนี และถีบสู้ตลอด

รอบนี้คุณหมอย้ำให้ใส่คอลลาร์เอาไว้แตลอด แล้วสั่งยาหยอดตาเพิ่มอีกตัว ซึ่งต้องหยอดตาทุก 2 ชั่วโมง เพื่อช่วยรักษาแผล ... ค่ายาขวดเดียว เกือบ 900 โอ้ววววว ยาแพงจริง


กลับบ้านรอบนี้ หม่ามี้จัดการประดิษฐ์คอลลาร์เอง โดยเอาใบปลิวขายบ้านมาตัดตามแบบคอลลาร์ที่พ่อซื้อจากคลินิคมาให้ ... หม่ามี้บอกว่าคอลลาร์แบบพลาสติคแข็งเกินไป ค้ำคอหมาโม่ น่าสงสาร เลือกกระดาษแบบนิ่มกว่าหน่อยจะสบายกว่า

คราวนี้หม่ามี้ไม่ยอมใจอ่อนอีกแน่ๆ เพราะรู้แล้วว่า ถ้าใจอ่อนแล้วแผลเพิ่ม ... ต้องมารอดูผลกันว่า แผลจะดีขึ้นรึเปล่า เพราะคุณหมอนัด อีก 2 วันให้มาตรวจดูผลอีกที


เฮ้อออออออ สงสารหมาโม่หมาน้อยจริงๆ เลย

Gizmo : ตายิบหยี

ใกล้จะเลิกงาน มีสายโทรเข้าจากหม่ามี้มาเป็นมิสคอลอยู่ ... โทรกลับไปถามว่ามีเหตุอะไรพิเศษรึเปล่า คำตอบที่ได้คือ "หมาโม่ตาเจ็บหล่ะลูก"

หม่ามี้บอกว่า เห็นหมาโม่ทำตายิบหยีมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้ดูรอบตาแดงๆ และมีน้ำตาซึมออกมา น่าจะพาไปให้หมอตรวจสักหน่อย ... ลองส่องตาหมาโม่ดู ก็คิดว่า พาไปให้หมอตรวจดีกว่า เพราะตาโตเบ้อเร่อแบบนี้ นับเป็นจุดอ่อนที่ต้องระวังเป็นพิเศษ

พาไป รพ.สัตว์ ม.เกษตร ยื่นบัตรตรวจ รับบัตรคิว แล้วก็นั่งรอ ... ระหว่างรอก็นั่งมอง หมา แมว หลายพันธุ์ หลายสี เดินผ่านไปมา นั่งฟังชื่อแต่ละตัวก็เพลินดี

ระหว่างรอตรวจ กิซโม่ก็สนอกสนใจกับเพื่อนสี่ขาใกล้ๆ ตัว และที่เดินผ่านหน้า ... ทำตาโต ยืดคอ ทำจมูกฟุดฟิด ครางหงิงๆ อยากจะไปเล่น ไปรู้จักกับเค้าไปทั่ว

นั่งรออยู่พักใหญ่ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเข้าตรวจ ... ทีนี้หล่ะ ที่เคยทำตาโต คอยืด คอยาว ก็กลายเป็นก้มหน้าก้มตา ถอยกรูดมายืนอยู่ริมเตียงตรวจ เอาตัวอิงเอาหัวซุกหม่ามี้ไว้


คุณหมอจับเปิดตา ส่องไฟดู แล้วก็ทำการย้อมสีตา เพื่อดูแผล ... ผลคือ มีรอยแผลที่กระจกตา สั่งให้ใส่คอลลาร์ และสั่งยาให้ไปหยอดตา แล้วนัดตรวจอีกที 3 วันข้างหน้า

ตรวจเรียบร้อยก็ให้หม่ามี้พาโม่ไปเดินเล่นให้สบายใจ ส่วนเรารอจ่ายตังค์ และรับยา ... ได้ยามาหยอดตา 3 ตัว เช้า กลางวัน เย็น ก่อนนอน แล้วยังมียากินอีก 1 ด้วย ... หม่ามี้เลยมีงานเพิ่มเพราะต้องหยอดตาหมา ลูกชายตัวเล็กสุดที่รัก

ภารกิจเรียบร้อย ออกไปเจอหมาโม่วิ่งเล่นอย่างร่าเริง ... ลั้นลาแบบนี้ได้ก็เบาใจ อย่าให้ตาโตๆ ของหมาตัวเล็กๆ เป็นอะไรมากเล้ยยยยย

Gizmo & RPO: Responsible Pet Ownership

เจอข้อมูลโครงการรณรงค์ของอาหารสุนัขเพดดิกรี ชื่อ "โครงการรณรงค์เรื่องการดูแลสุนัขอย่างรับผิดชอบและเหมาะสม (RPO: Responsible Pet Ownership)" ... ในฐานะที่มีหมาโม่ตัวน้อยอยู่ในความดูแล เลยต้องย้อนดูตัวเองสักหน่อย ว่าการดูแลของเราเข้าข่ายรึเปล่า

เพดดิกรี บอกไว้ว่า "สุนัขเป็นเพื่อนแท้ที่สร้างรอยยิ้ม และนำความสุขมาให้เรา เราจึงควรตอบแทนความรัก ความภักดี และความซื่อสัตย์ของสุนัขด้วยการมอบคุณภาพชีวิตที่ดีเป็นการตอบแทน ซึ่งทำได้ด้วยการมอบอาหารที่มีสารอาหารครบถ้วน ที่พักพิง ความรัก และการดูแลที่เหมาะสมให้กับเพื่อนสี่ขา"

และมีข้อมูลจาก รศ.น.สพ.ปานเทพ รัตนากร คุณหมอที่คุ้นชื่อคุ้นหน้า ให้ข้อมูล "หลักสวัสดิภาพสัตว์เพื่อเลี้ยงสุนัขให้เป็นสุข 5 ข้อ" ดังนี้

1. อาหารที่เหมาะสม ... อาหารสำเร็จรูปที่ผลิตเพื่อสุนัขโดยเฉพาะ มีสารอาหารครบถ้วน และสมดุล เพื่อให้สุนัขได้รับสารอาหารที่ร่างกายต้องการ
2. ฝึกฝนอบรม ... เพราะสุนัขแต่ละตัวมีลักษณะนิสัยที่ต่างกันออกไปตามแต่สายพันธุ์ ควรฝึกให้ทำตามคำสั่งง่าย เช่น หยุด รอ มา ไม่ โดยฝึกอย่างค่อยเป็นค่อยไป ให้อิสระในการแสดงออกตามธรรมชาติของสุนัขตามสมควร โดยผู้เลี้ยงต้องเข้าใจธรรมชาติของสุนัขที่ต้นเลี้ยง
3. ออกกำลังกาย ... เพื่อให้สุนัขแข็งแรง หลีกเลี่ยงปัญหาโรคภัยไข้เจ็บ
4. ป้องกันดีกว่ารักษา ... พาสุนัขไปเช็คร่างกายเป็นประจำ ฉีดวัคซีนตามช่วงอายุ ดูแลสุขภาพปากและฟัน เพื่อให้สุนัขมีสุขภาพที่แข็งแรง
5. การดูแลในเรื่องต่างๆ ... สถานที่เลี้ยงสบายกาย สะอาดสะอ้าน ไม่อึดอัดคับแคบ อับชื้น สกปรก การดูแลไม่ให้สุนัขหวาดกลัว บางตัวกลัวเวลาฝนตกฟ้าร้อง แยกออกจากสัตว์ที่เป็นคู่อริ อาจจะเป็นสุนัขด้วยกัน หรือสัตว์ชนิดอื่น เพื่อป้องกันไม่ให้สุนัขเกิดความหวาดระแวงจนเป็นเหตุให้ป่วยใจ ซึ่งอาจลามมาป่วยกายได้

ข้อมูลเค้าว่ามาแบบนี้ ไหนมาย้อนดูตัวเองซิ ว่าตัวเรานั้น เลี้ยงหมาโม่ให้เป็นสุข และเป็นเจ้าของที่ดูแลสุนัขอย่างรับผิดชอบและเหมาะสมรึเปล่า

• อาหารที่เหมาะสม ... อาหารสำเร็จรูปสำหรับสุนัขโดยเฉพาะ ตามสายพันธุ์ ตามอายุเป๊ะ แต่หมาโม่ดันชอบกินอาหารเม็ดสำหรับหมาเด็กมากกว่า สงสัยจะเม็ดเล็ก เคี้ยวง่าย ... มีขนมของว่าง ของกินเล่น เสริมด้วย ... ระยะหลัง หม่ามี้กับพ่อ มีแอบให้ชิมของกินของคนบ้าง จนชักจะเสียหมาแล้ว
• ฝึกฝนอบรม ... หยุด รอ มา ไม่ หมาโม่ไม่ทำเลย ฝึกได้แค่ขอมือ สวัสดี หมอบ และมีคำสั่งพิเศษอื่นอีกนิดหน่อย แต่จะทำหรือเปล่า ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของหมาโม่เท่านั้น ... หมาอาร์ทเอ้ยยยย
• ออกกำลังกาย ... เพราะเป็นหมาตัวเล็ก แค่ให้วิ่งเล่นเก็บของไปมา โม่ก็เหนื่อยแฮกแล้ว แม้เหนื่อยแต่สนุก ... ระยะหลังได้ออกไปวิ่งเล่นช่วงเย็นทุกวัน สบายใจลั้ลลาเป็นที่ซู้ดดดดด
• ป้องกันดีกว่ารักษา ... จับหยอดยาป้องกันเห็บ หมัด จับให้กินอาหารเสริมป้องกันพยาธิหัวใจ และพาไปตรวจร่างกายฉีดวัคซีนปีละหน แม้จะเลทไปสักหน่อย แต่ก็ไม่เคยลืม ... วันนี้นี่แหละที่เพิ่งพาไปสดๆ ร้อนๆ จับใส่เสื้อให้ดีใจ นึกว่าจะได้เที่ยว ที่ไหนได้ โดนพามาฉีดตรูดดด
• การดูแลในเรื่องต่างๆ ... เป็นหมาตัวเดียวในบ้านที่มีแมว พื้นที่เหลือเฟือสำหรับหมาจิ๋ว และช่วยกันระแวดระวัง ไม่ให้เจอกับแมวจังๆ เพราะหมาน้อยคงเพลี่ยงพล้ำแน่ๆ ... เวลาฝนตก ฟ้าร้อง เสียงดัง โม่จะวิ่งหัวซุกหัวซุนหาที่แอบ ถ้ามีคนอยู่ก็มีคนมาอุ้มชูดูแลแน่ๆ แต่ถ้าคนไม่อยู่ก็หาพื้นที่ปลอดภัย อุ่นใจไว้แล้ว

สรุปว่า เราคงจะดูแลรับอย่างรับผิดชอบและเหมาะสมในระดับนึง ... แต่จะถูกใจตรงใจหมาโม่รึเปล่า ต้องไปถามหมาโม่ดูค่ะ

"ซาหวัดดีคร้าบบบบบ มี้บอกให้ผมมาเล่าว่า คนตัวโตๆ ในบ้านนี้ดูแลผมเป็นยังไงบ้าง ... ผมขอฟ้องก่อนเลยครับ วันนี้คุณนายแม่จับผมใส่เสื้ออย่างหล่อ เห็นแบบนี้ผมก็คิดว่าต้องได้เที่ยวแน่ๆ ... สายๆ หน่อยมี้ก็มารับผม แต่เอ๊ะ ทำไมมี้ไม่เอากระเป๋าประจำตัวผมไปด้วย ทำไมหยิบแต่สายจูง มี้จะพาผมไปไหนนะ

นั่งรถชมวิวเพลินๆ พักนึง มี้ก็จับผมถอดเสื้อตัวหล่อออก แล้วใส่แต่เสื้อรัดอกสำหรับสายจูง ... รอไม่นานรถก็จอด ฟุดฟิด ฟุดฟิด โอ๊ยยยยย กลิ่นแบบนี้ ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยย อาววววววววววววววว

คุณนายแม่กับคุณป๋า ช่วยโม่ด้วยคร้าบบบบ มี้พาผมมา โรงพยาบาลทำไม ... ทำไมมี้ไม่พาผมไปเที่ยวแบบที่คุณนายแม่กับคุณป๋าพาผมไปหล่ะ ม่ายยยยย อาววววว จะกลับบ้าน

แต่ผมเป็นหมาน้อยตัวจิ๋วหลิวแค่นี้ จะไปสู้อะไรมี้ได้ มี้ล็อคผมแน่น แล้วจับเข้าห้องฉีดวัคซีน เห็นพี่ๆ เพื่อนๆ หลายตัวนั่งอยู่ ก็อุ่นใจ แต่ไม่สบายใจเล้ยยยย ... ไม่ได้อยากจะรักมี้หรอกนะครับ แต่ผมไม่มีทางเลือก ก็ต้องนั่งซุกมี้อยู่นี่แหละ

แล้วก็ถึงเวลาขึ้นเตียงเย็นยะเยือก โอ๊ย หัวใจหมาจิ๋วจะปลิดปลิว แม้จะไม่รักมี้ แต่มี้เป็นที่พึ่งเดียวที่ผมมีตอนนี้ ยืนซบมี้ไว้นี่แหละ ถ้ามุดเข้าไปซ่อนตัวในเสื้อมี้ได้ ผมทำไปแล้ว ... อร๊ายยยย ใครเอาแท่งเย็นๆ มาสอดก้นผม มี้กระซิบบอกว่าเค้าเรียกว่าปรอทวัดไข้ ... ผมสบายดี ผมไม่มีไข้ รีบๆ เอาออกไปเถอะคร้าบ

โล่งอก แท่งเย็นๆ ออกไปแล้ว แต่เอ๊ะ ใครมาทาอะไรเย็นๆ ตรงตัวผม โอ๊ะ เข็มจิ้ม ... หมาจิ๋วอยากจะร้องไห้ ผมอยู่ของผมดีดีต้องเอาเข็มมาจิ้มผมทำไม ... มี้กระซิบบอกว่า เป็นยาที่จะทำให้ผมแข็งแรง ผมก็แข็งแรงดีนี่นา ต้องมาจิ้มผมทำไม

มี้บอกภารกิจวันนี้เสร็จแล้ว รอจ่ายตังค์ กับรอปี๊มารับ ... ระหว่างรอ ผมเห็นเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ สี่ขาแบบผมเต็มเลยครับ มีหลายแบบ หลายพันธุ์ และหลากหลายอาการป่วยครับ ... บางตัวก็มาฉีดวัคซีน ตรวจสุขภาพแบบผม แต่บางตัวไม่สบายเยอะมาก น่าสงสาร

พอมี้พาผมออกมานั่งรอปี๊มารับที่ด้านนอก หัวใจผมก็สดชื่นแล้วครับ แค่ได้พ้นออกมาจากกลิ่นยาที่ชวนหวัน ผมก็สดชื่นแล้ว ... นี่มี้ยังให้ผมได้เดินเล่นด้วย โอ้ววววว สนามหญ้า ดิน และลมเย็นๆ ช่างปลอบขวัญให้หมาตัวน้อยๆ ได้ดีที่สุดครับ แต่มี้ให้เวลาผมเดินแป๊บเดียวเอง ก็จับผมมานั่งตักรอ ผมยังอยากเดินเล่นอยู่เลย

จะว่าไป มี้อ่ะ ใจร้ายกับผมเรื่อย ชอบจับผมอาบน้ำ หยอดยา ป้อนยา ตัดเล็บ แคะหู แล้วก็พามาฉีดยาแบบนี้ รู้มั้ยว่าผมไม่ชอบเล้ย ... มี้ชอบมาเล่นกับผมนะครับ แต่ผมอ่ะไม่อยากเล่นด้วยหรอก ผมจำใจ ไม่งั้นมี้ก็แกล้งแหย่ผมไม่เลิก

ไม่เหมือนคุณนายแม่กับคุณป๋า ที่ใจดีกับผมที่ซู้ดดดดดดด ... คุณนายแม่ให้ผมเดินเล่น นอนเล่นได้ทั่วห้อง เวลานอนก็ได้นอนเตียงเดียวกัน จะนอนตรงหัวก็ได้ นอนข้างๆ ก็ได้ ... ก่อนนอนก็มีเวลาเล่นสนุกกับคุณป๋า ตอนเย็นๆ คุณป๋าก็พาผมเดินเล่นทุกวัน พาไปเที่ยวบ้านคุณย่าเรื่อยๆ ... แล้วทั้งสองคนก็ให้ขนมผมกินบ่อยๆ ถ้าเป็นมี้อ่ะเหรอ ผมได้กินแค่ไม่กี่อันหรอก

คนตัวโตๆ บ้านนี้ก็ดูแลผมดีนะครับ ผมก็สบายดี ... โอ๊ะ รถปี๊มาแล้ว ผมต้องวิ่งไปขึ้นรถแล้วครับ เผื่อผมจะได้เที่ยวต่อ ผมไปก่อนนะครับ โอกาสหน้าเจอกันใหม่คร้าบ"

กิซโม่เป็นหมาตัวเดียวในบ้านที่ เสียหมาไปเรียบร้อยแล้วค่ะ เพราะหม่ามี้กับพ่อตามใจมากกก ที่เคยฝึกวินัย ประหนึ่งเป็นหมาทหารไว้นั้น เสียหมด ... กลายเป็นหมาอารมณ์ติสท์ มีงอน เมิน ประท้วงด้วยการไม่ยอมกินขนม ต้องง้อ พะเน้าพะนอ มีหงุดหงิด อารมณ์เสีย แต่เพราะเป็นหมาตัวเล็ก เลยทำไรมากไม่ได้

เราเองก็ได้แต่พยายามเลี้ยงหมาโม่อย่างดูแลและรับผิดชอบ ปนๆ กับหมั่นไส้ไปด้วย ... หมาอาไร้ ตัวนิดเดียว แต่เรื่องมากเกิ้นนนนนน

Gizmo : 4 years old

สมาชิกตัวจิ๋วของบ้าน อายุเพิ่มขึ้นแล้ว แม้จะเป็นหมาจิ๋วตัวเล็กๆ แต่อายุไม่เด็กแล้ว ... 4 ขวบของหมาน้อย เทียบกับอายุคนก็ราวๆ 32 แล้ว เป็นหนุ่มแล้วคร้าบ

ตอนนี้กิซโม่หมาน้อย กลายไปเป็นหมาในความดูแลของหม่ามี้กับพ่อไปเรียบร้อย ... ส่วนเรากลายเป็นคนดูแลหมา อาบน้ำ หยอดยา พาไปหาหมอ และซื้ออาหาร ซื้อขนมให้

หม่ามี้กับพ่อ คอยป้อนขนม พาเดินเล่น พาเที่ยว ... เท่านี้กิซโม่ก็รักสุดหัวใจ

ความสุขของหมาตัวเล็กๆ แม้จะอายุเพิ่มขึ้นก็ยังมีความสุขกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหมือนเดิม ... ได้กินขนมบ่อยๆ ได้ชิมอาหารที่คนกิน มีคนนวดให้ มีคนพาเดินเล่น ได้ติดสอยห้อยตามไปเที่ยวที่ต่างๆ ... เท่านี้หมาตัวน้อยๆ ก็มีความสุขเหลือเกินแล้ว

ครบ 4 ขวบ ไม่มีอะไรพิเศษ ไม่มีของขวัญ ไม่มีพาเที่ยว ... แค่ป้อนขนม ลูบ อุ้ม เกา นวด กิซโม่ก็พอใจแล้ว

Gizmo : หัวใจสลาย

อย่างที่บอกว่า กิซโม่ รักมีลำดับ ... อันดับ 1 ในหัวใจดวงน้อยๆ ของชิวาว่าตัวจิ๋ว ก็คือ หม่ามี้

ที่กิซโม่รักมี้มากที่สุดก็เพราะเวลาที่มี้มากรุงเทพฯ อยู่บ้าน มี้จะนั่งทำนั่นนู่นนี่ อ่านหนังสือ ดูทีวี คุยโทรศัพท์ หรือทำงานอดิเรกเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในห้องตลอด ... โม่ก็จะมานั่งประกบ ประจบ ออเซาะอยู่ข้างๆ

ถึงแม้โม่จะถูกปล่อยให้อยู่ตัวเดียวเพียงลำพังในห้องมี้ได้ แต่จริงๆ แล้ว การที่มีคนอยู่ให้ได้ออเซาะ ก็อุ่นใจกว่าเยอะ

ถ้ามี้ขึ้นไปดาดฟ้า ไปซักผ้า ไปตกแต่งต้นไม้ มี้ก็จะพาโม่ขึ้นไปด้วย ... โม่ไปวิ่งเล่น เดินสำรวจมุมนั้นมุมนี้ เมื่อยแล้ว ก็มานั่งออเซาะ ส่งตาหวาน มี้ก็จะหาผ้ามาปูรองให้โม่นอนรอ

ในเมื่อมี้ใจดี ป้อนขนมอยู่เรื่อยๆ ลูบ เกา นวดให้ประจำ แล้วยังให้นั่งออเซาะ ซุกตัวอยู่ด้วยทั้งวัน ไปไหนก็พาโม่ไปด้วย ... แบบนี้โม่จะไม่รักมี้ที่สุดได้ยังไง

แต่มี้ก็มีเวรที่ต้องลงไปดูแลคุณยายสลับกับคุณพิไล เพราะฉะนั้นจะมีบางช่วงที่มี้จะหายหน้าหายตาไป ... ช่วงนั้นโม่ก็ยึดพ่อเป็นที่หนึ่งในดวงใจแทน

ล่าสุดหลังจากมี้ไปอยู่ดูแลคุณยาย 5-6 เดือน มี้ก็กลับขึ้นมาเมื่อต้นเดือนกรกฎา ... แต่มารอบนี้อยู่แค่เดือนเดียวก็ต้องกลับลงไป เพราะคุณพิไลมีนัดรักษารากฟันต่อเนื่อง

จากที่กิซโม่เพิ่งเจอหน้ามี้ได้ไม่นาน มี้ก็จะหายหน้าไปอีกแล้ว พอใกล้วันมี้เดินทาง โม่ก็ค่อยๆ จ๋อยลงเรื่อยๆ ... วันเดินทาง มี้เดินเก็บของจัดกระเป๋า โม่ก็เดินตามต้อยๆ ตลอด มี้แต่งตัวโม่ก็มานั่งตาปรอยมองไม่ให้คลาดสายตา

พอมี้จะไป ก็ร่ำลาโม่เรียบร้อย ก่อนจะให้ขนมแท่งไปนอนแทะเล่น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ... ก่อนจะแวบออกไป

ผลปรากฎว่า พอขนมหมด โม่ก็นึกขึ้นได้ว่ามี้ไม่อยู่แล้ว ... เท่านั้นแหละค่ะ หมาน้อยก็จ๋อยสนิท นอนนิ่งซึมกระทือ กลอกตาไปมา

ไม่ได้แค่จ๋อยอย่างเดียว แต่งอนด้วยค่ะ และคนที่หมาโม่งอนก็คือพ่อ เพราะพ่อเป็นคนพาแม่หายไป ... พ่อพาไปจูงเดินเล่นก็ไปนะคะ แต่พอกลับเข้าบ้าน พ่อส่งขนมให้เหมือนเคย แต่โม่ไม่กินค่ะ คาบแล้ววางทิ้งไว้ ก่อนจะนอนหันหลังให้พ่อ นอนซึมกระทือ เบื่อโลก

เรากลับถึงบ้าน พ่อรายงานอาการให้ฟัง ได้ยินแล้วทั้งขำ ทั้งสงสาร ทั้งหมั่นไส้ ... เพราะหมาโม่หันมาพิศวาทเรา ฉอเลาะ ออเซาะสุดๆ ตามขึ้นมาวิ่งเล่นในห้อง แต่ก็ยังไม่ยอมกินขนมนะคะ ยังทำซึมต่อ

หัวใจดวงน้อยๆ ของหมาโม่สลายเพราะคิดถึงแม่เหลือเกิน

Gizmo : รักมีลำดับ

จากที่กิซโม่ย้ายสำมะโนครัว ไปเป็นลูกมี้กับพ่อ กิซโม่ก็ทุ่มเทหัวใจดวงน้อยให้ ให้มี้กับพ่อเต็มที่ ... แต่เป็นการทุ่มเทแบบไม่ธรรมดาค่ะ

ไม่ธรรมดาเพราะว่ากิซโม่ไม่ได้รักทุกคนเท่ากันนะคะ กิซโม่รักแบบมีลำดับค่ะ ... ใครจะไปเชื่อว่า หมาตัวน้อยๆ จะมีจัดลำดับความสำคัญด้วย แต่ก็เป็นไปแล้ว และเห็นได้ชัดๆ ค่ะ

คนที่หมาโม่คุ้นเคยในชีวิตของหมาตัวน้อยๆ ก็มี เรา คนดี หม่ามี้ พ่อ เจ้าน้องชาย และคุณพิไล ... แต่ลำดับความรักที่หมาโม่มีให้นั้น เริ่มจาก มี้ พ่อ คนดี เจ้าน้องชาย คุณพิไล และ เรา ตกอยู่อันดับท้ายสุด

รักมี้มากสุด เพราะเวลามี้อยู่บ้าน จะอยู่ในห้อง โม่จะวนเวียนมาออเซาะ ฉอเลาะได้ตลอด และที่สำคัญมี้ตามใจมากกกกกก

รักพ่อรองลงมา เพราะพ่อจะพาเดินเล่นเป็นประจำ จากเดินเล่นเช้า-เย็น วันเสาร์-อาทิตย์ ก็มีเพิ่มเดินเล่นรอบเย็นวันธรรมดาด้วย

รักคนดี เพราะไม่ได้เจอกันทุกวัน 2-3 วัน เจอกันที แต่เจอทีไรคนดีก็นวดให้ประจำ

รักเจ้าน้องชาย เพราะไปนอนเป็นเพื่อนเวลามี้ไม่อยู่ แล้วก็ชอบเล่นด้วย

รักคุณพิไล เพราะคุณพิไลชอบแอบให้ชิมขนม ชิมอาหารนั่นนี่ และที่สำคัญคือต้มกระดูกอ่อนให้หมาโม่แทะประจำ

ส่วนเราซึ่งเป็นเจ้าของที่แท้จริงนั้น หมาโม่รักน้อยที่สุด ... เพราะทั้งจับอาบน้ำ เช็ดหู ตัดเล็บ หยอดยา จับไปหาหมอ แล้วยังชอบแกล้งบ่อยที่สุด

แน่ใจได้ยังไงว่ากิซโม่รักแบบมีลำดับ ... ก็หมาโม่แสดงท่าทีให้เห็นชัดๆ เวลาเจอแต่ละคน ท่าทีไม่เหมือนกันนะคะ

ช่วงที่มี้ไม่อยู่ ไปดูแลคุณยายที่นครฯ โม่ก็จะรักพ่อมากเป็นพิเศษ แค่ได้ยินเสียงพ่อเปิดประตูบ้านก็หูตั้งแล้ว จะรอพ่อมารับไปเดินเล่น ... ก่อนนอนก็จะวิ่งเล่นกับพ่อบนเตียงพักนึง พอพ่อหลับโม่ก็จะเดินเข้าไปนอนในกระเป๋า ... เช้าตอนพ่อตื่น แต่งตัวไปทำงาน โม่จะลืมตามามองตาปรอย เดินมาส่งตาหวานฉอเลาะขอขนม

แต่ถ้ามี้กลับมา พ่อที่เคยเป็นอันดับหนึ่ง ก็จะตกอันดับทันทีค่ะ ... โม่จะเดินตามมี้ต้อยๆๆๆ มี้ไปไหน โม่ไปด้วย นั่งตรงไหน โม่จะไปนั่งเบียดอยู่ข้างๆ ให้มี้ลูบ เกา เอาหัวซุก นี่แหละสุขที่สุดแล้ว ... พอมี้บอก "รักแม่รึยัง" โม่ก็จะยื่นหน้าไปเลียคางทันที

ก่อนเข้านอน ก็จะขึ้นไปเล่นกับพ่อบนเตียง เล่นจนหนำใจ ค่อยกลับลงมาออเซาะมี้ต่อ รอจนกว่ามี้จะเข้านอน โม่ถึงจะนอน ถ้ามี้ไม่นอน โม่ก็จะเฝ้าอยู่จนกว่าจะดับไฟ ... แล้วที่นอนของโม่ก็คือ ช่องว่างระหว่างหัวเตียงกับหมอนของมี้ ถ้าคืนไหนอากาศหนาวโม่ก็จะเดินมาซุกนอนอยู่ข้างตัวมี้ ... เช้าที่เคยตื่นมาส่งตาปรอยให้พ่อก่อนไปทำงาน ก็จะกลายเป็นหลับปุ๋ยนิ่งสนิทไม่ใยดีใดๆ ทั้งสิ้น

แล้วถ้ามีคนอยู่พร้อมหน้าหลายคน โม่ก็จะเลือกไปอยู่กับคนที่โปรดปรานก่อน ... พ่อชอบพาโม่แวะมาทักเราที่ห้อง พอเปิดประตูห้องให้ โม่จะวิ่งผ่านหน้าเราไปโดยไม่ทักทาย วิ่งไปเกาะขอบเตียงชะเง้อดูก่อนว่าคนดีนอนอยู่รึเปล่า ถ้าเห็นก็จะโดดเหยงๆ รอให้คนดีอุ้มขึ้นไปเล่น ไปเกา ... แต่ถ้าไม่เห็น ก็จะวิ่งย้อนกลับมา ผ่านหน้าเราไปโดยไม่ทักทายใดๆ ตรงออกไปหาพ่อที่รอยู่

แหม แหม แหม มันน่าซื้ออาหารเม็ด ซื้อขนมแท่งให้กินมั้ยเนี่ย เมินคนออกค่าข้าวค่าขนมซะขนาดนี้ ... มันน่าปล่อยให้อดซะ

แต่ไม่ใช่โม่จะไม่รักเราเลยนะคะ ... รักค่าาาาา ถ้าไม่มีใครอยู่บ้านแล้ว ก็จะรักเรามากขึ้นกระทันหัน เวลาเดินไปหน้าห้องมี้ เปิดประตูห้องปุ๊บ โม่จะวิ่งหน้าเริ่ดมาโดดขึ้นตักเราเลย ... แต่ถ้ามี้หรือพ่ออยู่ ไปยืนเรียกอยู่ 8-9 รอบ ไม่มีขยับตัวมาหรอกค่ะ จนเดินเข้าไปหาก็ยังนิ่ง แค่กระดิกหางทักทายเท่านั้น

ถ้าไม่เจอหน้ากัน 2-3 วัน เจอกันก็จะดี๊ด๊า ตื่นเต้นดีใจ ... แต่ถ้าเห็นกันทุกวัน ก็ทำเมิน เฉยๆ เบื่อๆ ... ใครจะไปคิดว่าหมาตัวนิดเดียวจะเรื่องเยอะขนาดนี้

หัวใจดวงเล็กๆ ของหมาตัวน้อยๆ แจกจ่ายความรักให้คนตัวโตๆ อย่างทั่วถึงนะคะ ... แต่รักมากรักน้อย รักไม่เท่ากันค่ะ

Gizmo : ย้ายสำมะโนครัว

สวัสดีคร้าบบบ กิซโม่ได้มายึดพื้นที่อีกแล้วครับ ... คราวนี้ผมจะมาบอกว่า ผมย้ายสำมะโนครัว ออกจากการเป็นลูกของมี้แล้วครับ เพราะตอนนี้ผมเจอคนใหม่ใจดีกว่ามี้เยอะครับ

สาเหตุนึงที่ผมห่างหายไปจากพื้นที่ของบล็อกมี้ ก็เพราะเหตุนี้ด้วยหล่ะครับ เพราะผมย้ายที่นอน ย้ายบ้านไปอยู่บ้านใหม่แล้ว ... จริงๆ ผมย้ายบ้านมาปีกว่าแล้วนะครับ ตั้งแต่ตอนที่มี้เริ่มทำห้องใหม่ จัดห้องใหม่นั่นหล่ะครับ ผมเลยถูกส่งไปนอนห้องคุณนายแม่กับคุณป๋า

นับตั้งแต่วันนั้นผมก็ได้เจอสวรรค์ของหมาน้อยตัวเล็กอย่างผมแล้วคร้าบบบ เพราะคุณนายแม่ กับ คุณป๋า ใจดีมากกกกกกกก ... ให้ขนมผมกินบ่อยๆ พาผมไปเดินเที่ยว เดินออกกำลังกายประจำ แล้วยังให้ผมขึ้นไปนอนบนที่นอนได้ด้วย ... แล้วแบบนี้ผมจะกลับไปนอนกับมี้ทำไมหล่ะครับ

ดูที่นอนเดิมของผมในห้องมี้ซิครับ กรงแคบนิดเดียว นอนกองๆ อยู่แบบนี้ ไม่สบายเล้ยยย

ผมเลยเมินมี้ ทำมึนๆ ไม่สนใจมี้เลย ถ้ามี้อยากเล่นกับผมก็ต้องมาหาผมหล่ะครับ จ้างให้ผมก็ไม่ไปหามี้หรอก ... ผมทำเป็นไม่สนใจมี้ แล้วยึดพื้นที่ห้องคุณนายแม่กับคุณป๋าเป็นบ้านหลังใหม่ของผมไปเลย

ขอเสียอย่างเดียวของการย้ายสำมะโนครัวครั้งนี้ ก็คือ ผมไม่ได้มาโชว์ตัวในบล็อกของมี้นี่หล่ะครับ ... อยู่ห่างเจ้าของบล็อก เค้าเลยลืมๆ ไม่เปิดช่องให้ผมมาสนุกในนี้

ทุกท่านไม่ต้องห่วงผมนะครับ ผมสบายดี ... ผมได้ยินแว่วๆ ว่ามี้บอกว่า มี้เค้าเริ่มหมั่นไส้ผมพิกล เค้าจะเอาผมมาแฉ ผมจะได้มาปรากฏตัวในนี้บ่อยขึ้น

ผมดีใจนะครับที่จะได้มาบ่อยขึ้น แต่ผมสงสัยว่า หมั่นไส้ กับ แฉ นี่คืออะไรครับ ... ใครช่วยอธิบายให้หมาน้อยอย่างผมฟังหน่อยได้มั้ยครับ

Gizmo : 3 years old

29 เมษา ชิวาว่าสีขาวตัวกระจิ๋วหลิว อายุ 3 ขวบเต็มแล้วค่า ... ถึงจะตัวเล็กจิ๋ว แต่ความซน ซ่า ไม่จิ๋วเลยค่ะ นับวันยิ่งซน

อะแฮ่ม อะแฮ่ม มี้คร้าบ ... วันนี้วันพิเศษของผม ของผมยึดพื้นที่เหมือนเดิมนะคร้าบ ขอผมเม้าท์เองนะคร้าบ

สวัสดีคร้าบทุกๆ คน ผมกิซโม่ ชิวาว่าตัวจิ๋วของมี้ แต่ผมไม่ได้อยู่กับมี้แล้วหล่ะคร้าบ ... ผมย้ายสำมะโนครัวลาออกจากห้องมี้ แล้วย้ายไปอยู่กับคุณป๋า และคุณนายแม่ แล้วคร้าบ ก็สองคนนี้ใจดีมากกว่ามี้ตั้งเยอะ

ถึงผมจะหายไปนาน แต่ผมก็สบายดีครับ ... คุณป๋า กับ คุณนายแม่ ใจดีที่ซู้ด ให้ผมนอนบนเตียง หรือ นอนตรงไหนก็ได้ ให้ขนมผมกินบ่อยๆ แล้วก็ให้ผมลองกินอะไรอีกตั้งหลายอย่าง ฝรั่ง มะม่วง ชมพู องุ่น ผักบุ้ง เนื้อเค็ม กุ้งต้ม และของโปรด "ตับไก่ย่าง" แล้วยังมีอีกสารพัดหล่ะครับ แต่ต้องแอบให้ไม่ให้มี้เห็นนะครับ ไม่งั้นมี้ห้าม ผมก็อดกินทุกที

และที่ผมชอบมากที่สุดก็คือ คุณป๋า กับ คุณนายแม่พาผมไปเดินเล่น ไปเที่ยวบ่อยๆ เลยครับ ... จากเดิมผมจะได้เดินเล่นตอนเช้า-เย็นวันที่คุณป๋าไม่ไปทำงาน แต่เดี๋ยวนี้ผมได้เดินเล่นตอนเย็นๆ ทุกวันเลยคร้าบบบบบบบบบบบบ

ล่าสุดคุณป๋าพาผมไปเที่ยวไกล๊ ไกล ขึ้นรถเหล็กคันย้าวยาว เสียงดังสนั่น คุณป๋าบอกว่ามันคือ รถไฟ ... ผมตกใจเสียงดัง และที่แปลกๆ มีคนเดินเยอะแยะ ผมเลยได้แต่นอนมองนั่นนี่อยู่ในกระเป๋า ก็แหม เสียงมันโครมครามจังครับ หัวใจดวงน้อยๆ ของหมาจิ๋วอย่างผมสั่นไหว แต่พอผมเริ่มคุ้นเคย ก็ขอชะเง้อชะแง้สำรวจสักหน่อย ... คุณป๋าบอกว่าจะพาผมไปบ้านคุณยาย

แล้วผมก็ได้ไปเจอคุณนายแม่ ไปเจอคุณยาย แล้วก็มีพี่ตัวโตอีก 2 ตัว ชื่อ "มิดหมี" กับ "ผักแว่น" ครับ ... พี่ๆ เค้านอนกันนอกบ้าน ส่วนผมได้ขึ้นไปนอนชั้นบนกับคุณป๋า และคุณนายแม่ เหมือนเคยครับ

บ้านคุณยายสนุ๊ก สนุกครับ มีสนามกว้างๆ ให้ผมวิ่งเล่นด้วย ... ผมตัวนิดเดียว คุณยายแรียกผมว่า "ตัวเอียด" ผมเลยย่องแอบลอดประตูออกไปวิ่งเล่นน ไล่เห่าคนที่เดินผ่าน กับพี่มิดหมี และพี่ผักแว่นได้ครับ ... ผมวิ่งเล่นสนุกทุกวัน แต่เวลาผ่านไปเร้วเร็ว คุณป๋าก็พาผมขึ้นรถไฟกลับมาบ้านแล้ว ผมหล่ะคิดถึงคุณนายแม่ คิดถึงสนาม คิดถึงพี่ๆ 2 ตัว จังเลยครับ

ส่วนมี้นะเหรอครับ ผมก็คิดถึงนะครับ แต่ไม่มากเท่าไหร่ ก็มี้อ่ะใจร้ายที่สุด ... ชอบจับผมอาบน้ำ จับเป่าขน จับเช็ดหู จับตัดเล็บ จับหยอดยากลิ่นฉุนๆ ผมไม่ค่อยชอบหรอกครับ แต่ผมก็ขัดขืนไม่ได้ มี้บังคับผมทุกที... ใช่ซี้ ผมมันชิวาว่าตัวจิ๋วเดียวนี่

แล้วนี่วันเกิดผมก็ไม่เห็นมี้จะมีอะไรพิเศษให้ผมเลย ปีที่แล้วยังพาผมไปเที่ยว แต่ปีนี้เงียบสนิท ... เฮ้อออออ นี่หล่ะครับ ชีวิตของชิวาว่าจิ๋วอย่างผม ถ้ามีโอกาสดีดีผมจะแวะมาอีกนะครับ ตอนนี้ผมขอตัวไปก่อนดีกว่า บายคร้าบบบบบ

Gizmo : เที่ยวหาดเจ้าสำราญ

ยิปปี้ เย้ โย่ว ซาหวัดดีคร้าบ กิซโม่มาอีกแล้วครับ ... ผมได้ไปเที่ยวอีกแล้วครับ เลยได้โอกาสมายึดพื้นที่บล็อกของมี้อีกรอบ

มี้ไม่ได้บอกผมล่วงหน้า แล้วผมก็ไม่เห็นมี้เก็บของลงกระเป๋าสมบัติของผม เหมือนตอนไปเที่ยวครั้งก่อนครับ ... ได้ยินมี้ถามอยู่เหมือนกันว่า ไปเที่ยวรึเปล่า ผมก็คิดว่ามี้จะพาผมออกไปเดินเล่นที่ไหน ... ไม่คิดว่าจะได้ไปเที่ยวไกลๆ จริงๆ

อยู่ดีดี มี้กลับมาถึงบ้าน ก็มาหยิบกระเป๋าสมบัติของผม แล้วถามว่าไปเที่ยวรึเปล่า ถ้าไปให้ผมเข้ากระเป๋า ... โอ้ ได้ยินแบบนี้ ผมรีบวิ่งจู๊ดดดดดดด เข้าไปนอนเรียบร้อยเลยครับ ... แล้วมี้ก็ปิดกระเป๋าพาผมไปขึ้นรถปี๊ เย้ ได้ไปเที่ยวไกลๆ อีกแล้ว

เหมือนเดิมหล่ะครับ ผมก็ออกมาชะเง้อดูทางนิดหน่อย ... แล้วก็เห็นว่าเป็นทางคุ้นๆ นั่นแน่ จริงๆ ด้วย ไปบ้านปี๊อีกแล้ว ต้องมาลุ้นกันหล่ะครับ ถ้านอนกับญาติๆ ผมก็โดนมี้หลอกมาทิ้ง แต่ถ้าได้นอนห้องปี๊ แสดงว่าได้ไปเที่ยวจริงๆ

เย้ ผมได้นอนห้องปี๊ ผมได้ไปเที่ยวจริงๆ ด้วย ... ว่าแต่ มี้จะพาผมไปเที่ยวที่ไหนน้อ ?????????

มี้ตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว แล้วก็ขนกระเป๋าหลายใบไปขึ้นรถ ... ผมก็นอนเอกเขนกสบายในกระเป๋าที่วางอยู่บนตักมี้เหมือนเดิม ... แต่ เอ๊ะ วันนี้มีแขกไปด้วยครับ มีเพื่อนปี๊ขึ้นรถมาด้วย ผมไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว แค่ได้เที่ยวผมก็ดีใจแล้ว

ผมหลับๆ ตื่นๆ ไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงมี้บอกว่าถึงแล้ว แต่มี้ไม่ให้ผมลงครับ มี้บอกว่าจะลงไปไหว้พระแป๊บเดียว ให้ผมรอในรถ ... เฮ้อออออ ผมมันหมาน้อยตัวนิดเดียว จะทำอะไรได้ นอกจากทำตามคำสั่งมี้

แต่มี้ก็ลงไปแป๊บเดียวจริงๆ นะครับ แล้วก็กลับขึ้นรถ ... แต่มี้ขึ้นๆ ลงๆ รถแบบนี้ตั้งหลายที มี้บอกว่าไหว้พระ ทำไมไหว้หลายที่จัง ... ผมไม่ได้ลงไปด้วยสักที่ ได้แต่นอนทำตาปริบๆ รอมี้อยู่ในกระเป๋าเท่านั้นแหละ จะเป็นลูกมี้ต้องอดทนครับ

มี้บอกว่าไหว้พระเสร็จแล้ว ได้เวลาหม่ำ ผมก็แอบดีใจว่าจะได้หม่ำด้วย ... สุดท้ายก็อดตามเคยครับ ได้แต่ไปนอนมองมี้ตาปริบๆ เหมือนเดิม ได้แต่ดมกลิ่นหอมๆ ซึ่งไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง ต้องถามมี้เอาเองครับ

พอมี้อิ่ม ก็ขึ้นรถกันต่อ สักพักรถหยุดมี้ก็บอกว่าถึงแล้ว ... ผมจะได้วิ่งเล่น แล้ว เย้ แต่เอ ผมว่าผมได้กลิ่นอะไรแปลกๆ น้า

มี้เก็บของเสร็จก็ถึงเวลาวิ่งเล่นสำรวจโลกของผมครับ ... ที่นี่สนามกว้างดีนะครับ แต่ไม่ค่อยมีหญ้าเขียวๆ มีต้นไม้ต้นโตๆ กับพื้นร่วนๆ หยุ่นๆ เท้าหน่อย ผมก็เดินสำรวจ แล้วก็ทำการจองที่ไว้ทั่วครับ ... แต่ยังเดินไม่จุใจ มี้ก็บอกว่าต้องพักก่อน แดดร้อน เดี๋ยวพอแดดร่มจะให้ผมออกมาเดินใหม่

แต่เข้าห้องได้แป๊บเดียว ปี้ กับ เพื่อนปี๊ ก็จูงผมออกมาเดินเล่นอีกคนละรอบครับ ... แหม มาหลายคนก็ดีเนอะ มีคนจูงผมเดินเล่นหลายรอบดี

เข้าห้องได้สักพัก เจออากาศเย็นๆ ผมก็ชักเคลิ้มครับ เลยหลับสักหน่อย ... แต่ผมก็คอยเงี่ยหูฟังตลอดว่ามี้จะลุกมาเมื่อไหร่ รับรองว่า มี้แอบหนีผมไปไม่ได้หรอกครับ

ไม่รู้ว่ามี้รู้ได้ยังไงว่าแดดร่มแล้ว แต่ถ้ามี้ลุกมาหยิบสายจูงหล่ะก็ แสดงว่าได้เวลาเดินเล่นแล้วครับ ... ผมเดินเล่นเพลินๆ ดมกลิ่นต้นไม้ ต้นหญ้า ตรงนั้นตรงนี้ไปเรื่อย แต่แล้ว ผมก็ได้กลิ่นแปลกๆ ชัดขึ้น และได้ยินเสียงโครมๆ ดังมากขึ้น

เอาอีกแล้ว มี้พาผมมาที่แบบนี้อีกแล้ว พื้นหยุ่นๆ เท้า กว้างๆ แล้วก็น้ำเสียงดังโครมๆ ... อ้าาาาา โม่ไม่ชอบ

มี้นะมี้ รู้ว่าผมไม่ชอบ ก็ยังจะพาผมลงไปเดินใกล้ๆ อีก มี้ไม่ได้ยินเหรอ ว่าเสียงน้ำดังโครมๆ น่ากลัวจะตาย ... ผมไม่ไปหรอก ลากไปเถอะ ผมไม่ยอมเดินไปดีดีหรอก

มี้คงเข้าใจเลยอุ้มผมเหมือนเดิม ... แต่เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ ทำไมมี้เดินเข้าไปใกล้ๆ ... โอ๊ย ตายแล้ว มี้หย่อนผมลงทำไม ไม่อาววววววววววววววววววววววววววว ... โอ๊ะ มี้ใจร้าย ให้ผมเอาเท้าหย่อนลงน้ำทำไม เย็นๆ กลิ่นเค้มเค็ม ... อี้ โม่ไม่ชอบ

แล้วดูมี้นะครับ ผมยังไม่หายตื่นเต้นเลย มี้ก็พาผมมาเล่นอะไรน่าหวาดเสียวอีกแล้ว ... มี้บอกว่า มันคือ ม้ากระดก กับ ชิงช้า ... มี้รู้มั้ยครับ ว่ามันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของหมาตัวจิ๋วๆ อย่างผม เต้นโครมครามแค่ไหน ... ก็มันสู้งสูงอ่ะ

หมดจากกิจกรรมชวนหัวใจวาย มี้ก็หม่ำข้าวอีกพักใหญ่ ... แล้วจู่ๆ มี้ก็โดดหยองแหยง บอกว่ายุงกัด ไหนๆ เดี๋ยวโม่ช่วยงับให้

แต่ไม่ทันได้ช่วยมี้หรอกครับ มี้ก็อุ้มผม และข้าวของกลับเข้าห้อง มี้บอกว่าหนียุงไปกินข้าวในห้องดีกว่า ... แล้วผมก็ได้หม่ำข้าวของผมด้วย

อิ่มแล้ว ผมก็ได้วิ่งเล่นในห้องนิดหน่อย ... ก่อนจะโดนสั่งเข้ากระเป๋านอน เชอะ มี้อ่ะ ผมยังไม่ง่วงสักหน่อย

พอเช้า มี้ก็พาผมออกไปเดินเล่นแต่เช้า ได้เดินยืดเส้นยืดสายสำรวจนั่นโน่นนี่อยู่พักใหญ่ๆ ... แล้วมี้ก็กลับเข้าห้อง มี้บอกว่าเราต้องรีบกลับอีกแล้ว เพราะปี๊มีธุระ ... เอาเถอะครับ ถึงผมจะเดินเล่นไม่จุใจ แต่ได้ไปไกลๆ จากพื้นหยุ่นๆ น้ำเสียงดังโครมๆ แบบนี้ ผมก็ยอมครับ

มี้บอกว่าไว้มี้จะพาผมเที่ยวอีก ... เอ้อ มี้ครับ เที่ยวครั้งหน้า ผมขอสนามหญ้าสีเขียวๆ กว้างๆ นะครับ แบบนี้ไม่เอาแล้วนะ โม่กลัว

Gizmo : เที่ยวทะเลปราณฯ

เย้ เย้ โย่ว กิซโม่มาอีกแล้วคร้าบบบบบ ... ผมไปเที่ยวมาแล้วครับ มี้พาผมไปเที่ยวทะเลปราณฯ ครับ ... เที่ยวสนุกมั้ย เอ่อออออออ ก็โออ่ะครับ

จาก วันเกิดผม ที่ผมเห็นมี้เดินเก็บของใส่กระเป๋าสมบัติของผม ผมก็พยายามเซ้าซี้ถามมี้ว่าจะพาผมไปเที่ยวไหน มี้ก็ไม่ยอมบอกครับ ... เพื่อความมั่นใจ ผมเลยเดินตามติดเท้ามี้ตลอดครับ มี้เดินไปทางไหน ผมไปด้วย ... สุดท้ายมี้เลยทนไม่ไหว บอกผมว่า ยังไม่ไปวันนี้ ให้ผมรอก่อน พรุ่งนี้ค่ำๆ มี้ถึงจะพาผมไปครับ

ผมหล่ะเซ็ง ไปนอนกับคุณป๋าดีกว่า ... เห็นมี้บอกคุณป๋าว่าพรุ่งนี้จะมารับผมตอนดึกๆ ครับ เพราะมี้จะไปเกะ ... ไปเกะนี่มันเป็นยังไงน้อ อยากไปบ้างจัง

แล้วผมก็ใจจดใจจ่อรอมี้มารับทั้งวัน รอ ร้อ รอ มี้ก็ไม่มาสักที เมื่อไหร่จะค่ำน้อ ... คุณป๋ากลับมาจากทำงานพาผมไปนั่งเล่น ระหว่างคุณป๋ากินข้าว ผมก็ชะแง้คอรอ เมื่อไหร่มี้จะมารับสักที ... จนสุดท้ายคุณป๋าพาผมเข้านอน มี้ก็ยังไม่มา ... เฮ้ออออออออออออออออ มี้ลืมผมแล้วแน่ๆ เลย

อ๊ะ อ๊ะ ผมได้ยินเสียงประตูแล้ว มี้มาแล้ว ... มี้มารับผมแล้วครับ มี้บอกว่าไปเกะมา เลยกลับดึก แล้วก็บอกให้ผมเข้ากระเป๋า ... เย้ เย้ ได้เที่ยวแล้ว

เอ๊ะ เอ๊ะ ทำไมทางดูคุ้นๆ ... โอ๊ะ มาบ้านปี๊นี่นา ตายแล้ว ผมจะถูกทิ้งไว้ที่นี่รึเปล่าเนี่ย มี้หลอกผมรึเปล่า ... เอ๊ะ มี้ไม่ได้ปล่อยผมนอนกับญาติๆ ครับ แต่มี้พาผมขึ้นไปบนห้องปี๊ ... โอ้ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ขึ้นมาวิ่งเล่น ขึ้นมานอนบนห้องปี๊เลยนะครับ

ผมหล่ะตื่นเต้น เดินสำรวจนั่นนี่ใหญ่เลย ... มี้บอกว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า ถ้าผมอยากไปเที่ยว ต้องเข้านอนได้แล้ว ผมก็รีบหลับเลยครับ ถึงแม้จะระแวงนิดหน่อยว่ามี้หลอกรึเปล่า

ตอนเช้าพอมี้ตื่น ผมก็รีบตื่นครับ ... มี้อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ก็ลุกมาหิ้วกระเป๋าผม ... เย้ ผมได้ไปเที่ยวจริงๆ

ขึ้นรถได้ ผมก็ปักหลักนอนดูนั่นดูนี่ในกระเป๋าเหมือนเดิมครับ นานๆ ถึงจะออกมาเกาะหน้าต่างดูทางสักที ... แต่คราวนี้พิเศษครับ ผมได้ช่วยปี๊ขับรถด้วย

ผมอ่ะ ไม่อยากขับหรอกครับ ... แต่ปี๊นั่นแหละครับที่อยากจะให้ผมช่วย โธ่ ผมตัวติ๊ดเดียว จะช่วยไหวยังไงคร้าบ

ขับไปนานแค่ไหน ผมก็ไม่รู้ครับ แต่สักพักรถก็หยุด ... มี้บอกว่า แวะกินข้าวครับ ... ผมได้เดินเล่นชมวิวนิดหน่อย ที่เหลือก็นอนดมกลิ่นหอมๆ ของกับข้าวอยู่ในกระเป๋าอย่างเดียว ไม่ได้ชิม ไม่ได้หม่ำด้วยเล้ย เซ็ง

มี้อิ่มแล้ว ก็กลับขึ้นรถ นั่งรถกันต่อ ... ผมก็หลับๆ ตื่นๆ นั่งๆ นอนๆ เดินเข้าๆ ออกๆ วนไปวนมา ... แล้วรถก็หยุดอีกที มี้บอกว่าถึงแล้วคร้าบ เย้ เย้ เย้

ถึงแล้วมี้ก็จับผมใส่สายจูง เป็นสัญญาณว่าผมจะได้วิ่งเล่นครับ ... โอ้ สนามหญ้านุ่มๆ กว้างๆ ผมเดินสำรวจมุมนั้นมุมนี้สนุกไปเลยครับ ... มี้กับปี๊ผลัดกันมาจูงผมวิ่งเล่นครับ แล้วก็ชอบบ่นว่า ผมชอบสำรวจไปทางเล็กๆ แคบๆ คนตัวโตๆ เดินไม่ได้ ... โธ่ งั้นปล่อยผมวิ่งเล่นเองก็ได้นะครับ

ผมวิ่งเล่นยังไม่จุใจก็โดนอุ้มเข้าบ้านครับ ... มี้บอกว่าขอพักก่อน อากาศร้อน ขอพักรอเย็นๆ กว่านี้อีกสักหน่อยจะพาไปเล่นน้ำ ... อ่ะ ก็ได้ รอก็ได้

ผมรอไปก็คอยฟัง คอยจ้อง ว่ามี้จะลุกเดินไปไหน ... พอมี้คว้าสายจูง ผมก็ผุดลุก ตาวาวทันที

แต่ ....................................................................................................................................................

มี้ไม่ได้พาผมมาเดินเล่นสนามหญ้า พาผมมาที่ไหนครับเนี่ย ... โอ้ ทำไม มันโล่งงงงงงง กว้างงงงง แล้วพื้นก็หยุ่นๆ แบบนี้ ... โอ้ โม่ ใจเสียครับ

ตาย ตาย ตาย แล้วมี้ยังจะจูงผมไปตรงน้ำที่ดังโครมๆ ที่เห็นไกลๆ นั่นด้วย ... โอ๊ย ตายแล้ว ไม่อาวววว ผมไม่อยากไป ผมไม่ไปปปปปปปปปปปปปปป

มันน่าสนุกตรงงไหนเนี่ย ไอ้พื้นหยุ่นๆ เสียงน้ำดังครืนๆ ทำไมมี้ถึงพาผมมาที่นี่ ทำไมไม่พาผมไปสนามหญ้า ... ฮือออออออ ผมต้องการสนามหญ้า

มี้เห็นผมงอแง เลยอุ้มผมแทนครับ ... ค่อยยังชั่ว เกาะอยู่บนแขนมี้แบบนี้ก็ค่อยสบายหน่อย เอาเลยครับ มี้จะเดินนานแค่ไหนก็เต็มที่เลยครับ

แต่มี้เดินแป๊บเดียวก็กลับเข้าบ้านครับ ... ผมเลยได้เดินเล่นบนสนามหญ้าอีก แหม แบบนี้แหละ ที่ผมคุ้นเคย ... แต่ผมเดินเล่นยังไม่หนำใจ มี้ก็จะจูงผมเข้าบ้านแล้ว ไม่อาววววว ขอผมเดินอีกนิดนะครับ

เฮ้อ ผมมันหมาน้อยตัวนิดเดียว จะต้านแรงมี้ไหวได้ยังไง ... ทิ้งตัวนั่ง แล้วเอาเท้ายันเต็มที่ ถ่วงเวลาไว้ได้นิดหน่อยแค่นั่นแหละครับ เพราะแป๊บเดียวมี้ก็เดินมาอุ้มผมเข้าบ้านไปเลย

มี้มาเตรียมตัวออกไปนั่งหม่ำข้าวครับ ... มื้อนี้ผมได้นั่งเก้าอี้ตัวเดียวกับมี้ ไม่ต้องนอนทำตาปริบๆ อยู่ในกระเป๋าเหมือนเคย เลยโดดไปนั่งตักซะเลย นุ่มสบายดี นั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยๆ

มีพี่เจ้าถิ่นสี่ขาเหมือนผมเยอะเลยครับ ... ผมอ่ะอยากลงไปเล่นกับเค้า แต่มี้อ่ะห้ามไว้ บอกว่าผมตัวนิดเดียว ไปกวนใจพี่เค้า เดี๋ยวผมจะโดนงั่ม ... เฮ้อ อดเล่นเลย

พอมี้อิ่ม ก็กลับเข้าบ้าน ให้ผมได้วิ่งเล่นในบ้านอีกสักหน่อย ... ก่อนที่มี้จะปิดไฟ เป็นสัญญาณว่าได้เวลาเข้านอน

ตอนเช้ามี้ตื่นจัดการธุระเรียบร้อย ก็พาผมไปเดินเล่นครับ ... มี้บอกให้ผมเดินได้เต็มที่ เพราะเดี๋ยวเราจะกลับกันแล้ว ... อาไร้ ผมยังเที่ยวไม่จุใจเลย

มี้บอกว่าปี๊มีธุระต้องรีบกลับ ไว้มี้จะพาผมมาเที่ยวใหม่ ... ก็ได้ แต่ขอสนามหญ้ากว้างๆ นะคร้าบบบบ ไม่เอาพื้นหยุ่นๆ กับน้ำดังครืนๆ นะครับ โม่กลัว

ไว้โอกาสหน้า เจอกันใหม่นะคร้าบ ... ตอนนี้โม่ขอไปพักก่อนนะครับ สวัสดีคร้าบบบบบบบบบบบบบ

Gizmo : I'm 2 years old

ซาหวัดดีคร้าบบบบบบ ... ผม "กิซโม่" ชิวาว่าตัวขาวของมี้ มายึดหน้าบล็อกของมี้อีกแล้วครับ ... มี้บอกว่าวันนี้เป็นโอกาสพิเศษครับ เลยอนุญาตให้ผมมายึดพื้นที่ได้

มี้บอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของผมครับ ผมอายุ 2 ขวบเต็มแล้วครับ ... เอ่อ 2 ขวบ นี่เยอะมั้ยอ่ะครับ แล้ววันเกิดนี่ พิเศษยังไงเหรอครับ

มี้บ่น ว่าผมยิ่งโตแล้วยิ่งยุ่ง ยิ่งซน ยิ่งรู้มาก และ ยิ่งเรื่องมากครับ ... มี้ว่าตอนผมเป็นเบบี้ตัวเล็กๆ เพิ่งมาอยู่กับมี้อ่ะ น่ารัก น่าเอ็นดู แล้วก็เลี้ยงง่ายกว่าตอนนี้เยอะ

เพราะตอนเล็กๆ ผมตัวนิดเดียว กินอิ่มก็ง่วง นอนหลับเต็มอิ่มก็ตื่น วิ่งเล่นจนเหนื่อยก็หิว ... กิน - นอน - วิ่งเล่น อยู่แค่นี้หล่ะครับ

พอโตขึ้น มี้บอกว่า ผมอ่ะ ซนมากๆ เป็นชิวาว่าพันธ์ผสมระหว่างลิงกับจิงโจ้ครับ ... ผมว่าผมก็เป็นเด็กดีนะครับ แล้วผมก็หล่อขึ้นด้วย

ผมหล่ะไม่เข้าใจมี้จริงๆ เล้ยยยยย ... บอกว่าวันนี้วันพิเศษ แต่ไม่เห็นมีอะไรพิเศษกว่าวันอื่นๆ เลย ก็เหมือนทุกๆ วันนั่นแหละ มี้ก็บ่นผมเหมือนเดิม แถมยังเปิดรูปตอนที่ผมยังบ๊องแบ๊วให้ดูด้วย ไม่เท่เลย ... โม่เซ็ง

มี้บอกว่าให้ผมอดใจรออีกหน่อยครับ ของขวัญจะตามมาทีหลัง ... แล้วมี้ก็ลุกไปเก็บของใส่กระเป๋าสีน้ำเงิน โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ะ นั่นมันกระเป๋าสมบัติของผม เวลามี้จะพาผมออกไปเที่ยวใกล้ๆ นี่ครับ

มี้จะพาผมไปเที่ยวเหรอคร้าาบบบบบบบบบ ... มี้คร้าบบบ มี้จะพาผมไปเที่ยวใช่มั้ย ... มี้คร้าบบบ มี้จะพาผมไปเที่ยวไหน

โอ๊ย มี้ไม่ยอมตอบผมเลยครับ คุณพี่ คุณป้า คุณน้า คุณอา ทั้งหลายครับ ... ผมขอตัวไปตามถามมี้ก่อนนะครับ ว่าจะพาผมไปเที่ยวจริงรึเปล่า แล้วผมจะกลับมาเล่าให้ฟังทีหลังนะครับ

ผมไปก่อนนะคร้าบ สวัสดีครับ

Gizmo : ผมกลับมาแล้วครับ

ซาหวัดดีคร้าบบบบบบบ ... กระผ๊มมม "กิซโม่" ชิวาว่าตัวขาวของมี้กลับมาแล้วคร้าบ ผมหายไปนาน ยังจำผมได้รึเปล่าครับ

วันนี้มี้อนุญาตให้ผมกลับมายึดพื้นที่บล็อกของมี้ได้อีกแล้วครับ เพราะผมเพิ่งไปเที่ยวมาครับ ... แล้วมี้เห็นว่าผมไม่ได้มาเล่าเรื่องราวของผมนานแล้ว เลยปล่อยให้ผมมายึดบล็อกได้ครับ

อยากรู้มั้ยครับว่าช่วงที่ผ่านมาผมหายไปไหน ... ผมหนีออกจากค่ายทหารของมี้ ไปเจอสวรรค์สำหรับหมาน้อยตัวจิ๋วๆ ของผมแล้วครับ ... ผมยื่นใบลาออกจากการเป็นลูกชายของมี้ แล้วยื่นใบสมัครเป็นลูกชายคนเล็กของคุณนายแม่แทนแล้วครับ ก็คุณนายแม่ ใจดี๊ ใจดี เอาใจ ตามใจผมเต็มที่ เหมือนได้ขึ้นสวรรค์เลยครับ

ผมอ่ะ ลืมไปแล้วหล่ะครับ ว่ามี้เค้าปล่อยให้ผมอยู่บ้านตั้งแต่เมื่อไหร่ ... แรกๆ ผมก็เบื่อๆ เซ็งๆ นะครับ ก็ผมไม่ได้เจอเพื่อนตัวโตๆ ที่เคยเล่นด้วยกันที่ทำงานมี้เลย แต่พอคุณนายแม่กลับมานะครับ โอ้โห หายเบื่อเลยครับ ... การอยู่บ้านกับคุณนายแม่เนี่ย สวรรค์ชัดๆ

คุณนายแม่เอากรงอันเล็ก อันเก่าที่ผมเคยนอนตอนเด็กๆ ไปไว้ในห้องครับ แล้วก็หาผ้า เบาะ หมอน มาปูรองให้ผมนอน ... หูย ปูเต็มกรง นอนนุ่มนิ่ม สบ๊าย สบายครับ ... ไม่เหมือนกรงใหญ่ในห้องมี้เลยครับ ปูกรงให้ผมแค่ครึ่งเดียวเอง

แล้วห้องคุณนายแม่ มีเบาะรองนั่ง หมอนนุ่มๆ อีกตั้งหลายใบ ผมไปนั่งเล่นนอนเล่นได้ทุกที่เลยครับ ... คุณนายแม่ไม่ดุผมเลย บางทีผมก็แอบย่องไปยึดเบาะที่คุณนายแม่นั่งเลยครับ ... คุณนายแม่รู้ว่าผมชอบนั่ง ชอบนอนบนที่นุ่มนิ่ม ก็เลยเอาเบาะมาวางเพิ่มให้ผมอีก เห็นมั้ยหล่ะครับ ว่าสวรรค์จริงๆ

นอกจากนอนสบายแล้ว ผมก็ยังกินอร่อยด้วยครับ ... เพราะคุณนายแม่ใจดี ให้ขนมแท่งๆ ผมกินบ่อยกว่ามี้ให้เยอะเลยครับ มี้ให้ผมครั้งละอัน วันละครั้ง ... ส่วนคุณนายแม่ให้ผมเรื่อยๆ ถ้าผมทำตัวดี หรือถ้าผมทำท่าเบื่ออาหารเม็ด คุณนายแม่ก็ให้ขนมแท่งผมเพิ่มครับ ... แต่ผมได้ยินมี้บอกคุณนายแม่ว่า อย่าให้ผมกินขนมเยอะ เดี๋ยวผมไม่ยอมกินข้าว มี้เค้ารู้ได้ไงเนี่ย


คุณนายแม่ก็เชื่อมี้นะครับ ลดขนมแท่งๆ ของผมลง แล้วเปลี่ยนมาให้ข้าวถาด ที่มี้เรียก ซีซาร์ แทนครับ ... โอ้โห ของโปรดของผมเหมือนกันครับ ... ปกติมี้ให้ผมกินวันละครั้ง ยกเว้นวันอาทิตย์ที่มี้จะให้ผมกินข้าวถาดเต็มที่ สำหรับคุณนายแม่นี่ วางข้าวถาดไว้คู่กับข้าวเม็ดเลยครับ ให้ผมเลือกกินได้ตามชอบใจ ... ดูซิครับ สวรรค์ใช่มั้ย


แล้วที่เป็นสวรรค์สำหรับผมมากที่สุด คือ คุณนายแม่ปล่อยให้ผมนอนนอกกรงได้ครับ ... คุณนายแม่เอากระเป๋าที่มี้ไว้ใส่พาผมไปไหนมาไหนมาวางไว้ พร้อมกับปูผ้า และวางหมอนนุ่มๆ ไว้เต็ม ให้ผมนอนอุ่นสบาย ไม่ต้องเข้าไปนอนในกรงแล้วครับ เย้ เย้ เย้


ห้องคุณนายแม่กว้างกว่าห้องมี้ แล้วยังปล่อยให้ผมวิ่งเล่นได้ตามชอบใจตลอดทั้งวัน ... บางวันผมแอบปีนขึ้นไปบนที่นอนคุณนายแม่ ก็ไม่มีเสียงดุ เสียงเอ็ดครับ .. ผมหล่ะช้อบ ชอบ ก็พื้นนุ่มๆ นอนเล่นกลิ้งไปมาได้สบาย พอคุณนายแม่เห็นว่าผมชอบ ก็จับผมขึ้นมาวิ่งเล่นบนที่นอนได้วันละครั้งครับ

นอกจากคุณนายแม่แล้ว ก็มีคุณป๋าอีกคน ที่ชอบเล่นกับผม ... พอผมขึ้นมาบนที่นอนคุณป๋าก็จะเล่นไล่จับกับผม หูยยยยยย ผมวิ่ง โดดไปโดดมาทั่วที่นอน เหนื่อยแต่ก็สนุกน่าดูครับ ... คุณป๋าเล่นไล่จับกับผมทุกวัน ทั้งวิ่งเล่นทั่วห้อง แล้ววิ่งเล่นบนที่นอน โอ้โห สนุกที่สุดครับ ผมวิ่งเล่นซะจนหอบลิ้นห้อยย้อยเลยหล่ะครับ

แล้วระยะหลัง คุณป๋าจับผมใส่สายจูงพาไปเดินเล่นเช้า-เย็น ทุกวันอาทิตย์เลยครับ ... พอถึงวันอาทิตย์นะครับ ผมหล่ะอยากจะเกาะติดขาคุณป๋าเลยครับ ผมจะนั่งชะแง้คอยาว รอคุณป๋าที่หน้าประตูห้องเลยครับ ... แล้วผมรู้ได้ยังไงว่าวันไหนวันอาทิตย์เหรอครับ โอ๊ย ง่ายนิดเดียว ก็วันอาทิตย์คุณป๋าจะตื่นช้า เพราะวันธรรมดาคุณป๋าตื่นออกไปทำงานตั้งแต่มืดเลยครับ


บางวันก็มีพิเศษนะครับ คุณป๋าพาผมออกไปเที่ยว ... ถ้าคุณป๋าหยิบสายจูงหล่ะก็ หมายความว่าผมจะได้ไปเดินชมตลาดกับคุณป๋าแน่ๆ ครับ

คุณนายแม่ กับ คุณป๋า ใจดีกับผมที่สุดเลยครับ วิ่งเล่นกับผม นวดให้ผม พาผมไปเดินเล่นบนดาดฟ้า พาผมไปเที่ยวพัทยาด้วย ... แล้วยังให้ผมได้ลองชิมอาหารแปลกๆ ใหม่ๆ ด้วย อย่าง ฝรั่ง มะม่วง องุ่น ลูกเกด และอีกเยอะเลยครับ ... ถ้าเป็นผลไม้ มี้ยอมให้ผมกินเป็นบางครั้งครับ แต่ก็ไม่ให้ผมกินเยอะเท่าไหร่ แต่คุณนายแม่ กับ คุณป๋า ให้ผมกินเต็มที่ครับ ... แล้วยังแอบให้ผมชิมอาหารแปลกๆ ใหม่ๆ อื่นๆ โดยไม่ให้มี้รู้ครับ ถ้ามี้รู้นะครับ ผมอดแน่ๆ

ล่าสุดผมก็ได้ไปเที่ยวมาครับ เพราะไปกันทั้งบ้านผมเลยได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย ... ผมอ่ะนอนไม่หลับเลยครับ ก็คุณป๋าอ่ะ หยิบสายจูงมาใส่กระเป๋า ผมก็นึกว่าจะได้ไปเที่ยวแล้ว ก็ชะแง้รออยู่ ก็ไม่เห็นคุณป๋าจะพาไปสักที ... ผมรอจนง่วงแล้ว ก็ยังไม่ได้ไป จนไม่กล้าหลับเลยครับ หลับๆ ตื่นๆ ตลอด

แล้วคุณนายแม่ก็เก็บของไม่ยอมนอนสักที พอคุณนายแม่ไม่ปิดไฟ ผมก็เลยไม่ยอมเข้ากระเป๋านอน ... สลึมสลือนอนมองคุณนายแม่เก็บของ ก็ผมไม่รู้นี่นา ว่าคุณนายแม่ กับ คุณป๋า จะแอบหนีผมไปเที่ยวรึเปล่า

จนฟ้าเริ่มสว่างอ่ะครับ ผมก็โดนจับใส่กระเป๋าลงไปรอข้างล่าง ... ท้ั้งมี้ ปี๊ คุณนายแม่ คุณป๋า เดินเข้าๆ ออกๆ ยกของ ขนของกันใหญ่เลยครับ ผมหล่ะกลั๊วกลัว ว่าจะลืมพาผมไปด้วย ... สุดท้ายผมก็ได้ขึ้นรถไปครับ แต่ไม่ใช่รถปี๊ ผมก็งงๆ ว่านี่เค้าจะไปไหนกันน้อ

ผมได้แวะเดินเล่นระหว่างทางด้วยครับ ผู้ใหญ่แวะกินข้าว ส่วนผมก็ได้ทำธุระหนักเบาจนสบายตัว ... พอสบายแล้วผมก็เดินเล่น และเริ่มสำรวจ สร้างอาณาเขตครับ นานๆ จะได้ออกมาสักที ต้องจองที่กันหน่อยครับ ... แหม แต่โลกนี้กว้างจริงๆ ครับ ผมเดินจองตั้งนาน ยังไม่ทั่วสักที ผมฉีดปรี๊ดๆ จนเกลี้ยงแม๊กเลยครับ ผมยืนรอเล็งอยู่ตั้งนาน ขาสั่นเสียหลักเซแซ่ดๆ ตั้งหลายรอบ

กลับขึ้นรถอีกพักใหญ่ๆ ก็จอดครับ ที่นี่ผมได้ยินเสียงคนเยอะแยะเลยครับ มีทั้งเสียงเล็กๆ เสียงใหญ่ๆ จ้อกแจ้กน่าดู คุณนายแม่บอกว่าเราถึงโรงเรียนแล้วครับ ... ลงจากรถปุ๊บ ผมก็ได้ลงไปทำธุระก่อน พอทำธุระเสร็จผมก็เริ่มสร้างอาณาเขตเหมือนเดิม

ระหว่างที่ผมสร้างอาณาเขตอยู่ก็เจอ พี่ตัวโตหน้าตาคล้ายผม แต่ตัวโตกว่าผมเยอะครับ ... เค้ามานอนอยู่ในที่ที่ผมจองอ่ะ ผมยอมไม่ได้หรอก จะวิ่งเข้าไปถามเค้าสักหน่อยว่ามานอนในที่ผมได้ไง ผมลองโดดไปแล้ว แต่ผมไปไม่ได้ครับติดสายจูง แล้วเสียงมี้ก็ลอยมาบอกว่า "อย่าซ่า" ผมซ่าตรงไหนเหรอครับ

สักพักผมก็โดนจับเข้ากระเป๋าอีกแล้วครับ เพราะผู้ใหญ่ไปขนของกัน ... นอนรอสักพักมี้ก็มายกกระเป๋าผมไป แล้วเปิดให้ผมออกมาให้มือเล็กๆ จับผมเยอะแยะเลยครับ ผมตกใจหมดเลย นึกว่ามี้จะปล่อยผมทิ้งไว้ที่นี่ซะแล้ว

แต่สักพักมี้ก็พาผมขึ้นรถปี๊ครับ เย้ นี่แหละรถที่ผมคุ้นเคย ... ผมเลยสบายใจ หลับได้อย่างสบายอุรา แต่ถึงผมจะหลับ ผมก็ได้ยินเสียงมี้กับปี๊คุยกันแว่วๆ ได้ยินว่าพูดถึงผมอยู่ด้วย สงสัยจะนินทาผมแน่ๆ เลย แต่ผมไม่สนหรอก ก็ผมทั้งง่วง ทั้งเหนื่อย ขอผมงีบหน่อยนึงนะครับ

ผมหลับได้เต็มอิ่ม รถก็จอดอีกแล้ว มี้บอกว่าจะกินข้าว ... ผมไม่เห็นจะหิวเลย ผมได้กลิ่นแปลกๆ ใหม่ๆ อีกแล้ว อยากไปเดินสำรวจจัง ... คุณป๋าเลยใจดี พาผมไปเดินเล่น สำรวจพื้นที่ สร้างอาณาเขตอีกแล้ว คุณป๋าพาผมไปเดินริมท้องนาด้วยครับ กลิ่นแปลกๆ ดีครับ แต่ผมไม่กล้าเดินไปไกล ผมกลัวครับ

พอผู้ใหญ่หม่ำกันอิ่มแล้ว ก็บอกว่าจะไปเที่ยวต่อครับ แล้วผมจะได้เที่ยวด้วยมั้ยคร้าบบบบ ... ยังไม่ทันจะถาม พอรถจอด คุณป๋าก็เดินมาจับผมใส่สายจูง แล้วอุ้มผมไปเลยครับ ... เย้ ผมได้เที่ยวด้วย

คุณป๋าบอกว่าเราอยู่ในสวนผักสมุนไพรครับ ตอนแรกผมไม่ต้องเดินครับ ผมนั่งตักคุณป๋า แล้วสักพักรถก็เลื่อน ผมเลยโดดไปยืนชมวิวบนตักพี่แต๊กแทน ... โอ้โห เห็นวิวชัดแจ๋วเลยครับ มีกลิ่นต้นไม้แปลกๆ มีเสียงแปลกๆ ให้ผมดูเยอะแยะเลยครับ ว้าวววววววววว โลกใบนี้มันช่างใหญ่โตเสียจริงๆ

แล้วสักพักรถก็หยุด คุณป๋าก็จูงผม ให้ผมเดินเล่นครับ พื้นร้อนนิดหน่อย แต่ผมก็สู้ครับ ก็ผมอยากเที่ยวนี่นา ... คุณป๋าขาย้าว ยาว ผมรีบเดินตามน่าดู แหม แดดร้อนๆ เดินเยอะๆ แบบนี้ เหนื่อยที่สุดเลยครับ ลิ้นห้อยอีกแล้ว

ก่อนที่ลิ้นผมจะห้อยย้อยแตะถึงพื้น มี้ก็มาอุ้มผมกลับขึ้นรถครับ มี้บอกว่าจะได้พักแล้ว ... กำลังเคลิ้มจะหลับ รถจอดอีกแล้ว อะไรกันเนี่ย ยังไม่ได้งีบเลย ... พอลงจากรถไป ได้กลิ่นคุ้นๆ เหมือนพวกเดียวกัน แต่ แต่ แต่ กลิ่นมันต่างไปยังไงไม่รู้

โอ้โห ผมรู้แล้วครับ มีพี่ยักษ์หน้าเหมือนผมแต่ตัวเบ้อเร่อตั้ง 2 ตัว ... ผมยอมไม่ได้หรอกครับ ผมต้องส่งเสียงถามพี่เค้าสักหน่อยว่าชื่ออะไร เป็นใคร มาจากไหน ... มี้บอกว่าเค้าเป็นเจ้าถิ่นที่นี่ครับ ผมอย่าซ่า เชอะ ไม่ยุ่งก็ได้ แต่อย่ามาอยู่ใกล้คุณนายแม่ กับ คุณป๋า ของผมก็แล้วกัน ผมไม่ยอมหรอก

อิอิ พี่เค้าตัวใหญ่ไปครับ เลยเข้าห้องไม่ได้ ผมเลยวิ่งเล่นในห้องพัก สบ๊าย สบาย พอพี่เค้าเฉียดมาใกล้ๆ ห้อง ผมก็ส่งเสียงเตือนเค้าหน่อย ... ผมวิ่งเล่น ร่าเริง สบายใจ หลับก็สบาย ตื่นเช้าก็ส่งเสียงปลุกคุณป๋าให้พาไปเดินเล่น แล้วก็ขึ้นรถกลับพร้อมมี้ ปี๊ และคุณนายแม่

พอขึ้นรถได้ ผมก็หลับอีกตามเคย ก็ผมเหนื่อยนี่ครับ ... สงสัยคุณนายแม่ก็เหนื่อย เพราะคุณนายแม่ก็หลับเหมือนกัน กลับถึงบ้านแล้วคุณนายแม่ก็ขึ้นนอนทันทีครับ ผมเลยตามคุณนายแม่ไปนอนด้วย ได้นอนบนที่นอนซุกอยู่ข้างๆ คุณนายแม่ หลับสบ๊าย สบาย

ตอนนี้ผมก็ชักจะง่วงแล้วครับ ผมเล่ามาตั้งเยอะแล้ว ชักเหนื่อยแล้วหล่ะครับ ... ผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้านะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบบบ